INTERESSANT!


21.May.2018 14:50

NEW ORLEANS

november 24th, 2010

Als je in Rotterdam op het hoogste level wil wonen, dan moet je op de Otto Reuchlinweg zijn, want daar staat nu een woonflat, die de wat onfortuinlijke naam New Orleans heeft meegekregen. Het is een van de vijf woontorens die tussen Montevideo en het Luxortheater aan de zuidzijde van de Wilhelminapier voorzien van appartementen vanaf 60 vierkante meter. Kopen op 135 meter hoogte kost tussen de 218 en de 556K, huren 84-149 m2 voor 1100-1900 euri per maand. Stuk voor stuk veel typisch Rotterdams kaal beton in een mix van strakke utiliteitsbouw en overbodige ruimtes, maar bovenal super ongezellig. Maar ja, het is ook niet bedoeld voor kansarme immigranten. En je hebt natuurlijk meteen een restaurantje aan de overkant (Las Vegas) van die ondernemende kale Rotterdamse tv-kok.
E.e.a. wordt ’s avonds fraai uitgelicht met stemmig groen, paars en wit strijklicht, maar daar hebbie overdag niet zo veel aan natuurlijk.

Ergens eind jaren tachtig, toen ik nog in de directie van de concertgigant zat, werden wij door de reïncarnator van Hotel New York -Daan van der Have- eens gevraagd om te overwegen om mee te doen aan de verwezenlijking van zijn droom aan de Maas. Na een etentje in Parkzicht keken we vanaf de Westerkade over het water, keken elkaar nog eens schouderophalend aan en tikten ongeveer allemaal tegelijk op ons voorhoofd. Die Daan moest gek geworden zijn. No way, geen disco, geen concertzaal en al helemaal geen verbouwde Holland Amerika Lijn. Voor de zekerheid hebben we in dezelfde week de bouwval HAL nog eens van binnen bekeken, maar het oordeel bleef unaniem negatief: "dat wordt helemaal niks, kansloos, dat kan niks worden"

Vanmiddag werd ik om een uur of vier door Marcel Haug, een van de twee muziekprogrammeurs van het nieuwe Lantaren Venster uitgenodigd om het openingsconcert van de nieuwe tent mee te maken.
Frans Vreeke, uitvinder van de Amsterdamse Mazzo-club, boekingskantoor Circo Do, ex-manager van Claw Boys Claw, sponsorfinder, consultant voor Berenschot, poppodia-kundoloog, ver-en nieuwbouw chirurg, interim directeur van -tig podia in nood, etc. etc. verruilde zijn directeurschap van het succesvolle Popseminar Eurosonic-Noorderslag voor dat van het wegkwijnende Rotterdamse Lantaren/Venster in de Gouvernestraat.
Ten tijde van het jongerenpoppodium Exit, maar vooral na de sluiting daarvan -in de overgang naar De Arena- trad er nogal eens een popgroep op in dat gebouw met indertijd die merkwaardige mix van kunstfilms en muziek. Het van harte non-chalante programmeren van o.a. Theo Hensen, en voor hem Berend ‘Roadrunner’ Lenstra (die net zo makkelijk op de dag van de show een concert kon cancellen) was altijd interessant, en vooral spannend in de zin van ‘of er publiek zou komen’. Theo kon oprecht weken en jaren nadien verbaasd staan van ‘een volle bak’, waar hij helemaal niet op gerekend had.
Mijn absolute dieptepunt was een concert met de vermeende Engelse grootheid Lee Fardon, een persoonlijke muzikale held van Berend op het fameuze Beggars Banquet-label, met welgeteld 1 bezoeker. Het concert werd na kort overleg met die ene kaartkoper en de beteuterde artiest in de claustrofobische kleedkamer gegeven. Een legendarische avond.
Whatever. Met de komst van de Arena ("het zwembad"), het met veel eigen publicitair protest volledig uit eigenbeweging verdwijnen van Theo en Fred van der Hilst (zie Golden Earring) en een penibele kassituatie, was het qua muziek wel zo’n beetje gedaan met Lantaren/Venster. En de geforceerde heropeningsprogrammering met o.a. het Numoon festival was charmant en nostalgisch, maar omgeven met veel piepknorkunstmuziek en semi-jazz en vooral vraagtekens.

In opmerkelijke stilte en vooral met weinig onhandige publiciteit met interessant weinig uitleg heeft Frans die vraagtekens omgezet in uitroeptekens, terwijl de rest van de popscene in Rotterdam rollend van het het ene debacle en faillissement in het andere mislukte avontuur of plan tuimelde. Alleen al die manier van onder het publiciteitsradar vliegen kan alleen maar roepen om een luid chapeau. Lantaren Venster wordt een filmhuis met jazz-muziek en ik begrijp dat de Koningin zelf de hut komt openen.
In de opvouwposter (met de jazz artiest Natacha Atlas erop) staat FILM SPECIALS en JAZZ CONCERTEN.
Nou ben ik helemaal niet zo’n marginale jazz-liefhebber, maar gelukkig is volgens de andere programmeur, de aimabele Utrechter Frank Bolder (ook namens Mojo programmeur bij North Sea Jazz), eigenlijk alle muziek jazz, en dat is dan natuurlijk wel weer makkelijker.

venstervoorIk meldde mij met naam en toenaam bij de supergezellige balie bij een strenge jongedame.
"Venema met een vee?"
"Ja mevrouw"
"Die heb ik hier niet, de impresariaatskaarten zijn op, dus dat gaat niet"
"Joh, is het uitverkocht dan?"
"Neen, maar U staat niet op de lijst"
"Zal ik Marcel Haug even bellen dan?"
"Wie zegt U?"
"Marcel Haug, de programmeur van het concert van vanavond"
"Die ken ik niet, nooit van gehoord"
"Ik bel m effe"
Ik belde z’n mobiele nummer. Antwoordapparaat.
"Antwoordapparaat mevrouw"
Ze keek mij met toegeknepen ogen in de zuinige eyeliner aan en zei:
"Nou, vooruit dan, bij wijze van uitzondering"
Ze gaf mij het mij een geprint hip entreekaartje met barcode.
Ik begaf mij naar de entree van Zaal 1 en liep in een vavensterachterl van maar liefst 2 controleurs, een jongeman met een scanner aan een zware linyard om de nek en een oudere mevrouw met een rood stempelkussentje en stempel. Kaartje werd niet gescanned maar afgescheurd en ik kon een vette stempel nog net ontwijken.
"Dan loopt U wel de kans dat U niet meer terug mag als U er uit bent"
"Dat zien we dan wel weer mevrouw, ik was dat toch al niet van plan en bovendien heb ik toch een uniek kaartje?"
Oeps. Van zoveel intelligentie had ze niet terug.

In Zaal 1 (brandweercapaciteit max 400 incl. 83 stoelen op het balkon) gaf het de opener uit Rotterdam "The Politics", die erg hun best deden, maar op mij 0,0 indruk maakten, weinig eigens, tenzij volkomen sexloos iets bijzonders is.
De hoofdattractie Balthazar, een bandje uit Belgie dat het ook net niet gaat maken en alweer voorbij is, deed iets minder dan de vorige keer in Rotown.
Een rondleiding door het etablissement bevestigde al mijn vooroordelen tegen de gemiddelde moderne architectuur te Rotterdam.
Lelijk functioneel, saai marmoleum, veel kaal beton met lichteiken. Wel een mooi uitzicht op een van de Waalhavens.
Frank wist mij nog te vertellen dat er nog een loopbrug komt ‘met de overkant, weet je wel, waar Walhalla is’.
Je kunt elke dag vanaf half twaalf terecht en op zondag zelfs vanaf 10.00 uur. Ik ben nog nooit op die tijdstippen naar de film geweest, moest er toch maar eens van komen.
Op weg naar huis moest ik de hele tijd denken aan dat fantastische gedicht van Jules Deelder met zijn definitie van jazz.
Jazz is. Jazz leeft. Gebeurt. Beweegt. Jazz neemt. Jazz geeft. Jazz weet. Jazz spreekt. Jazz doet. Jazz laat. Jazz komt. Jazz gaat. Uniek. Muziek. Van vlees en bloed. Jazz waagt. Jazz wint. Breekt baan. Jazz bonkt. Jazz staat. Jazz valt. Is overal. Ontroert. Verwarmt. Grijpt bij de keel. Jazz knettert. Knalt. Ontketent. Heerst. Jazz heelt. Jazz zuivert. Lichaam. Geest. Jazz swingt. Jazz vecht. Is waar. Is echt. Geen loze kreet. Geen leeg gebaar. Jazz werkt. Versterkt. Ontwapent. Toont. Jazz laaft. Jazz loont. Is water. Brood. Jazz lacht. Jazz huilt. Jazz in. Jazz uit. Legt bloot. Daagt uit. Jazz kookt. Jazz bruist. Jazz troost. Jazz bijt. Jazz bloedt. Heeft schijt. Is zwart. Is wit. Is rood. Niet grijs. Jazz vloekt. Jazz moet. Verbroedert. Zoekt. Jazz vindt. Jazz wijst. Jazz schokt. Jazz eist. Jazz hoog. Jazz laag. Jazz voor. Jazz na. Jazz rookt. Jazz jaagt. Is eigen baas. Vereent. Verzoent. Begeestert. Woedt. Bevrijdt. Bewijst. Begrijpt. Vervoert. Jazz spreidt. Jazz sluit. Bezielt. Verrijkt. Geeft hoop. Verblijdt. Jazz schittert. Glanst. Jazz flitst. Jazz danst. Verhit. Zweept op. Bemint. Verleidt. Jazz roept. Jazz voelt. Jazz groeit. Jazz bloeit. Jazz blaakt. Jazz blijkt. Betovert. Geilt. Jazz ademt. Zweet. Jazz fluistert. Schreeuwt. Ontmaskert. Snijdt. Jazz glijdt. Jazz sluipt. Jazz slijpt. Jazz spuit. Jazz klinkt. Jazz dwingt. Jazz lonkt. Jazz blinkt. Jazz vraagt. Jazz raakt. Verlost. Verbaast. Viert feest. Verklaart. Is bitter. Zoet. Is hot. Is cool. Jazz ijlt. Vooruit. Voorbij. Ver weg. Dichtbij. Paraat. Bereid. Op weg. Altijd. Jazz was. Jazz is. Jazz blijft.

Ik weet nu al hoe die loopbrug er uit gaat zien.
Maar net als met Hotel New York, ik kan me vergissen.
04-11-2010

Torenflat “New Orleans” Rotterdam