INTERESSANT!


26.Apr.2018 17:22

A CHEEKY GUIDE INTO THE GREAT ESCAPE vol. 6

mei 23rd, 2011

Een handige bijkomstigheid indien je een (pop-)festival al vaker hebt bezocht is dat je door voorgaande ervaringen meestal wel een beetje tijd kunt overhouden of vrijmaken voor andere bezigheden zoals site seeing.  Als je de eerste keer van je leven in Brighton aankomt, aan de zuidkust van het Verenigd Koninkrijk, word je verrast door het feit dat het ondanks het feit dat het een relatief klein kustplaatsje is, er toch heel veel te doen is. Het is een wirwar van steegjes, straatjes en straten, compleet met een pantoffelboulevard en talrijke hotels en hotelletjes langs de zee.

 

DSC04655 DSC00399
smalle steegjes Grand Hotel, statige vergane glorie met de gerestaureerde verdieping waar in de jaren zeventig van de vorige eeuw The Iron Lady door de IRA bijna werd weggebombardeerd
DSC00382 DSC00383
DSC00386 DSC00385
DSC00388
Clocktower
DSC00384
DSC00407  
King Road strandboulevard  

DSC00372 DSC00376
DSC00395 DSC00396

Oude Pier, voor 1 pond aan Paul McCartney verkocht de dag voordat ie afbrandde (brandstichting van de zijde van de concurrerende pier naar verluidt)

DSC02192
The Royal Pavillions, Efteling bouwsels midden in de stad geïnitieerd door the Silly King George IV en speciaal bedoeld om zijn maîtresse te ontvangen

De Brightonians zijn te verdelen in opmerkelijke categorieën zonder samenhang te verliezen. Zo geeft het een grote massa kleinschalige neringdoenden, studerende en consumerende studenten, bourgeois, pensionada’s en stadswerkers. Andere labels waar Brighton heel prat op gaat zijn ‘bohemians’ (een soort stedelijke hippies), gays, lesbians en vooral artists. En dat is al ruim een eeuw zo.  En sinds eind jaren zestig is er de jaarlijkse import van gefrustreerde Londoners, die het grootstedelijk ontvluchten is en in Brighton een nieuw leven starten.
Voor al die categorieën geeft het talloze uitgaansgelegenheden, gevarieerder dan Amsterdam, Groningen of Austin  – nu we het toch over popconventies/stadsfestivals hebben.

Van woensdag tot en met zaterdag wordt Brighton bovendien geteisterd door dagjestoeristen en vooral party-lustigen met als absoluut meest aanstootgevende categorie de "hen parties".
Tussen de bedrijven door heb ik getracht een hen party op de gevoelige film vast te leggen.
Er moet een hele hoge hakken/minirokjes-industrie inmiddels achter zitten, want alle hens zien er eigenlijk identiek uit.
De parties bestaan uit 6 tot 15 jonge dames soms aangevuld met oudere zussen of misschien wel jonge moeders, in ultra korte rokjes, met blote benen gestoken in highheels. Weer of geen weer. En het lijkt ook wel alsof het niet uitmaakt of de benenpartij geschikt is voor deze outfit. Een roze cowboyhoed met veertjes en een sjerp met de hen die gevierd wordt er op, completeerd de outfit, die de dames omtoveren tot een flock of brothel ofschoon men zich dat zelf waarschijnlijk niet echt bewust is.
Rond zes uur verzamelen deze parties zich in bepaalde straten in de stad om zich in te drinken in de een of andere pub, vervolgens gaat het van pub naar pub of bar.
Uiteraard wordt de hele familie meestal stomdronken en wordt het lopen op hoge hakken een soort struikelpartij, waarbij de helft de uitdaging heeft opgegeven en barvoets verder trekt, al brakend en rondsassend om ergens rond 4 of 5 uur in de morgen total loss in een hotel te stranden.
De mannelijke variant tart elke omschrijving en is van een meer gewelddadig karakter omdat onderdelen van die posse probeert een hen af te weken van de vrouwelijke variant met alle miscommunicatie van dien cumulerend in een scheld-of vechtpartij bij de Fish & Chips.

DSC04652 DSC00405
Mannelijke variant Fish & Chips 24h a day

Een lokale folklore waar ik althans met verbazing naar kan kijken elk jaar weer.

Winkeltjes in de tradities van Carnaby Street en San Francisco zijn er teveel om één dag uitputtend te checken. 

DSC04654

Een zeer merkwaardig winkeltje waar de dames hun vulva kunnen vereeuwigen
(check
www.brightonbodycasting.com)

DSC04648 DSC04649

Winkeletalage van kledingzaak opgebouwd uit oude naaimachines

Platen-en cd-winkels zijn er tallozen, meestal ‘tiny’, maar kwalitatief voor de hardcore verzamelaar aan de matige kant, voor de beginners echter nog altijd interessant genoeg om te vaak de portemonnee te moeten trekken in beide formats. 
Borderline (41 Gardner Street) is er zo één, compleet met een echte hippie achter de tap. Variërend in prijs (van 5 tot 12,50 Ukp) leverde dat de navolgende aanvullingen op de cd-collectie op:

*Quicksilver Messenger Service-At The Kabuki Theatre (Charly SNAD 556 CD, 2007)
*Quicksilver Messenger Service-Live at Sweetwater (Voiceprint, 2006)
*Moby Grape-The Best Of (Sony, 2003)
*Michael Bloomfield with Nick Gravenites and friends-Live at Bill Graham’s Fillmore West 1969 (Raven RVCD-293, 2009)
*Stephen Stills-Turnin’ Back The Pages (Raven RVCD 179, 2004)
*Stephen Stills-Man Alive! (Talking Elephants Records TECD077, 2005)
*Groundhogs-Blues Orbituary (BGO CD922, 2010) mooie serie met kartonnen schuifhoesje
*Groundhogs-Thank Christ For The Groundhogs; The Liberty Years (1968-1972 (Liberty, 2010)
benevens twee opmerkelijkse vinyl reprints (2011) op 33 toeren van  |
*Soft Machine ("Bundels" en "Softs") op het Cherry Red Phonograph label.
En niet te vergeten een tweetal 7-inches van resp. 
*Nico (Frozen Warnings//No One Is There, Elektra) en 
*The Byrds ‘Live In Holland 1971′ (Lover Of The Bayou//You Ain’t Goin’ Nowhere, Sundazed); beide reprints volgens mij. Hoe dan ook, leuk om te hebben.

SCAN0547Regelmatig verschijnt er een ge-update versie van "The Cheeky Guide to Brighton" en dat is een handig boekje voor 7,95 Ukp voor een closer inside, handige en interessante tips.
En vooral dus als je bij het bezoeken van "The Great Escape" wat tijd over hebt, maar ook als je een fatsoenlijk restaurant zoekt of iets dergelijke.
The Great Escape is het geesteskind (in de gids van dit jaar Co-Founder) van de muziek entrepreneur en ex-agent Martin Elbourne, die vooral naam maakte als programmeur van Glastonbury, ofschoon de eigenaar en oprichter van het festival Michael Evans nog steeds claimt dat ie zelf de artiesten uitzoekt (maar dat beweert Jan Smeets ook nog wel eens) .

donavon@paradiso2006 129 DSC00582
Martin Elbourne (links) Programmaposter 2007

Elbourne is niet te verlegen om desgevraagd te getuigen dat hij schatplichtig is aan Eurosonic/Noorderslag dat voor hem een grote inspiratiebron was om zijn persoonlijke frustratie over het jaarlijkse ILMC in London om te zetten in een eigen conventie/festival.
Het  prijzige ILMC wordt inmiddels voornamelijk bezocht door de oldboys aangevuld met een nieuw echelon vage promotors uit Oost-Europa die voorzien van de nodige creditcards fors de bloemetjes buitenzetten. ILMC wordt geconsumeerd door de kenners als een excuus om jaarlijks in maart naar London af te reizen voor een praatconventie met jaarlijks dezelfde platgetreden onderwerpen die gemakshalve samengevat kan worden als een in matig bezochte panels samengevatte huilbui van krokodillentranen over de vermeende hegemonie van Live Nation in combinatie met de permanente zorg om de zogenaamde neergang van de muziekindustrie in het algemeen. Als eerder betoogd is dat een kwestie van interpretatie danwel perceptie.
Het element concertbezoek is een totaal verwaarloosd onderdeel van de Londonse gathering, en te verwaarlozen, want er zijn nauwelijks shows of showcases te bezoeken, behalve die toevallig toch al op de rol in London stonden. De echte business vindt niet meer plaats in het Royal Gardens Hotel, maar in de gangpaden en in de omliggende restaurants en bars of private parties van muziekindustrie moguls.

Neergang of niet, conventies zijn verworden tot ware jaarlijkse, traditionele zakkenvullersevenementen, met relatief zeer lage kosten.
Een bescheiden vergoeding voor de panellists overdag en geen vergoeding (soms een hotelletje en wat catering) voor de optredende bands ’s avonds. Bands die overdag of ’s middags spelen spelen sowieso gratis in een kroeg of op straat. Interessant is dat alle groepen van groot tot klein nauwelijks zeuren over welk ongerief dan ook (mankerende geluidsinstallaties, gebrekkige podia danwel cateringvoorzieningen).

DSC00392 DSC00381
bandjes op straat load out

DSC02179

DSC02180

Verrassingsoptreden van Pete Doherty op het dak van Audio (2009)

DSC02173
Pier Idols

Dat is niet anders in Austin, Groningen, London of Brighton.

De inmiddels 6e editie is wederom opgetuigd met de m.i. misleidende subtitel ‘Europe’s Leading Festival For New Music’, het is en blijft echter een typisch Engels showcase festival met als nucleus heel veel artiesten uit Engeland-Ierland-Schotland-‘From The North East’-Brighton-USA-Canada-Australië tegenover een handjevol continentale groepjes uit Catalonië, Zweden, Denemarken, Noorwegen, Finland, Frankrijk, Nederland (3 stuks), aangevuld met wat overbodige exotica uit Brazilië, IJsland, India en Polen. Merkwaardig genoeg geen muzikanten uit België, Duitsland of Zwitserland.
Allemaal misschien ook niet zo raar als je bedenkt dat er nauwelijks of niks betaald wordt. Opmerkelijk genoeg krijgt de organisatie wel 1500 euro van ETEP voor elke Europese groep die men een podium geeft.
Het woord showcase wordt niet meer gebezigd ofschoon de gemiddelde show niet langer dan 30 minuten duurt. De kans dat een voorstelling op tijd begint is 50-50. Per saldo is dat allemaal niet zo erg, want er valt genoeg te scannen ofschoon de kenners dit jaar vrijwel unaniem constateerden dat de oogst wat aan de magere kant was met weinig uitschieters.

SCAN0548
Festivalguides

Er werden (dit jaar rode) bracelets verkocht aan bezoekers die alleen bandjes willen gaan zien/horen.
Festival delegates droegen dit jaar gouden bracelets in combinatie met in een plastic zakje gepropt papiertje met je foto in kleur erop aan een zgn. lanyard van een onbekende sponsor, een bedrijf dat zich ook niet nader bekend heeft gemaakt..

SCAN0549 DSC00419
id-lanyard 2011 id-lanyard 2008

Nucleus van de vaste bezoekerspopulatie zijn de professionals (naar eigen zeggen 2000 stuks, maar de MCN-vertegenwoordiger schat dat contingent in de praktijk op maximaal 200), de dames en heren met meest complete badges, polsbandjes of andere vormen van geüpgradede identificatie.
Binnen die categorie bestaat een scene van veel ons-kent-ons types die veelal weer in de panels opduiken en die de boterham verdienen als connaisseur, betweter, consultant etc. en die jaarlijks de hele wereld rondhoppen van event naar event, menigmaal commissioned door een of andere stichting of ministerie in het land van herkomst of desnoods de EEG.

donavon@paradiso2006 143
Usual convention suspects (vlnr): Peter Smid, Alan McGowan en Ruud Berends

Begon 6 jaar geleden TGE als een charmante, rebelse, primitieve tegenhanger van het ILMC, inmiddels is er weinig alternatiefs meer over van dat trappen tegen het popmuziek establishment de en is het een erkende tegenvoeter van het ILMC geworden dat geen kantoor houdt in Brighton, maar in het vermaledijde London met 2 festivaldirecteuren, een publisher en Convention Programme Producer. E.e.a. gecompleteerd met ruim 200 vrijwilligers en hotels vol ingehuurde security mensen om m.n. de badges en polsbandjes te controleren. En uiteraard is er ook een Alternative Escape met ruim 100 bands (inclusief merkwaardigerwijs ook bands die het regulaire programma bevolken).

In eerdere edities gaf de delegate-pass voorrang bij het bezoeken van de concerten, maar omdat de gemiddelde security persoon bij dit evenement een ongeïnteresseerde hork is die aan dat onderscheid dikke schijt heeft, komt het er in de praktijk op neer dat je achteraan moet aansluiten en de grotere of hottere acts op die manier meestal wel kunt schudden. Gelukkig gaan wij eigenlijk ambtshalve alleen naar de onbekendere en ongetrouwde debutanten, oftewel de acts die nog niet in Nederland door concurrenten zijn geclaimd voor publieksconsumptie.

De eerste versie vond plaats in een krakkemikkig vlooienhotel aan de zee (Queens Hotel 1-5 King Road), geurend naar de voormalige grandeur van een badplaats in verval (gelijk het koningshuis) compleet met een pier en boulevard die ademt naar de avonturen van Monsieur Hulot. 

donavon@paradiso2006 128 donavon@paradiso2006 145
Queens Hotel bezien vanaf The Pier View from A Room

DSC02169
banner sponsored by

Tijdens die conventie waren bijvoorbeeld schilders het hotel nog in de verf aan het zetten, deed maar 1 lift het, op de kamers viel veel aan te merken, te korte lakens, te dunne dekens, veel getimmer en geboor op alle verdiepingen en de wifi was er wel, maar die werkte merkwaardig genoeg alleen bij het vissenaquarium in de veel te kleine lobby.  De kamerprijzen waren tijdelijk aangepast, d.w.z. de kamers waren 2x zo duur als normaal. Het programma was chaos en de tijdschema’s waren meer een guideline.
Bezoekers en delegates hadden nauwelijks een idee van wie wat waar speelde en veelal geen idee waar de groepen voor stonden.
Voicst speelde indertijd voor ongeveer 3 bezoekers in een inderhaast door de organisatie genaaste spelonk, die aan aanstormend Nederlands talent werd toegewezen. Een frustrerende ervaring, zonde van de tijd en vooral een verliesgevende enterprise, die gedeeltelijk door Nederlands subsidiegeld werd aangevuld.

donavon@paradiso2006 137 donavon@paradiso2006 138
Voicst (2007) Voicst (2007)
donavon@paradiso2006 141 donavon@paradiso2006 140
Voicst (2007) Voicst geluidsman Theo "Le Rock"

Het tijdelijke festivalhoofdkwartier is inmiddels verhuisd naar het ruimere The Dome. De panels zijn echter nog steeds van een matig tot knullige niveau, dat qua onderwerp niet veel eer doet aan de subtitel. Als je al het Engelse chauvinisme gestolen kan worden, dan houd je dus tijd over voor andere zaken.
In zes edities is het inmiddels duidelijk dat het netwerken ook van een minder niveau is geworden, hetgeen overigens weer kansen biedt voor het leger nieuwkomers in het genre manager (van een onduidelijke groep  of nog vagere dj of pc-deskundige knoppendraaier), agent (van een beginnend kantoor ergens in een kraakpand in Noord-London), publishers (zonder portfolio en portemonnee) etc. Op zich interessant, maar moeilijker op zijn/haar juiste zakelijke merites in te schatten.

Inmiddels zijn er overdag net zoveel geheime, aangekondigde en geïmproviseerde showcases van belangengroeperingen als in Austin en Groningen.
Opmerkelijk, maar begrijpelijk dat meer in meer regular professionals conventie-moe zijn geworden, het voor gezien houden en niet meer komen, of knechten sturen.
De grote, alternatievere agents komen inmiddels nog, als ze al komen, even een paar uurtjes naar Brighton, maar verwaardigen zich niet meer om meer dan een dag rond te hangen.
De grootste ambiance is The Dome, tevens een van de grootste concertzalen in Brighton tijdens de rest van het jaar.
Heb je dan zo’n rood bandje of gouden bandje, dan geeft dit geen enkele garantie dat je binnenkomt, omdat de concerten in The Dome veelal een programmering kennen van acts die dermate gezien zijn dat die voorstellingen al bij het ter perse gaan van de conference guide gelabeld zijn met ”sold out’.

DSC02170

Mobile ticketoffice op de boulevard

Firstcomers en nieuwsgierige concertbezoekers die dat principe nog niet helemaal door hebben staan in lange rijen slingerend over Northroad te wachten tot ze een ons wegen.
Engelsen zijn een -als het op que-en aankomt- gedisciplineerd volkje, ook als zijn ze stombezopen of zien ze er nog zo heavy uit.
Regulars laten dit soort shows op voorhand zitten, en ervaren fijnproevers maken een alternatieve routing om zoveel mogelijk debutacts te scannen.

Doorgewinterd als wij zijn, gaan wij inmiddels niet meer met het vliegtuig en de trein naar Brighton, maar met de auto en als het even kan voorzien van het beproefde rijwiel!
‘Venema op een fiets?’
Ja, uit are moede. 
Met name op vrijdag-en zaterdagavond beschikt Brighton niet over voldoende taxi’s om snel van bijvoorbeeld de Prince Albert (bij het Centraal Station) naar de strandboulevardclub Concorde 2 te reizen.
Met de fiets (liefst met versnellingen, want Brighton is nogal hilly) kun je nogal wat shows afvangen.

DSC02193 DSC02194 DSC02190
  autotrein Calais-Folkstone Fietsen meegenomen uit de Heimat

Dit jaar startten wij op donderdag bij Beyond Retro (Treetop Flyers; en daar gaan we meer van horen), vervolgens Horatios, helemaal op het einde van de Pier. Jammer genoeg mag je niet op de Pier fietsen en moet je de laatste 500 meter lopen naar deze spiegeltent waar Big Deal speelde voor een half volle zaal. Leuk, maar eerder vertoond. Op naar Life (Paper Crows), The Above (Munich), Haunt (Group Love), terug naar Horatios (Cults), Brighton Coalition (Walk The Moon en Miami Horror; een tip) en als afsluiter Dog Is Dead in Jam (een verschrikkelijke spelonk).

Vrijdagprogramma:  Prince Albert (Gwilym Gold), Unitarian Church (The Staves), Queens Hotel (The Jezabels; de grote aanrader), Unitarian Church (James Vincent McMorrow; de show met de langste rij wachtenden), Pav Tav (My First Tooth), Prince Albert (Let’s Buy Happiness), Komedia Studio Bar (Baskerville; ja, het was vol), The Loft (Wolf Gang).
Zaterdag: Ocean Rooms (Kitten), Concorde 2 (Malpas; interessante band), Brighton Coalition (K.Flay),  Jam (Dark Horses), Audio (Becoming Real), Hectors House (Spark), Unitarian Church (Marques Toliver), Hectors House (Beat Connection), Green Door Store (Mazes), Unitarian Church (Saint Saviour).
De score van collega Jacco heb ik niet genoteerd, maar tezamen moeten we toch wel zo’n 50 debutanten gecheckt hebben..

Intussen zijn dan wel zo’n beetje alle shows/showcases achter de rug en verzamelt elke avond aan het einde van de puzzelrit de hardcore van de conventiegangers zich traditioneel in de bar van het Queens Hotel , zich tot zeer laat te laven aan de bar middels halve emmers Engels bier, inmiddels is dan het herentoilet (maar ook het damestoilet) een gigantische puinhoop geworden, maar het hotelpersoneel vindt het allemaal wel best, want dit is de topper van hun seizoen.

DSC02166 DSC02167
Queens Queens
Het zijn de usual suspects, de ware die-hards die als laatste de tent verlaten naar hun eigen hotel, of maar meteen de taxi naar het station nemen om huiswaarts te keren.