INTERESSANT!


19.Jan.2018 21:40

OP DE FIETS

januari 6th, 2012

BLUESFANS OP BEDEVAART

Als in april 2011 beloofd moet ik nog terugkomen op mijn onlangs gemaakte reis van Memphis naar New Orleans, o.a. via de legendarische Highway 61, met aan de rechterzijde de rivier de Mississippi.
Mijn oudere neef en reisgenoot, die nog nooit in Amerika was geweest, kreeg met die trip meteen een tamelijk indrukwekkende trip voor de kiezen. Hij maakte mij attent op een recent verschenen boek, dik 271 pagina, van foto’s voorzien, getiteld "DUIVELSMUZIEK; Op de fiets van Memphis naar New Orleans" door Leendert van der Valk en met foto’s van Winnifred Wijnker, uitgegeven door uitgeverij L.J.Veen/Amstel Uitgevers (ISBN 978-90-204-6661-4).

duivelsmuziekEen dag later plofte het blad Music Maker op de deurmat en op pagina 62 stond een aantrekkelijk artikel over dit boek.
Ik kocht onmiddellijk een tweetal exemplaren na lezing in de boekhandel van de eerste drie pagina’s. Een voor mijn andere reisgenoot, mijn broer, en een exemplaar voor mij zelf. Ik werd getriggerd door de zinnen op pagina 10: "Een maand hebben we, om van Memphis naar New Orleans te komen. Van de stad waarvan ze zeggen dat rock-‘n-roll er geboren werd, door de Mississippi-Delta waar de blues ontstond, naar de wieg van de jazz, New Orleans. Wij zijn niet de eersten die er een boek over schrijven. Een leger musicologen, antropologen, historici en essayisten gingen ons voor, maar sinds enkele decennia wordt de reis vooral ondernomen door hordes dikbuikige mannen die per motor of huurauto in een paar dagen hun in bluesrock gedrenkte midlifecrisis botvieren."
Ofschoon wij met z’n drieën niet geheel aan de omschrijving voldeden, voelde ik mij toch aangesproken, want ja wij hadden een huurauto, houden van blues en van bluesrock (why not?), evenwel een midlifecrisis is ons vooreerst bespaard gebleven.
Highway 61 is net als Route 66 iets wat je gedaan moet hebben om een beetje te begrijpen wat er in Amerika speelt en vooral als je iets van (pop-)muziek wilt begrijpen.
De schrijver (30) woont op een flatje in een bloemkoolwijk in Utrecht, noemt zich een onderzoeker, schreef eerder een boek, schrijft voor NRC, Jazzism en nrc.next. Zijn reisgenote is zijn vriendin (29) met de interessante naam Winnefred, die filmwetenschapper is en fotograaf.
Helaas zijn om te beginnen de recent gemaakte kleurenfoto’s van haar hand allesbehalve spectaculair en vooral veel te donker afgedrukt in het boek. Tijdens onze trip heb ik mooiere taferelen gezien en interessantere zaken gefotografeerd.
Leendert is naast muziekliefhebber, waarschijnlijk ook ornitholoog, want in het boek worden alle vogels benoemd die tijdens de rit in het vizier kwamen. En ze houden dus kennelijk van fietsen.
En daar zit ‘m nu net de makke.

Als je zelf dezelfde trip hebt gemaakt zijn de eerste paar hoofdstukken een feest van herkenning, tot ze Memphis uitrijden.
Welke gek verzint het ook om in Amerika te gaan fietsen! Nou mag ik er al niet aan denken om met een fiets het vliegtuig in te stappen, maar als je echt een keer buiten New York of L.A. geweest bent, dan weet je dat dat sowieso een belachelijk idee is. Ik heb eens een keer zelf gemeend een briljant idee te hebben gehad om op de fiets van Woodstock naar Saugerties te fietsen om de verkeersdrukte tijdens het popfestival Woodstock 2 te ontlopen. Dat lukte nog wel, maar die heuvelachtige Catskills had ik al snel danig in de benen zitten, en dat in combinatie met het rakelings langszij racende lokale autoverkeer leverde vooral in het donker (Amerikaanse fietsen hebben standaard geen verlichting; en dat is in Amerika ook niet verplicht) levensgevaarlijke taferelen op. En als je je dan ook nog eens realiseert dat het in de regio’s van Tennessee, Mississippi en Louisiana heel fraai en zeer heet, bijna tropisch zomerweer kan zijn, dan heb je toch niet goed genoeg gestudeerd, en vraag je dus eigenlijk om ellende. Meneer de professor beklaagt zich per hoofdstuk permanent  als een zielige bejaarde over ten minste twee zaken: het afzien bij het fietsen en de gediscrimineerde dan wel vermeend criminele gekleurde medemens.
En die klaagzang ging mij per hoofdstuk meer tegenstaan. Het gezeik over discriminatie van "de zwarte negers" blijft maar doorgaan. Uitvoerige rijwielmijmeringen verpakt in nrc-next politiek correcte prietpraat over mogelijke zwarte struikrovers in afgelegen dorpjes langs de Highway of de Mississippi is bijna een thema in het boek. 
Kent U die mop van die twee fietsers…nou, die gingen maar gedeeltelijk. En als ik goed tel dan is tenminste een kwart van de route sowieso niet gefietst, maar heeft men een vooral zielige local bereid gevonden de hippe racefietsen achter in de pick-up truck te kieperen en is het duo zover mogelijk meegelift.
Amerika is een land voor auto’s, er zijn bijna net zoveel auto’s als mensen -sommige mensen hebben er -tig in de tuin en garage staan-, en de benzine kost bovendien geen drol (vergeleken bij onze pompprijzen). Volgens mij staat het woord fietspad helemaal niet in het woordenboek. Fietsen is voor bijzondere, afwijkende mensen. Een fiets meenemen naar Amerika is eigenlijk al een idioot idee. Voor een habbekrats koop je bij de Wallmart een karretje met 1000 versnellingen, waarschijnlijk is dat goedkoper dan de extra bagage-charge van m.n. de goedkoopste vliegtuigmaatschappij.
En de idee dat je op de fiets meer ziet en meemaakt in de Delta van de Mississippi is natuurlijk grote kwatsch. Amerikaanse wegen zijn niet gemaakt, noch bedoeld voor fietsverkeer.
Ga gewoon met de auto. Gekker nog: huur een echte Amerikaanse benzine-slurper. Gedraag je als een echte petrolhead, daar kan dat, daar zeurt niemand er over.
En ofschoon op zoek naar de blues, lijkt meer op een speurtocht naar zoiets als de Heilige Graal. Authentieke blues zoeken in die negorij anno 2011 bewijst dat is je tevoren je niet goed ingelezen hebt. Bovendien zijn er al meerdere prachtige boeken over dezelfde experience.
En de oogst van die speurtocht is te weinig. Eigenlijk wordt er geen blues gevonden, dat gebrek wordt gecoverd door Blokhuis-achtige professorenpraat over bluesliedjes en cd-aanraders om te luisteren om the real thing te ervaren per oor. Uiteindelijk vindt het duo een witte neger in New Orleans in een verbouwde hoerenkast.
Het boek is dus een deceptie en gaat nergens dieper dan een pierenbadje als het over de ware blueservaring gaat, of het moet de fietsellende zijn. Welke grote countryblues of electrische city bluesartiest heeft niet gezongen dat Blues een Feeling is?
En waarom is trouwens bluesrock een mindere vorm van de blues? The Bonzo Dog Band zong het al zo treffend: "Can Blue Men Sing The White?"
Leendert fietst nota bene langs Tutwiler, maar mist kennelijk het meest droevige graf van een van de grootste blueslegendes. Leendert vergeet melding te maken van de ontknoping van het mysterie van de drie graven van Robert Johnson. En ondanks talrijke documentaires, films, boeken en grammofoonplaten vol met live-opnames uit zo’n beetje alle bekende Amerikaanse gevangenissen, staat men nog verbaasd over de penitentiaire inrichtingen met bijbehorende geweldscultuur, waar zelfs Geert Wilders niet van zou kunnen slapen omwege het welhaast duivelse en inhumane karakter.
Ook zonder dit boekje kun je zelf ad fundum een meer geslaagde route maken langs de Old Man River.

Ik doe het nog even over voor de goede verstaner. Een aantal jaren geleden had ik het plan opgevat om na Route 66 nu ook eens Highway 61 te rijden van Duluth, Minnesota (waar Bob Dylan zijn jeugd doorbracht in de jaren 40-50 van de vorige eeuw) via Chicago, St Louis en Memphis, vervolgens ruim 2300 kilometer langs de rivier de Mississippi naar New Orleans aan de Golf van Mexico. Evenwel doordat de Mississippi zwaar buiten de oevers was getreden (overflooded) kwamen we niet verder dan Rosedale, een gat ten zuiden van Clarksdale.

DSC04177De vlag van Tennessee, ontworpen indertijd door soldaat Reeves. De drie sterren staan voor de drie regio’s Oost-, Midden- en West-Tennessee. De blauwe cirkel symboliseert de eenheid die deze gebieden vormen als de Amerikaanse staat Tennessee. De blauwe balk is aan het uiteinde van de vlag is bedoeld om de vlag mooi te maken. In de woorden van Reeves: "De blauwe balk aan het einde verzacht de egaliteit van het karmozijnrode veld en voorkomt dat de vlag te karmozijnrood lijkt wanneer zij slap hangt." Sommigen zien in de blauwe balk echter de Tennessee River.

Je huurt voor een pepernoot een vette Amerikaanse bolide met airco en cruise-control. Je koopt bij de eerste de beste Wallmart voor nog minder dan een knikker een coolbox (vanaf 2 dollar) en gooit die vol met ijsklontjes uit de koelkast van je motel of hotel. Met een beetje huiswerk vind je hotels en motels vanaf 20 dollar per kamer. Het is overal logeren naast de Wendy of McDonalds, daar moet je dus niet over zeuren, ook dat hoort bij Amerika. Gekker nog: dat ís ultiem Amerika!
Draai thuis nog een keer het nummer "Highway 61" in welke uitvoering dan ook, en get the feeling.
Je koopt daar bij zo’n beetje elk pompstation (daar hoef je niet voor naar een landkaartenwinkel op de Overtoom) "The Road Atlas and Travel Guide" van Rand McNally voor iets meer dan 24$ met gedetailleerde kaarten, een helemaal handig is het als je er een Tomtom bij koopt (bij Best Buy voor minder dan 80 dollar) en klaar ben je. Voor de moderno’s is een I-Pad natuurlijk helemaal het ding.
Overigens in elk dom hotel of motel kun je op de pc in de foyer je dagtocht bij elkaar googlen en anders lees je een paar boeken thuis. Omdat er al zoveel ontdekt is, hoef je niet te denken dat je nog een Graal kunt scoren, het is allemaal al gedaan, maar je kunt wel je eigen accenten proberen te leggen.
Zo doe je dat.
En je hoeft ook geen I-Pod mee te nemen want de radio geeft de rest als je even aan de knoppen draait.
Wat is er nou mooier dan zo’n vette onzin reclame in lokaal dialect met een stampende bluesrock van ZZ Top, Tony Joe White etc. etc. er voor en er na?
En blues geeft het ook nog zat op de radio. Local stations draaien alles.

Here we go.
In mijn idee is het absoluut onmogelijk en onbegrijpelijk dat je als muziekliefhebber voor mijn part op zoek naar de blues door Memphis fiets, en doet alsof Elvis niet bestaan heeft, niet ziet dat de fameuze Beale Street net zo’n achterhaalde ballentent is als de Walletjes, en het National Civil Rights Museum kunt overslaan.
In navolging van Hollywood heeft Beale Street nu ook z’n walk of fame tegeltjes.

DSC04162 DSC04163

Beale Street is -ik schat- zo’n 500 meter lang en is een aaneengeregen reeks van voornamelijk bars, eettentjes en her en der een winkeltje, een soort Stratums Eind te Eindhoven. Fotogeniek dat wel, maar eigenlijk niks aan de handa.

DSC04147

DSC04148
DSC04149 DSC04150
DSC04151 DSC04153
DSC04154 DSC04155
DSC04159 DSC04156
DSC04158 DSC04157
DSC04160 DSC04161
DSC04165USA_2008 (339)USA_2008 (340) USA_2008 (338)

Met de auto van Beale Street naar Graceland kom je ongeveer langs de Sun Studio’s, alwaar The King zijn eerste plaatje voor zijn moeder opnam. Leuk om even naar binnen te lopen.

DSC04047

Aan de muur is het opnameconsole gespijkerd waar U2 hun album "Rattle and Hum"mee opnam.

DSC04048

Graceland is verplichte kost om te begrijpen waar popmuziek geculmineerd is tot krankjoreme hoogte. Natuurlijk zit er blues in Elvis. Misschien moet je dan in plaats van op de fiets eens met de benewagen van het Stax Museum naar de Elvis mansion. Zonder Elvis geen Bruce Springsteen of Herman Brood.
Toen ik studeerde had ik al mijn ideeën over blues puriteinen, het species dat is blijven steken in de rural blues, het geleuter over slavernij en de eeuwige African roots. Natuurlijk telt dat allemaal mee, maar zoals het gezegde luidt: time waits for no one. Uiteraard is het van belang om e.e.a. in historisch perspectief te willen zien. Wat je ook onder ‘de blues’ verstaat, het houdt echter niet op bij Robert Johnson. Het mooie van de blues is volgens mij dat het juist zo fantastisch flexibel is dat het zowel puur als gemixt met welke andere soort muziek dan ook, duizenden klassiekers heeft opgeleverd. Hank Williams zijn ellende heeft net zoveel blues, als welke fantastische, veelal ongeautoriseerd mythe over welke blueslegende dan ook.
En laten we het Amerikaanse verhaal van de Afro-Americans eens van dichter bij bekijken.
Jammer genoeg mag je geen foto’s maken in het museum achter de façade van het Lorraine Motel waar Martin Luther King werd neergeschoten,maar ik heb stiekem toch wat plaatjes geschoten aldaar.

DSC04137   DSC04138
DSC04139

Het Lorraine Motel

Na twee redelijke lange visites aan dit boeiende museum heb ik -denk ik- nog maar en fractie begrepen van ellende van de nazaten van de voormalige slaven.

ticket

Sinds kort is ook het pand gelegen tegenover de voorzijde van het motel ingericht als muziek: Het Martin Luther King Museum, hetgeen nu een onderdeel is van het National Civil Rights Museum.

DSC04135

DSC04168

Martin Luther King Museum

Martin Luther King Museum

raam DSC04134
Martin Luther King Museum met meer detail voor het raam vanuit waar werd geschoten (pijltje maken)

moordwapen James Earl Ray

 

Nog geen 3 jaar geleden was de buurt waar het museum gesitueerd is nog een ‘mindere buurt’, zeg maar rustig een onprettige buurt met veel armoede, afbraakpanden, sloopauto’s en werkeloze ‘blacks’.

DSC04127Voor de gekleurde medemensch heeft men in Amerika diverse benamingen die afhankelijk van het tijdsgewricht correct of beledigend genoemd mogen worden: blacks, zwarten, niggers, negroes, negers, Afro-Americans, colored etc.

Terwijl Sly & The Family Stone over ‘Whities en Niggas’ zongen, de Ku Klux Klans over de ‘niggers’ vergaderden, en radicale rapgroepen (zoals NWA) het juist weer als geuzennaam gebruikten, is het anno 2011 in ieder geval voor een blanke not done om de betitteling ‘nigger’ te gebruiken. Ik heb slechts 1x in de Delta blanken het woord nigger horen gebruiken. Het betrof hier een gefrustreerd blank gezin in Rosedale dat volkomen afgelegen leefde van de opbrengsten van hun zojuist verkochte katoenplantage waar geen stuiver meer mee te verdienen viel, en die gaven iedereen en alles de schuld van hun teloorgang, behalve zich zelf.

In het NCRM kun je de informatie opdoen die historisch ongeveer parallel loopt met het historische ontstaan en de ontwikkeling van de blues. De afdeling over de KKK is scary.

DSC04125DSC04126
ongeautoriseerde foto’s van de afdeling KKK in het National Civil Rights Museum te Memphis

 

Een merkwaardige beweging met een mix van verkapt Nazisme, verknipte Christelijke kruisriddermoraal en primitieve boeren dommigheid, die zijn sporen heeft nagelaten in de Delta, maar ook in de Tea Party anno 2011. White men’s premacy is voor mij een onbegrijpelijke idee, maar dat komt ook omdat wij ons waarschijnlijk niet meer kunnen en willen verplaatsen in de blanke mix van blanken uit de hele wereld, die in ruim 200 jaar dit onmetelijke land van Oost naar West onder de voet gelopen heeft. Daarbij werd geen levend wezen ontzien, Indianen werden uitgeroeid, Afrikanen met schepen vol uit nog een ander werelddeel ontvoerd om als working force ingezet te worden in de landbouw en eerste vorm van industrialisatie. Resteert een melting pot met een geweldige dynamiek, maar ook diep treurige kanten. Van eternal warrior waar ook ter wereld tot ruimtevaarder.
En al die wederwaardigheden zitten ook in de blues, naast lullevedu en andere geestesproblemen. Dat is niet gestopt bij de Delta-blues.
Schokkend is een filmpje dat in het museum vertoond wordt met blanke jerks die hun sigarettenpeuken in een bar op het hoofd van een neger uitmaken; dat zwart-filmpje is nog 50 jaar oud. Even schokkend is een telefoongesprek tussen de president van Amerika en de gouverneur van Alabama met bijbehorende filmbeelden van demonstraties voor gelijke rechten.
Ook bij dit museum hoort natuurlijk een conspiracy-theorie die begint bij het gebouw tegenover de hoofdingang. Daar staat nog steeds het gebouw van waar uit King werd neergeschoten en op de hoek van de straat roept een demonstrante al meer dan 25 jaar om de waarheid over deze moord. Ook dat is de blues.

DSC04141
demonstrante Jacqueline Smith demontreert hier al
meer dan 23 jaar op de hoek van Mulberry Str
"Boycot The Museum"
DSC04167 DSC04178
DSC04179 DSC04180

omgeving Lorraine Motel

 

Maar ja bij het Dakota Building staat ook al tig jaar een busje voor de deur met een meneer die eenzelfde conspiracy boodschap met een zelfde oproep heeft. En Dallas is de stad van de grootste conspiracy (zie mijn eerder artikel). Heerlijk al die mafkezen, never a dull day!
De muzikale soundtrack voor met name de geschiedenis van de emancipatie van zwart Amerika is een paar straten verder te vinden in het Stax Museum, genoemd naar het door blanke muziekfreaks opgerichte en teloorgegane soullabel dat de mooiste soul afscheidde.

USA_2008 (325)   USA_2008 (327)USA_2008 (328)

voorgevel ‘Stax Museum’ a.k.a Museum of American Soul Music, Memphis

DSC04183 DSC04184
de pijp van bassist Donald "Duck"
Dunn van Booker T. & the M.G.’s,
de eerste mixed cloured band ever
Bobby Blue Bland’s stageshoes; let op de opmerkelijke dopey decoratie!
DSC04187 DSC04188
toiletgroep Stax schrijver dezes

DSC04190
op een steenworp afstand van het Stax Museum staat het huis van Memphis Slim dat nog steeds in de hekken staat omdat het al jaren op de nominatie staat om opgeknapt te worden

Ook in dat museum is fotograferen niet toegestaan, maar met een beetje creativiteit kun je daar nog wel wat plaatjes schieten van bijvoorbeeld de gouden cadillac van Isaac Hayes of het orgeltje van Booker T. Stax was een mooi voorbeeld van integratie met een studio waar geen onderscheid leek te bestaan tussen blank en zwart.
Ik ken al tenminste 3 verhalen van bezoekers die van daar naar waar dan ook wilden wandelen en die door zowel blanke als zwarte taxichauffeurs gesommeerd werden in te stappen om zelfs gratis naar een minder gevaarlijke neighbourhood gebracht te worden.

USA_2008 (329) USA_2008 (330) USA_2008 (331)

Lucky Fonz III stond met zijn manager stom verbaasd want ze waren zich nergens van bewust. En ik heb daar ook niet het gevoel gehad dat het nou per se spannender was dan Rotterdam-Zuid of de Bijlmer of de Bronx.
Koop een mooie verzamelaar in de museumshop, stop de cd in je speler in de auto en cruise een tijdje rond in Memphis en stop nog even bij Graceland dus.

USA_2008 (323)

 

DSC04118

Een rare gewaarwording dat Elvis deze locatie uitzocht met alle zwarte ellende en armoede van Memphis in de nabijheid.
Dit was mijn derde bezoek aan Graceland terwijl geen buitengewone Elvis fan ben.
De eerste keer was ik overdonderd door het fenomeen en de enorme poppenkast, kocht na bezichtiging een paar boekjes en had bij thuiskomst een ernstige drang om nog een keer terug te gaan voor de details, maar ook voor de grote lijn.
Intussen had ik kennis gekregen aan Johnny Hoes en was een paar keer bij hem in Weert op kantoor geweest. En telkens als ik daar in zijn bureaustoel om me heen zat te kijken, had ik een deja-vu van het kantoor van Vernon Presley.

DSC04065 DSC04066
Het Telstar kantoor doet niet onder voor het kantoor van Vernon Presley

De vader en persoonlijke manager van Elvis had precies hetzelfde ingerichte bureau. Johnny was nog nooit in Graceland geweest. (En volgens Koos van Dijk bestaat toeval niet.)
De tweede keer heb ik tenminste een half uur in het voormalige kantoor van Parker in de uitbouw van Graceland een aha-erlebnis mogen ervaren. Alles wat er na Elvis in de popmuziek is gebeurd, is al een keer door Elvis gedaan of bedacht, ondersteund door Vernon en Parker. Van het zakendoen tot de uiterlijkheden, van de auto’s tot de muzikale capriolen.
Zelfs op de grafstenen staat het van copyright voorziene trademarklogo van de familie.

DSC04092 DSC04093

Bedenk daarbij dat Elvis midden in een voornamelijk zwarte populatie zijn domicilie zocht, en een hoop zwarte artiesten en vrienden over de vloer had, dan is de parallel met Stax duidelijk. En daar doet de kritiek van Chuck D op Elvis niet zo heel veel aan af. De blues en gospel invloeden bij Elvis zijn al uit ten treuren gememoreerd te boek gesteld en ten gehore gebracht. Ook Elvis is de blues.
Nadat Sillerman de live-music industry in America en gedeeltelijk in Europa in de stront heeft gedraaid, is ie al zakkenvullend op zoek gegaan naar een nieuw doelwit: Lisa Presley heeft haar spulletjes namelijk aan hem verkocht.

USA_2008 (322)
graceland-map

Ik beveel iedereen de meest uitgebreide tour door Graceland aan.

graceland-ticketEn doe het voordat die commerciële griezel Sillerman SFX (later Clear Channel, nu Live Nation) de boel nog meer tot een entertainment gruwel heeft omgebouwd.
Na drie keer deze bijzondere attracties te hebben bezocht, durf ik inmiddels twee stellingen aan.
Ten eerste is men al begonnen met het verhaal van Elvis te vervalsen, te beginnen met het wegplamuren van de kogelgaten in het plafond van de tv-room. De minister van Defensie (zeg in Amerika maar gerust de minister van Oorlog) onder president Bush, Donald Rumpsfield liet persoonlijk een certificate maken waarin Elvis postuum Promoting Peace in de schoenen werd geschoven.

DSC04081

Ten tweede: als Elvis niet doodgegaan was, was hij president van Amerika geworden, met eventueel alle gevolgen van dien. Erg veel meer brains als Reagan heb ik niet kunnen ontdekken, dus waarom niet.

elvis
"President Nixon and Elvis Presley", published by Taylor Specialties als gekocht in de officiële souveniershop van Graceland

Elvis had al een eigen lijntje met president Nixon, zat sinds het begin van zijn carriere al volop in de liefdadigheid, schonk een klein vermogen weg, en werd overstelpt met speciale benoemingen en privileges.
Hij had een paar eigen vliegtuigen.

DSC04106 DSC04105
USA_2008 (318) DSC04111
DSC04107 DSC04109

Het bed in het vliegtuig is voorzien van gouden veiligheidsgordels…

USA_2008 (320)
..en zelfs het staartstuk is voorzien van het bedrijfslogo

In een aparte zaal zijn al die geschenken, juwelen, vuurwapens etc. en vooral zijn police-badges tentoongesteld.

DSC04113 DSC04114

DSC04115 DSC04116 DSC04117

Nixon liet Elvis als rolmodel formeel zelfs tot special DEA-agent benoemen.

In de Trophy Room hangen alle gouden, platina, diamanten platen, kostuums, parafernalia, etc. etc.

USA_2008 (307) USA_2008 (304)
DSC04069 DSC04070
DSC04076 DSC04072
DSC04074 DSC04071
DSC04077 USA_2008 (295)
USA_2008 (306) USA_2008 (309)USA_2008 (294)USA_2008 (310)

Elvis werd als eerste popheld vereeuwigd op een postzegel van 29 $cent; het is tot op heden de best verkochte zegel in Amerika ever.

DSC04082

En tenslotte werd de hele familie op het landgoed begraven.

DSC04084  
DSC04087 DSC04088
DSC04090 DSC04091
DSC04094 DSC04086

Elvis is waarschijnlijk op Jezus na zo’n beetje de meest bekende artiest van de Westerse beschaving.
We kopen een lot uit de premium tour.
Het feest kan beginnen.

USA_2008 (297) USA_2008 (298) USA_2008 (299)

Geordend in de rij gaan staan en wachten op het busje. Intussen kun je op de foto met een namaak Graceland op de achtergrond.

DSC04049
(met het busje steek je de straat over en betreedt)
de main-entrance

 

DSC04051 DSC04055
DSC04053 DSC04056
DSC04057 DSC04058
DSC04063 DSC04064
DSC04059 DSC04062

de mansion met interieur

Naast het kantoortje van Vernon bevindt zich een schuurtje waar de jongens hun schietoefeningen konden doen, de zogenaamde ‘firing range’, waar zelfs de kogels van bewaard zijn gebleven:

DSC04067 DSC04068

De bewaking loopt bewapend en geüniformeerd over het landgoed, dat overigens. Geheel in Amerikaanse traditie en Presley-stijl is het landgoed vergeven van de bordjes en aanwijzingen.

DSC04054 DSC04083
DSC04095 DSC04112

aanwijzings-, bedank- en gebodsborden suggererend dat The King ze zelf heeft neergezet

Merkwaardig genoeg -maar kennelijk niet meer echt door de moderne techniek te voorkomen- is het verbod op fotograferen op de meeste locaties inmiddels opgegeven. Kennelijk deert dat het weelderige en volstrekt absurde assortiment Elvis-souvenirs niet meer.

DSC04103 DSC04104
Elvis-souveniers tot in het absurde  

 

Even nog een paar interessante DVD’s aangeschaft over Elvis en deze bizarre toeristische attracties verlaten we de naastgelegen mega-parkeerplaats met een wel heel apart bluesgevoel.

 

 

Met de Stax soundtrack uit de speakers rijden we diezelfde middag nog Memphis uit, en draaien we Highway 61 op, op weg naar Clarksdale, het vermeende mekka van de blues en o.a. geboorte plaats van John Lee Hooker.

USA_2008 (344) USA_2008 (346)

Ik zag geen enkele reden om dat per fiets te doen, zeker niet als je liever lui dan moe bent.

Highway 61 Revisited
songwriter: Bob Dylan

Oh God said to Abraham, “Kill me a son”
Abe says, “Man, you must be puttin’ me on”
God say, “No.” Abe say, “What?”
God say, “You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin’ you better run”
Well Abe says, “Where do you want this killin’ done?”
God says, “Out on Highway 61”

Well Georgia Sam he had a bloody nose
Welfare Department they wouldn’t give him no clothes
He asked poor Howard where can I go
Howard said there’s only one place I know
Sam said tell me quick man I got to run
Ol’ Howard just pointed with his gun
And said that way down on Highway 61

Well Mack the Finger said to Louie the King
I got forty red, white and blue shoestrings
And a thousand telephones that don’t ring
Do you know where I can get rid of these things
And Louie the King said let me think for a minute son
And he said yes I think it can be easily done
Just take everything down to Highway 61

Now the fifth daughter on the twelfth night
Told the first father that things weren’t right
My complexion she said is much too white
He said come here and step into the light, he says hmm you’re right
Let me tell the second mother this has been done
But the second mother was with the seventh son
And they were both out on Highway 61

Now the rovin’ gambler he was very bored
He was tryin’ to create a next world war
He found a promoter who nearly fell off the floor
He said I never engaged in this kind of thing before
But yes I think it can be very easily done
We’ll just put some bleachers out in the sun
And have it on Highway 61

Copyright © 1965 by Warner Bros. Inc.; renewed 1993 by Special Rider Music

En zo passeren we de staatsgrens, en rijden we de staat Mississippi in.

DSC04191 clip_image001

De staatsvlag (sinds 1894) is eigenlijk de omgekeerde Nederlandse vlag met in de linkerbovenhoek de vierkante oorlogsvlag van de Confederates (een statenbond bestaande uit South Carolina / Mississippi / Florida / Alabama / Georgia / Louisiana / Texas / Virginia / Arkansas / Tennessee / North Carolina met als slogan "All we ask is to be left alone"), terwijl ook de drie horizontale banen verwijzen naar de vlag van de in de Amerikaanse Burgeroorlog verslagen confederatie. De reden dat dit ontwerp werd aangenomen, is dat het een eerbetoon aan de gevallenen van de oorlog moet zijn. Chauvinistisch vlagvertoon van vooral de vierkante in conservatieve kringen is hier niet van de lucht.
Van Memphis naar Clarksdale is ongeveer 90 minuten per auto zuidwaarts rijden en als je de Highway 61 volgt kom je langs Tunica, tegenwoordig een heel net voornamelijk blank dorpje met een heus politiebureau, waar Tony Joe White fraai over kan verhalen en zingen sleepy little town along Highway 61 and the Mississippi (blues at the "Tunica Motel", en dat bestaat dus echt). De tijd staat wel een beetje stil daar, alhoewel het kwa gokpaleizen zich kan meten met Las Vegas.

DSC04193 DSC04194
Tunica police cars Blues Trail Marker Tunica

Zorg er voor dat je er niet op een zondag naar het Delta Blues Museum wilt, want dan is de tent gesloten, en kun je pas laat in de avond naar de naast gelegen blues club die naar verluidt in handen is van de filmster Morgan Friedman.
Clarksdale is een gat in een stukje Amerika dat nog niet zo lang geleden door de voormalige president van Amerika werd betiteld als een stukje armoedig Afrika in Amerika. Eens kwamen daar al die beroemde freighttrains voorbij en stopten bij het station, dat nu dienst doet als museum.

shackupinnfolder

De brochure doet het geheel zeer professioneel overkomen, maar in werkelijk is het een goedbedoeld, maar wat simpel museum, dat je snel gezien hebt.

DSC04200 DSC04201
DSC04196 DSC04197
DSC04198 USA_2008 (364)

Ground Zero Blues Club (het geeft in Memphis een gelijknamig zusterfiliaal)

 

Desalniettemin doet de Staat Mississippi, d.w.z. de Mississippi Development Authority/Tourism Division Music Development in Jackson er van alles aan om door publieksonderzoek de regio naar een hoger plan te tillen, inclusief een enquête in nota bene perfect Nederlands, waar tenminste twee keer wordt vermeld dat alle antwoorden vertrouwelijk behandeld zullen worden. De Staat werkt daarbij samen met de organisatie "Blues Trail" die nuttig werk verricht middels publicatie van brochures, stands op beurzen (o.a. SXSW) en het plaatsen van zogenaamde markers, goedverzorgde informatie borden langs de weg in de buurt van interessante of belangrijke locaties voor zover ze iets met blues te maken hebben.
In het dorp zelve, waar bar weinig te doen, is nog een museum dat gerund wordt door een Nederlander, maar ook dat museum (Rock & Blues Museum) kent rare openingstijden.

USA_2008 (363) DSC04220 DSC04221

In de getraliede vitrine hangt een singeltje van Pussycat met uiteraard "Mississippi".

DSC04219

 

Clarksdale is echter het meest beroemd om z’n ”crossroads" ofschoon de geleerden het er allesbehalve over eens zijn dat dit geografische punt waar de Highway 61 and Route 49 elkaar kruizen nu wel dezelfde locatie betreft als die van Robert Johnson. Het kruispunt alwaar deze jong vermoorde bluesgigant met slecht zo’n 30 liedjes (weliswaar in diverse versies) op zijn conto, zijn ziel verkocht zou hebben aan de duivel in ruil voor magische krachten die hem tot de legendarische bluesartiest zouden maken.
Whatever, Clarksdale maakt er goede sier mee en heeft het kruispunt uitgedost met een eigen ‘marker’, ofschoon de locatie een theoretisch kenmerk ontbeert, er is namelijk in de nabije omgeving geen begraafplaats te vinden, maar een kniesoor die daar nog op let.

DSC04212 DSC04213
  at ‘The Crossroads’
DSC04211 DSC04208
DSC04218 DSC04215
DSC04216 DSC04214
  around ‘The Crossroads’

Historisch trokken blues artiesten vooral vanuit het zuiden naar het noorden, te voet, per (River) boot en per train, weg van  het platteland met z’n eindeloze plantages, naar de stad (Memphis, Chicago).
Wij reizen omgekeerd naar het zuiden met als tussenstop New Orleans, op weg naar Austin, Texas voor het jaarlijkse SXSW festival.
Een van die blues artiesten was Muddy Waters, opgegroeid op een katoenplantage bij het plaatsje Stovall, een gehucht ten noord-westen van Clarksdale, en ook die is te vinden inclusief de marker.

DSC04203 DSC04204
DSC04205 DSC04207
DSC04206

Muddy Waters county

Muddy Waters vertrok in 1943 naar Chicago en werd The King of Chicago Blues. Een fantastische vorm van industrie-blues, een voorbeeld voor de hele generatie 60-ies artiesten, van The Rolling Stones, Cuby, Led Zeppeling etc etc, maar door de fietsende schrijver dus minder interessant bevonden.

USA_2008 (351) USA_2008 (352)

resorts langs de oever van de Mississippi en doodgereden armadillo (nabij Rosedale)

Als je vanuit Clarksdale verder over Route 49 naar het zuiden rijdt, kom je door het plaatsje Tutwiler en met een beetje zoeken kom je op een soort begroeide vuilnisbelt even buiten het dorp, en daar is het graf te vinden van een andere mythe uit de bluesgeschiedenis en bekende van Robert Johnson, Aleck of Alex Miller, na 1941 beter bekend onder de naam Willie "Sonny" Boy Williamson II (a.k.a. Big Sonny Boy, Sonny Boy Williamson, Sonny Boy Williamson II, Willie Williamson, Willie Miller, Little Boy Blue, The Goat en Footsie). Zijn grootste composities staan op de rugzijde van zijn grafsteen.

DSC04224 DSC04226
DSC04225 DSC04228

In de blues is verwarring en mystificatie troef en daarom geeft het waarschijnlijk nog een Sonny Boy Williamson (a.k.a. John Lee Curtis Williamson) die als eerste de naam Sonny Boy Williamson gebruikte, de vader van de "the father of modern blues harp" genoemd, die al in 1934 in Chicago ging wonen en klassiekers opnam als "Good Morning, School Girl", "Sugar Mama Blues", "Shake the Boogie", "Early in the Morning", "Stop Breaking Down" and "Hoodoo Man Blues", en die in 1942 stierf. Omdat SBW II pas albums vanaf 1942 ging opnemen en zich in de Chicago area durfde te bewegen.
Maar ook deze held had niet het eeuwige leven en eindigde op dit droevige plekje naast een katoenplantage.

DSC04229 DSC04230

Vervolg je de Route 49 naar het zuiden, dan kruis je op een gegeven moment de Highway 32 en verschijnen er borden langs de weg die aangeven dat je hier niet mag stoppen, en ook geen foto mag maken van de gebouwen die je links van je ziet opdagen, gevolgd door het bord "Parchman", evenwel is dat helemaal geen plaats maar een andere naam voor de "Mississippi State Penitentiary" met zelfs aan de ingang een Blues Trail marker.

Parchmans Farm Blues
Songwriter: BUKKA WHITE

Judge give me life this mornin’, down on old Parchman’s Farm.
Judge give me life this mornin’, down on old Parchman’s Farm.
I wouldn’t hate it so bad, but I miss my wife and my home.

Now, good-bye wife, all you have done gone, all you have done gone.
Well, good-bye wife, all you have done gone.
But I hope someday you will hear my lonesome song.

INSTRUMENTAL

You go to work in the mornin’, just the dawn of day,
just the dawn of day.
Go to work in the mornin’, just at the dawn of day.
And at the settin’ of the sun that is when your work is done.

Now, listen you men: I don’t mean no harm, I don’t mean no harm.
Now, listen. You men. I don’t mean no harm.
If you wanna do good you better stay off old Parchman’s Farm.

INSTRUMENTAL

I’m down on old Parchman’s Farm, but ISure wanna go back home, Wanna go back home.
I’m down on old Parchman’s Farm, but I sure wanna go back home.
And I hope some day that I will overcome.

Judge give me life this mornin’, down on old Parchman’s Farm.
Judge give me life this mornin’, down on old Parchman’s Farm.
I wouldn’t hate it so bad, but I miss my wife and my home.

Parchman Farm Blues lyrics © BUG MUSIC OBO BUKKA WHITE MUSIC

Ruim 4.500 lang- en zwaar gestraften mannen zitten hier vaak voor de rest van hun leven opgesloten, werken op de plantages in van die van de films bekende gestreepte pakken. De gevangenen worden op de eigen begraafplaats begraven. Deze uitermate zware gevangenis wordt in de blues aangeduid met "Parchman Farm" en het geeft tig liedjes over deze gevangenis. Bukka White, een neefje van BB King heeft zelf in deze gevangenis gezeten en schreef er Fixin’To Die over, gecovered door Bob Dylan en vele anderen. Mose Allison schreef een nummer getiteld "Parchman Farm", dat gecovered werd door o.a. Jeff Buckley, The Kingston Trio en John Mayall & The Bluesbreakers.

DSC04233 DSC04234
DSC04235 DSC04236

toch foto’s gemaakt van Parchman Farm

 

clip_image002Minder eenvoudig om te vinden zijn de diverse graven van de legendarische Deltablues muzikant Robert Johnson, want tot voor nog niet zo heel lang geleden waren er tenminste 3 gehuchten die de resten van de held claimden.

 

Columbia Records, de platenmaatschappij van Robert Johnson, dacht zelfs nog tot tenminste 1991 dat Mt. Zion Missionary Baptist Church bij Morgan City de echte begraafplaats was en plaatste er een pompeus memorial.

DSC04250 DSC04255
DSC04251 DSC04252
DSC04253 DSC04254

Evenwel ging middels DNA-onderzoek in 2002 de voorlopig definitieve hoofdprijs naar een ander gehucht, en werd een fraaie grafsteen geplaast op de begraafplaats van Little Zion Missionary Baptist Church aan Money Road ten noorden van Greenwood, vlakbij de Tallahatchie River in dezelfde county.

DSC04247 DSC04239
DSC04241DSC04240 DSC04246
DSC04244 DSC04245

De derde locatie, Payne Chapel Missionary Baptist Church in de buurt van Quito is inmiddels dermate kwestieus geworden dat een bezoekje niet meer de moeite waard is.
Tot Jackson wemelt het van de interessante blueslocaties, maar het begon verschrikkelijk te regenen, ik had even genoeg blues gehad.