INTERESSANT!


19.Jan.2018 21:41

TOESPRAAK GALA VAN DE POPMUZIEK 2011

mei 14th, 2011

als uitgesproken op 12 mei 2011 in De Raba/Melkweg te Amsterdam 

INTRO Q65 -Ramblin’ On My Mind

DAMES EN HEREN,

Ik sta hier op uitnodiging van de organisatrice, mijn lieftallige voormalige assistente Silvia. In haar tijdschema zag ik gisteren tot mijn grote schrik dat ik het als spreker op moest nemen tegen Nico Dijkshoorn. En dat is natuurlijk geen eenvoudige opgave. Bovendien ben ik ook nog eens fan en bookingsagent van Moke, …een band waar Nico niet over uitgekankerd raakt (naschrift: zie overigens ook Sex, Drugs & Rock ‘n’ Roll Highschool deel 3, p. 34-35).

Bij een vorige gelegenheid, een voordracht voor het MKB-Nederland moest ik het opnemen tegen een door de wol gewraakte Bram Moskovich. Mijn gehoor had geen flauw benul wat ik daar te zoeken had, en popmuziek is aan die kaste nauwelijks besteed, ofschoon men graag een personeelsavondje met Marco B opleukt. 
Bram scoorde een 8 en ik een 6,2 bleek later na publieksonderzoek.

En dames en heren, eigenlijk ben ik hier nu weer op een soort MKB-gelegenheid.
U bent namelijk allemaal meer of minder culturele ondernemers volgens de  voorgaande, maar ook de nieuwe staatssecretaris. 
En de boodschap is dat U voortaan stuk voor stuk zelf de broek moeten gaan leren ophouden. Ook als U geen ondernemer bent of de broek niet kunt of wilt ophouden!   
Het gekke is dat het al jaren zo is dat "onze business" het moet doen met vooral een staatssecretaris. Behalve dan toen de kritische columnist en wetenschapper Plaszerk op de troon kwam te zitten, die zich voornamelijk backstage op Lowlands vertoonde of als een soort Hekking in elk tv-programma te vinden was.
Maar verder had je er niet veel last van als popbranche.

Pagina’s vol zijn er al over geschreven, maar kort en bondig samengevat komt het er op neer dat wij opgezadeld zijn met een kabinet waar net iets meer dan de helft van de geënquêteerde Nederlanders best happy mee is.
In dat kabinet zit ene mevrouw Marja van Bijsterveldt-Vliegenthart, de protestante CDA-minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, ex-verpleegster en burgemeester van -jawel- Schipluiden.  
Een ministerie overigens met om de minister wel een andere naam.
En ik voorspel dat bij de volgende bezuinigingsronde dat woordje ‘cultuur’ ook geschrapt gaat worden, want op de site van het ministerie staat geen woord meer over Cultuur, het is voornamelijk onderwijs dat de klok slaat. 

Dat kabinet heeft in een vlaag van waanzin en verstandsverbijstering met meer dan abnormale gedoogsteun van het Blonde Orakel uit Venlo besloten om die cultuur, dat entartete onderdeel van de Nederlandse beschaving eens goed aan te pakken.
(Ik had trouwens net ook Hitler kunnen zeggen, maar dat heb ik niet gedaan om alle eventuele vergelijkingen met 4 en 5 mei te vermijden, en de subsidie van de organisator van het Gala niet in gevaar te brengen…)
Cultuur is immers een duur luxe product, een extraatje, een soort bijzit, en je kunt het niet eten, en als het podiumcultuur betreft dan is het eigenlijk een hobby, en niet zomaar een hobby, neen, een Linkse Hobby, behalve als het Paleis Soestdijk, Michiel de Ruyter en De Zilvervloot, Rembrandt, Shell, sommige klederdrachten en nog een paar national hymnen betreft.
En een hobby kun je gerust aan een amateur overlaten, wat zeg ik, een autohandelaar.
Tot 1999 werkte Uw staatssecretaris Halve Zijlstra als accountmanager bij de 
autoleasemaatschappij Arval.  
En waar staat deze ultra liberaal voor? 
Volgens de eigen site voor "Een sterke, ondernemende cultuursector", en in zeven zinnetjes samengevat: "Kunst en cultuur dragen bij aan een ‘vrije en vitale samenleving’. De overheid schept door duidelijke en scherpe keuzes de randvoorwaarden. Minder financiële afhankelijkheid van de overheid en meer betrokkenheid van publiek en private partijen maken de cultuursector sterker. In het hoger onderwijs, de wetenschap en cultuur gaat het mij om 1 ding: de kwaliteit. Leraren, studenten, onderzoekers en kunstenaars het beste uit zichzelf laten halen. Iedereen moet een kans krijgen, zonder dat iedereen per se hetzelfde niveau hoeft te bereiken. Dat doe ik vanuit een realistische kijk. Gewoon zeggen waar het op staat.
Een grotere open deur kun je haast niet intrappen. 
En bleef het nou maar bij randvoorwaarden en zeggen, maar deze Fortunist doet het slim en met een echte marktkoopmansgeest. 
Hij roept bijvoorbeeld "Ik ga je kop er helemaal  afhakken", na een debat in de 2e Kamer wordt dat dan "Ok, niet helemaal maar wel de helft", en na nog wat gemor van de 1e Kamer wordt het dan "Ik ga over een half jaar je kop er half afhakken".
Na veertien dagen komt er dan nog een mededeling bij, namelijk dat voor dit voornemen nog even advies zal worden ingewonnen bij bijvoorbeeld de Raad voor Cultuur. Een discutabele archaïsche bonte verzameling degelijke, of juist saaie of uitgerangeerde kunstluizen, uit het theater- en schouwburgensegment, die ik althans nog niet echt heb kunnen betrappen op enige affiniteit met popmuziek. 
Hoe dan ook die Raad geeft gevraagd of ongevraagd (maar daar ken ik geen voorbeeld van) de minister of staatssecretaris advies.
Voor de vorm is ook voor de aanpak van de linkse hobby om advies gevraagd en deze Kultur Kammer heeft  inmiddels gesproken in de typische, ambtelijke, laffe halfslachtige poldertaal:  
Het kan, maar het is eigenlijk niet goed, en we vinden dat het dus eigenlijk niet kan, voorwaardelijk kiezen, zonder keuzes te maken, en neen, we noemen geen namen en rugnummers, bla bla. 
En deze staatssecretaris met zijn realistische kijk is lomp genoeg om een dergelijk advies gewoon naast zich neer te leggen, want dergelijke adviezen zijn nu eenmaal niet bindend.
Als je ballen hebt, dan weiger je zo’n Judas advies te geven, dán maak je pas een statement naar de minister, naar de branche en het Geehrtes Publicum. 
Op dit soort staatsorganen mag van mij fors bezuinigd worden, of nog liever de PVV-streep er meteen doorheen.

Hebt U een winkeltje in deze business dat niet meteen kan aantonen of het nuttig is, of dat ’t wat oplevert, dan mag U wel van mij aannemen dat dat het er op z’n zachtst gezegd niet makkelijker op gaat worden, of dat U Uw pis en hobby naar de dokter mag brengen binnenkort.

Op pagina 33 in de "Agenda van Hoop en Optimisme", het verkiezingsprogramma van de PVV, is precies één volzin te vinden over dit issue: "We houden de subsidies voor musea, bibliotheken en ons erfgoed in ere, maar kunstsubsidies schaffen we af".
As simple as that.
En inmiddels weten we dat daar ook in gehakt gaat worden door de coalitie.

Ik zou hier nogmaals een oproep willen doen aan een ieder om nog eens goed te bedenken wat deze eenmansbeweging bezielt, alvorens op verjaardagsfeestjes en partijen heel gemakkelijk  te stellen dat "er toch ook wel wat goeds in die partij zit".
Het is géén partij, U kunt géén lid worden en met Uw en mijn hobby heeft men niks, ook al bent U helemaal niet links of zelfs rechts.

En dan hebben we het alleen nog maar over de aangekondigde klaarblijkelijk onomkeerbare éénmalige bezuinigingen tot maar liefst 30% op landelijk, provinciaal en gemeentelijk niveau.
Dramatischer is de uitgestelde btw-verhoging.
Zonder degelijk advies, en volstrekt niet doorgerekend.
Alle tegenwerpingen ten spijt, deze bezopen ophoging van het tarief gaat gewoon ingevoerd worden; alleen Engeland en IJsland kennen een hoger tarief.
De stijging is buitenproportioneel en groter dan de indertijd doorgevoerde verlaging, maar –en dat realiseert zich kennelijk niet iedereen- het is niet tijdelijk, maar permanent !! 
Ordinair handjeklap in de Tweede en de Eerste kamer waar met name VVD en D66 zich heel erg voor zouden moeten schamen.

Mede door het gefragmenteerde protest, van ludiek schreeuwen tot serieuze financiële analyses en backstabbing uit eigen sferen over de combi van bezuinigen en verhogen, is het protest opgedroogd tot een achterhoede gevecht, een bedenkelijk fait complit.  
De gepredikte remedie is natuurlijk de marktwerking omdat De Markt flexibel genoeg is om dit allemaal op te verdisconteren.
Bij het bankwezen hebben wij recentelijk kunnen zien hoe de combi marktwerking, verkapt overheidsingrijpen en zelfregulering tot hele bijzondere resultaten kan leiden! 

De echte consequenties van de btw-verhoging zijn over een half jaar duidelijk. In de hele keten gaat iedereen er op achteruit, de zalen, de buma, de artiesten, maar ook de overheid zelve want de meeropbrengsten zullen geenszins voldoende zijn om de verplichte of gedwongen afhakers te bekostigen.

Dit heeft niks meer met bezuinigen te maken, dit is door pluchedwang ingegeven rancune en dommigheid; kortom ordinaire afbraak van het nodigde cement van de maatschappij.
Cultuur geeft samenleving, en bovendien leven in de brouwerij, zingeving en andere stichtelijke bewoordingen.

Helaas kan je je salaris maar 1 keer besteden, en zal het concertpubliek wederom budgettaire keuzes moeten maken; ik betwijfel of dat de gang naar het concert positief zal beïnvloeden. 
Bij eerdere gelegenheden vroegen wij ons al af hoe erg het nu eigenlijk met de crisis is.
Profeteerde Supertramp al niet "Crisis, What Crisis?"

De crisis, het woord dat steeds misbruikt wordt voor bezuinigen tot je er bij neervalt, terwijl niemand zich nog durft af te vragen of dat allemaal wel nodig is.
Kon ik twee jaar geleden makkelijk parkeren bij mijn ambtshalve bezoekjes aan resp. Paradiso of Melkweg, nu is het weer rondjes rijden op zoek naar een plekje, terwijl het parkeertarief inmiddels zo hoog is dat concertbezoekers uit de provincie zich bij mij regelmatig beklagen dat het dure kaartje minder duur is dan het parkeren…
En wat te denken van de successen in binnen- en buitenland voor Caro Emerald met of zonder stempoliep, Andre Rieu (ook inmiddels popmuziek; of je het nu kut vindt of niet), de in no time uitverkochte festivals als Lowlands en Into The Great White Open (dat de entreeprijs toch maar even met 300% verhoogde), een in 1 dag uitverkocht muziekseminar te Groningen met ook een hogere ticket, 8 Nederlandse platendraaiers in de top-20 van de wereld inclusief De Witte Sensaties. 
Hoezo crisis, als je je best maar doet!
Niks aan de handa!

Cultuur en kunst is er, en soms levert het ook nog wat op ook, maar per saldo kost het geld. Is dat nou zo erg?
Of dat het ook altijd waard is, is arbitrair, maar in verhouding tot straatverlichting, de
aanschaf van een nieuw gevechtsvliegtuig, is het peanuts, marginaal, een koopje.
Ik ben van de partij die meent dat een volk zonder cultuur ten dode is opgeschreven, van mij mag het altijd wat kosten.
Inmiddels zijn we in een cultuurdiscussie terecht gekomen die alleen nog maar over de centen gaat, en niet meer over de inhoud.

Een wereldstad als Rotterdam met slechts 1 klein maar mooi poppodium is natuurlijk een gotspe. En dat de betreffende VVD-wethoudster trots meldt dat het geld zeker 5 jaar op de plank blijft liggen voor er misschien een nieuwe hut is, is natuurlijk te gek voor woorden na tenminste 6 popnota’s, geschreven en bij elkaar gewauweld door wel of niet legaal afgestudeerde studenten Media en Entertainment Marketing blabla.

Je hoeft niet per se een echt diploma bij In Holland behaald te hebben om te constateren dat popmuziek nu eenmaal soms ook een zakkenvullerscultuur is, gelieerd aan Wall Street, met als credo "Greed is good" of in Gordon Gekko’s woorden:  "It’s not a question of enough, pal. It’s a zero sum game, somebody wins, somebody loses. Money itself isn’t lost or made, it’s simply transferred from one perception to another." E.e.a. inclusief de wat mij betreft phoney rtv-muziekindustrie creaties als X Factor, Ben Saunders, z’n broer en andere prijswinnaars inclusief rtl of Talpa-wurgcontract. 
Geert zal trouwens zondermeer The Voice Of Holland op willen nemen in de nationale canon, neem ik aan.

Maar laten we asjeblieft niet vergeten dat er ook nog een veel groter leger artiesten bestaat dat fantastische en veelal interessantere muziek maakt, en die toch ook verkocht wordt, maar die niet in de top 10 staat, en die zich heel goed kon handhaven.
En juist die categorie in Nederland wordt nu de duimschroeven aangedraaid.
Volstrekt onterecht, en bovendien een hele makkelijke prooi, want weinig weerbaar en vooral moeilijk te mobiliseren. En eigenlijk moeten we daar juist trots op zijn: géén meelopers, maar karakters.
Voor een aantal van hen zijn het niet eens meer de duimschroeven, maar de worgpaal.

Al ver voordat Robert Johnson zogenaamd zijn ziel aan de duivel verkocht bestond populaire volksmuziek met name bij de gratie van het kapitalisme.
Het fundament bestond echter uit de ongesubsidieerde, nog van winstbejag gespeende muziek van en voor het volk, van hoog tot laag en van arm tot rijk, van Drenthe tot Clarksdale.

Bestand:TombstoneRobert Johnson.jpgOp voorbijgaande foto’s achter mee op het scherm ziet U o.a. hét graf van Robert Johnson. Op de heenreis naar het jaarlijkse SXSW nam ik persoonlijk de gelegenheid te baat om eens bij zijn graf stil te staan.
1 van de drie vermeende graven wel te verstaan.
Als er niet zoiets als DNA-onderzoek had bestaan hadden bij die andere twee graven nog steeds zoekenden en gelovigen voor gek gestaan.
Met slechts 29 liedjes of daaromtrent kun je wereldberoemd worden na je questieuze dood, en nog steeds geen zakkenvuller!
En zeg nu eerlijk, is er nog meer eer en blues dan drie grafstenen?
Daar kan geen Gala-Duiveltje tegenop!

Uiteraard was er ook weer de jaarlijkse traditionele klaagzang van de cd-en platenindustrie, inclusief ontslagaanzeggingen.
Toen ik in 1965 mijn eerste Hitweek/Aloha aangeschafte kopte het undergroundblad reeds dat het slecht ging met de platenhandel, en bijna 50 jaar later is dat nog steeds zo. Maar het is kennelijk nog steeds zo dat een dergelijk bedrijf de moeite van het aanschaffen waard is, zoals deze week een Amerikaans-Russische durfkapitalist Warner aanschafte voor een bedrag dat ie volgens analisten nooit meer terugverdient.
Whatever de case, platenmaatschappijen houden vol, gecamoufleerd als Entertainment Bedrijf of Totaal Beleving, desnoods als premiegeschenk een gratis mountainbike of snorfiets gratis bij een geluidsdrager, maar de lease Audi, gesubsidieerde Spyker of BMW houden we er nog steeds wel in.

Of Muziekkrant OOR die het 40 jaar heeft volgehouden.

25 jaar Noorderslag met bijbehorend Eurosonic, iets waar wij ondanks alle terechte kritiek toch heel erg trots op mogen zijn. Kwalitatief met niets ter wereld vergelijkbaar.
En dat geldt ook voor de initiatiefnemer van de toko waarin U zich nu bevindt.
Cor Schlösser neemt afscheid van zijn Melkweg, maar dan geheel in de Amsterdamse traditie van Heintje Davids, dus niet helemaal.

Hoe dan ook, ik ken Cor als een die-hard, slim in de goede Limburgse traditie en loyaal naar zijn liefde voor muziek, een gepassioneerd icoon van de Nederpop.
Mag ik van U voor deze gelegenheid een staand ovulationeel applaus bij wijze van aubade ?

En dan zijn er natuurlijk nog de publicaties over en van Buma/Stemra, door mij in de categorie benefit of the doubt geplaatst, zeker nadat het jaarverslag voortijdig uitgelekt is.
Wat je ook van Henk Westbroek vindt, het is anno 2011 raar dat bestuursleden een zwijgplicht krijgen opgelegd. 
En ofschoon ik het in de muziekindustrie gekker gezien heb, komt mij de salariëring van de directeur ook "fors" over, zeker in verhouding tot het salaris van de toezichthouder en vooral als je bedenkt dat Buma-Stemra eigenlijk een
N G O  monopolist is, en dat dit onder druk van de publieke opinie de eerste keer is dat deze cijfers gepubliceerd zijn. 
Gedurfd en zeker transparant, en toch kan ik mij voorstellen dat onder de alhier aanwezige afdragers en ontvangers naar aanleiding van het verslag en de publicaties in de Volkskrant vragen zijn gerezen.
Op maandag 23 mei aanstaande is er in Amsterdam om 10.00 uur ’s morgens de Algemene Leden Vergadering. Een opmerkelijk tijdstip voor praktiserende muzikanten (die zelf hun liedjes schrijven), die overigens hiervoor geen aparte uitnodiging meer ontvangen, en die bovendien alleen stemrecht hebben of vragen mogen stellen als ze meer dan zoveel honderd euro incasseren.
Voor de goede orde een artiest mag en kan zich niet eens door een manager laten vertegenwoordigen.
E.e.a. is bepaald in een volstrekt achterhaald en archaïsch reglement dat echt op de schop moet, maar daarvoor moeten de leden zich dus wel melden eind mei.
Bedenk daarbij nog even dat gemiddeld genomen bij concerten vanaf 1 juli a.s. de btw er dermate gaat inhakken dat dientengevolge de Buma als percentage van de recette er ook ruim 10% op achteruit zal gaan.
Dames en heren artiesten in de zaal, realiseert U zich dit wel?
En voor het afgelopen seizoen is er al fors minder Stemra binnengehandeld, dat niet door meeropbrengsten uit Buma gecompenseerd is.
Ik voorspel een hoop discussie over het issue Buma de komende maanden.

Ten slotte de nog droevigere zaken.

Heel droevig was het telefoontje op 10 oktober zeer vroeg in de morgen.
Mijn letterlijk en figuurlijk grote vriend Solomon Burke, was tot zijn Heer geroepen.
Een drama voor De Dijk met een gedenkwaardig concert als afsluiting van een fantastisch avontuur en een merkwaardige vriendschap.
Het is altijd een schrale troost om te moeten constateren dat die Heer (die een keer zelfs de hoogte van de gage eens in het oor van Solomon had gefluisterd in mijn bijzijn), dat die Heer van hem nogal eens wat vergissingen maakt volgens mij.
Burke pareerde mijn heidense kritiek steevast met de woorden: You can’t argue with the Lord.

Het gaf het ook wat wenkbrauwen fronsende items in het seizoen 2010-2011.
De ophanden zijnde sluiting van De Waertse Tempel, het echec van TEG, Spotify, Twitter, Facebook, Linkedinkkedink en andere a-sociale media, de 1-minuut muziekterreur van DWDD, het recente Harpengala, de Edison-uitreiking, de 3FM Awards, nogmaals The Voice Of Holland, de Utrechtse loopgravenoorlog rondom het Muziekpaleis, de stempoliep van Jantje Smit, het afschaffen van Koninginnennach in Den Haag, de sluiting van diverse fijne grammofoonplatenwinkels en niet te vergeten de uitbreiding van de Duiveltjes categorieën, waar ik dan ook meteen feestelijk voor heb bedankt.
Opdat U het maar even weet.

Gaan wij over tot de orde van de avond.
Dank voor Uw aandacht.

OUTRO: Robert Johnson-Crossroads