INTERESSANT!


18.Feb.2018 18:23

HERMAN is BLACK

augustus 29th, 2007

Ergens tweede helft jaren tachtig kreeg ik een package aangeboden van twee op dat moment twee redelijk onbekende bands.
De ene heette Throwing Muses met een blondine, die behalve gitaar, de vocalen voor haar rekening nam, genaamd Kristin Hersh.
Eigenlijk was het een bandje met drie dames en een meneer die drumde. Later startte de andere dame, Tanya Donelly haar eigen bandje.
Het album to coincide the tour van Throwing Muses heette ‘House Tournado’, een redelijk toegankelijk albm met een hoop artyfarty 4AD artwork (23 Envelope); op dat moment een label met veel eighties droommuziek, merkwaardiggenoeg in Amerika gedistribueerd door Elektra, het label van ondermeer The Doors.
4 AD werd destijds in Nederland door Megadisc vertegenwoordigd en gedistribueerd door Dureco. De perspromoter van deze package werd Corne Bos.

De andere band uit de package heette THE PIXIES, afkomstig uit de hippe studentenstad Boston (Massachusetts).
Veel van het bandje wist ik niet, wel kende ik de producer (and engineer) Steve Albini, de zeer eigenzinnige guitarist van BIG BLACK (http://en.wikipedia.org/wiki/Steve_Albini).
Op de albums (op het keerpunt van vinyl naar cd) van de Pixies stonden volgens mij een paar intrigerende nummers. Ook die lp’s waren ook vormgegeven door Vaughan Oliver van het buro 23 Envelope.
Op de hoes van Surfer Rosa staat een soort flamingo danseres met ontbloot bovenlichaam, op Come on Pilgrim zie je een kale man en een behaarde rug a la Bokito.
De band bestond uit vier ‘characters’. Ten eerste was daar een drummer, David, die zijn boterham ook verdiende als goochelaar. Vervolgens een kettingrokende vrouwelijke bassiste met een sexy heesche stem die zich Mrs. John Murphy noemde. Een en ander gecompleteerd met een fabuleuze gitaartovenaar die zo uit het multi-culti LA leek te zijn weggelopen.
De voorzanger/gitarist noemde zich Black Francis, maar uit zijn paspoort bleek dat ook die naam een pseudoniem was.

Op verzoek van de agent zette een viertal optredens in elkaar.
Eerst belde ik Vera, alwaar good old Peter Weening van Vera paste voor een optreden omdat hij ‘die 4AD flauwekulmuziek uit Engeland’ niet zag zitten; ik kon hem niet overtuigen, en daarom kwam Groningen niet in die tour voor.
[En to be honest, door Peter zijn reactie was ik zelf even in verwarring gebracht. Had ik me dan toch de zoveelste onzin band uit Engeland aan laten smeren? -Email bestond niet, dus was het faxen of telexen of bellen dus.- Ik besloot de tourmanager te bellen. De legendarische Chester ‘Chaz’ Banks uit Manchester was bij ons vriend aan huis (hij was o.m. tourmanager van Curtis Mayfield). Hij bezweerde mij dat het ‘the best thing I’ve seen in years’ was. Dan was het goed.]

De volgorde volgens de bookingagent Jeff Craft (van het toenmalige Cowbell Agency) was eerst The Pixies en dan de Throwing Muses. Ook goed.
Bij het optreden in Het Paard van Troje was het al duidelijk: de opener was the headliner.
The Pixies speelden snoer en snoer hard, en met suizende oren meldde ik mij in de kleedkamer en maakte kennis met Charles Thompson, Kim Deal en Joey Santiago. David vertoonde in het hokje van de stagemanager zijn goochelkunstjes.

Throwing Muses waren weliswaar een fantastische band, beide bands hadden zelfs een nummer dat een soortgelijke titel had, maar The Pixies waren van een hele andere magische orde: nummers als ‘Gigantic’ was toch net van een iets andere orde dan ‘Giant’. Gigantic was meteen een clubhit, vooral door de bijzondere verschijning van de super enthousiaste Mrs. Murphy.
100_3717Een discussie in de kleedkamer die avond met de twee bands, waar aanvankelijk nog de suggestie werd gedaan om bij de volgende optredens strootjes te trekken, werd uiteindelijk een face the reality. De Muses legden zich er vrijwillig bij neer:
de running order werd eerst Throwing Muses, en dan The Pixies.
Zoook in Nijmegen.

 Charles interesseerde zich voor zo’n beetje alles en bleek een vooral luisterende gesprekspartner te zijn, die genoot van alle backstage en andere sterke r&r-verhalen.
Hij had van een ander bandje gehoord dat ik een paar plaatjes had en hij wilde wel eens ‘this gigantic recordcollection’ zien, en zo geschiedde.
Nou heb ik altijd het thuis uitnodigen van artiesten tot een minimum proberen te beperken, maar het gebeurde wel eens,
Herman Brood nodigde zichzelf uit. In het studentenhuis waar ik woonde en kantoor hield, kwam het voor dat medebewoners (eerste jaars studenten) zich bij mij meldden met lepels, die op een merkwaardige manier verbogen waren, gevonden op het aanrecht nadat HB zich ‘gedouched’ had.
Ik herinner mij een etentje bij mij thuis met de buitengewoon erudiete David Thomas, [die weliswaar het onderwerp ‘religie’ tactisch zoveel mogelijk vermijdde (hij is/was? een Jehova getuige)], maar wel onderwijl maar bleef opscheppen.
En dan was er een aanvankelijk slechts in vrouwelijke medebewoonsters ge?nteresseerde, maar uiteindelijk vooral naar verdovende middelen informerende John Hiatt.
En niet te vergeten de hele pose van Echo & The Bunnymen, die hun gammele personenauto voor het gemak op de stoep hadden geparkeerd, want dan paste de truck ook nog in de straat (??); een veel te grote truck met een ex-Hells Angel achter het stuur die en passant bij Doornroosje een muur had weggereden om de truck zo dicht mogelijk bij het podium te krijgen.

Charles, a.k.a. Black Francis en Frank Black, wilde alles weten over de schilderijen die ik had hangen van Brood. Ook mijn plakboek over The Wild Romance voorzag ik van orale toelichting. Bij elke tour kwam ‘Herman Broed’ op de een of andere manier wel een keer ter sprake. Na de jump van he Hilton was het onderwerp een beetje over, tot ik -een paar maanden geleden- gebeld werd door de agent van The Pixies/Frank Black & The Catholics met de vraag of Charles mij mocht bellen of emailen.

Geloof het of niet, in tegenstelling tot het image (‘You Fuckin’ Die!’), maar off the sc?ne is Frank een zeer relaxed en soms een wat stille man, en daarnaast zo vaak als mogelijk vader van vier kinderen. On tour vaak een separatist die graag zo onafhankelijk mogelijk reist om wat te kunnen zien van de wereld. Slurpt veel Umwelt informatie op, en slaat die ergens op zijn harde schijf in zijn hoofd op. Reist vaker tegenwoordig met echtgenote. Hij huurt een auto en rijdt zelf. Bij de gigs met Frank Black was ie regelmatig chauffeur, roadie, humper en tourmanager.
Kortom om, een zeer straighte en no-nonsense figuur.
On stage regelmatig een potentaat en druktemaker, toen en nu.

Op die harde schijf heeft hij kennelijk een hoop informatie (Brood-items afkomstig van internet, Anton Corbijn en verjaardagskadootjes -singeltjes en een horloge met Broodpainting- van zijn eigen vrouw) verzameld over zijn bijzondere interesse voor het Nederlandse fenomeen Herman Brood.
In een emailtje voorzien van een attachement met een liedje, vroeg hij mij of ik hem kon helpen bij het verkrijgen van toestemming voor het opnemen van dat liedje van Herman Brood dat hij op internet (You Tube) had gevonden:

Ik heb me eerst de tyfus gezocht naar het nummer. Alle albums en cd’s 3x bekeken, nergens te vinden.
Nou weet ik best veel van Brood, maar ik begon echt aan mijn eigen parate en bibliotheek kennis te twijfelen. Dat kon toch niet, dat ik het niet kon vinden?
Merkwaardig genoeg was het Charles gelukt om een nummer te vinden dat op geen enkele offici?le release te vinden is!
‘You Can’t Break A Heart And Have It’ moet ergens op de 3-dubbel DVD ‘Herman Brood LIVEandMORE’ (Video/Filmexpress BV 2003; sinds een tijdje al voor weinig in de ramsj bij Blokker) te vinden zijn tussen de footage afkomstig van tv-programma’s. Het blijkt een opname te zijn uit het programma ‘Tom & Herrie’.

Toevallig wist ik dat Brood The Pixies een interessante band vond, dus was het niet zo ingewikkeld om Charles met Koos van Dijk in contact te brengen.

Piano Herman Brood op de voorgrond met stapels cd’s waaronder The PixiesPixies op de stapels cd’s van Herman Brood op de kapotte piano in het atelier (foto mevr. Black) 

Wat later ontving ik een kopie van het in september bij V2 te verschijnen album.
Op het doosje stond geen informatie.
Overgeschreven van cd naar I-tunesbook blijkt het album een Black Francis album te zijn met
11 tracks:
01. Captain Pasty
02. Cactus
03. Test Pilot
04. Lolita
05. Tight Black Rubber
06. Angels Come To Comfort
07. Your Mouth into Mine
08. Discotheque
09. You Can’t Break a Heart and Have
10. She Took All The Money
11. Bluefinger

Naar eigen zeggen kan het album als een ‘opera about a tragic hero’ gezien worden.
Volgens Ron van de Sterren van VPRO’s 3voor12 is het album integraal van het internet af te rippen. Ik weet niet hoe dat moet, en wil het ook niet weten.
Wel werd ik gebeld door diverse journalisten toen de zojuist gelopen tournee van Frank Black werd aangekondigd.
Er zou geen plaats zijn voor interviews.
De Frank Black albums werden door Bertus Records gedistribueerd. Inmiddels is dit account naar V2 verplaatst en bleken er toch persacties te zijn gepland.
Ook heeft er een managementwijziging plaatsgevonden. Toevallig is de nieuwe manager een ex-agent (ITB) en record-executive (4AD) die eind jaren zeventig nog de Engelse agent bleek te zijn geweest voor het enige concert dat Herman Brood & His Wild Romance ooit in London gaf (London, The Lyceum, Sunday October 14, 1979), presented by Straight Music; een desastreus concert met een tweetal volstrekt niet-bijpassende supports waar we ook never meer iets van gehoord hebben.
Kennelijk allemaal nogal short notice, Charles kreeg bij het tweede optreden -in een uitverkocht Waterfront- een lijstje met persverplichtingen in de hand gedrukt ook tot zijn eigen verbazing.

En omdat er niks met de pers te regelen was, kreeg ik Pablo van de Volkskrant aan de telefoon. Hij wilde graag met Charles over het ‘Brood-project’ praten, scoop die inmiddels internet tergde.

Inmiddels was er contact tussen Koos ‘Coach’ van Dijk en Frank Black o.a. over artwork van het te verschijnen ‘Bluefinger’ album.
Twee journalisten van de Volkskrant waren inmiddels benaderd door Nathalie Bax, maar die waren kennelijk niet ge?nteresseerd, maar dat wist Pablo niet, en ik ook niet.
Ik meldde Pablo dat er een bezoekje van Charles aan het Brood-atelier op het programma stond, maar dat ik niet wist of hij daar wel ‘pers’ bij wilde hebben. Ik stelde voor om het gewoon te vragen.
En zo zaten we dus op woensdag j.l. aan de ‘eigen tafel van Herman’ (Tafel 61) bij Cafe Dante in de Spuistraat. Boven Dante bevinden zich de burelen van Coach en het atelier van Herman Brood, benevens de souveniershop van het Brood Wezen.

Buste Herman Brood ten burele van Coach

Pablo maakte aanstalte om een interview te doen alvorens Koos aan de rondleiding zou beginnen.Pablo C interviewt Frank Black in het atelier van Herman Brood  

Ik neem aan dat zijn bijdrage binnenkort in de Volkskrant te vinden is. Intussen stond er een fotograaf van Vrij Nederland in de regen bij het Hilton op Charles te wachten.

Needles to say, Charles was speechless toen hij eenmaal het atelier van Herman betrad.

Koos leidt de rondvlucht (rechts Frank Black)

De veelbesproken cactus (gekregen van Bono)De diverse artefacts spreken boekdelen en het atelier wordt door Koos dermate gekoesterd dat het wel lijkt alsof Koos de prodigal son elk moment terugverwacht.

 

 

Het is netjes gestofzuigd, bed is opgemaakt en de ijskast is gewoon aangesloten om de versnapperingen koud te houden.

Bedstee met netjes opgemaakte bed (bovenste foto Mevr. Black) Bedstee met netjes opgemaakte bed (bovenste foto Mevr. Black)

Ook de reisuitrusting van de artiest wijlen staat klaar, het is een gitaarkoffer met allerlei handige spulletjes erin.Ook de reisuitrusting van de artiest wijlen staat klaar, het is een gitaarkoffer met allerlei handige spulletjes erin. 

De vliegende uitleg van Coach deed natuurlijk helemaal de deur dicht. Charles’ ega (die ook als zangeres op Bluefinger te horen is), ook into arts, was, to say the least ‘very impressed’ en probeerde met haar mobiele telefoon wat plaatjes te schieten. Ik bood haar mijn toestel aan: de naam zegt het al een kordate Kodak EasyShare CS7430, een cameraatje van niks, but it suits the purpose; bovendien ben ik van mening dat het niet om de kwaliteit, maar de emotioneel intrinsieke waarde van het plaatje gaat -bij popmuziek is dat toch ook zo?

Concertbezoekers die kwamen voor The Pixies, komen misschien teleurgesteld naar buiten, maar liefhebbers die bereid waren om verder te kijken dan de neus lang is, maakten elke dag een ander optreden mee.
In de traditie van de grote soulmannen als Solomon Burke & James Brown, maakt ook Charles geen gebruik van een set-lijst. Hij roept het volgende nummer af alsof hij de speaker van een centraal ns station is.
Na 4-5 akoestische nummers, komt de band het podium op.
Eerst de (jazz-)drummer Jason Carter, dan de gitarist Charles Edward Norman (die de oplettende lezers misschien herkenden van Guns ’n Roses) en de uit Manchester afkomstige bassist Simon Archer (o.a. The Fall).
Dan wordt ‘Re-make Re-Model’ van Roxy Music ingezet; een merkwaardige coverkeuze, die in het publiek veel gezichten opleverde van ‘waar ken ik dat toch van?’
Het You Tube nummer van Brood krijgt een Pixies-sausje, maar blijft herkenbaar als een Brood-versie van waarschijnlijk een gestolen nummer. (Herman zou zeggen: “Wie zal ’t zeggen?”).

Van de zijkant van het podium bezien, lijkt Charles inmiddels zeer sterk op een jonge uitvoering van Marlon Brando in Apocalypse Now met zijn substantiele torso en kale kop, in Nijmegen in het pak, dat na afloop in de vuilnisbak kan.

100_3705 

Filmpje

Op het podium ontwikkelt hij zich tot een ware wildeman die droogcopuleert met het drumstel, waarbij de drummer verschrikt afstand neemt omdat Frank Black het drumstel dreigt de verpletteren onder zijn gewicht.

 100_3714 100_3715

Even later ligt Frank op het podium gelijk een getergde Iggy Pop.
Misschien niet allemaal even makkelijk te verteren voor de mensen die voor de toegankelijk hits van The Pixies komen, of desnoods voor de Dan Penn liedjes van Frank Black’ Raider Man of Frank Black & The Catholics.
In een jampacked Waterfront was het gelijk een old school punkconcert.
In Doornroosje gaf het geen toegift, in Paradiso 2 met in het publiek de weduwe Brood, die het na een paar nummer voor gezien hield en de kerk uitbeende.
Toch een merkwaardige gewaarwording als je dan om half een ’s nachts Paradiso uitloopt en die rij voor 5 Days Off tot het Barleus ziet staan, die door een batterij visiteurs en visiteuzes bij de entree van Paradiso worden afgestoft en afgezocht op eventueel aanwezige stenguns, werphengels of pretpilletjes.
Kennelijk is er toch een heel groot uitgaansleger dat de volgende dag kennelijk niet hoeft te werken of vrij kan nemen. Who knows?
’t Kan verkeren.