INTERESSANT!


21.Nov.2018 13:04

SXSW 2012 – IT SUCKS

maart 20th, 2012

sxsw-thumb[1]Op weg naar huis, naar het Bergstrom vliegveld in Austin, staat bij de exit Ben White Blvd in de vangrail een bum -in de betekenis van ‘beggar‘- met aan zijn voeten een rood-bruine zwerfkeeshond. Tussen zijn handen houdt hij op borsthoogte een handgeschreven kartonnen bord op met in zwarte viltstift het navolgende opschrift: "Everything helps; even a smile".
It sucks.

Ik heb al een tijdje niks meer met The Boss, ik houd het niet meer bij, voor mij is ie too much establishment geworden. The magic van Springsteen in De Kuip has fainted, dat was vroeger.  
Maar met een slimme, maar desalniettemin prachtige keynote speech opende hij het zoveelste SXSW evenement sinds 1987.  
Slim, want in de slipstream is dat tevens het startschot voor een nieuwe strooptocht, die hem ook weer (volgens Jan Smeets op ‘eigen verzoek’) langs Pinkpop zal voeren; waar zou hij anders nog de hoofdprijs in Nederland kunnen toucheren.
Zijn album kwam weliswaar op 1 binnen, maar moest al binnen een week plaats ruimen voor Frans Duyts.
It sucks.
Het aangestroomde publiek, zo’n twee duizend, vult de zaal voor 3/4, de huisspeaker meldt dat ze nog even wachten tot dat het vol is, maar  het blijft alles behalve ‘uitverkocht’  en we wachten geduldig op de verlate, een beetje verbleekte ster van menige cover van Rolling Stone Magazine. Een blad dat jarenlang niks te zoeken had op het alternatieve evenement, dat dit jaar naar schatting ruim 150 miljoen euro zal bijdragen aan de locale economie van Austin, een democratische oase in een oer-conservatieve staat met een ultra-conservatieve gouverneur Rick Perry die best nog eens een volgende president van Amerika zou kunnen worden, want Texas levert (olie-)presidenten aan de lopende band. En ook de nationale overheid houdt er een leuke cent aan over want niemand komt gratis Amerika binnen, een tweejaarlijkse ESTA application is toch ook weer 14 $ de neus, en dat keer tig duizenden reizigers van all over the world.
Het was m.i. ook een mooie speech die Springsteen gaf, weliswaar een half uur te laat begonnen, maar het aanwezige volkje is gewend om te wachten op de popsterren, dat was vorig jaar bij Yoko Ono niet anders.
Bruce nam zijn publiek mee terug in de tijd, naar vooral The Animals (de niet uitziende genius van Eric Burdon met z’n rare koppie, maar met zijn iconische popmuziek; een visie die ik al jaren van harte deel en te pas en te onpas zal blijven propaganderen), The Beatles (ik roemde ze al eerder,  en blijf er bij dat het de meest onderschatte popgroep ter wereld is), Elvis (indeed where it all began) en al zijn andere inspiratiebronnen die hem hadden gevormd tot de performer zoals ie daar nu stond met zijn gepassioneerde verhaal en passant bescheiden, maar doeltreffend illustrerent met eigen gitaarspel op een simple, zwarte, merkloze, akoestische gitaar. Een tochtje door de Anglo-Amerikaanse popmuziek, waarbij de muzikale, culturele roots en maatschappelijke aspecten niet werden overgeslagen.  
Uiteraard is Bruce de gewone jongen in zijn blauwe werkmansoverhemd, spijkerbroek met eenvoudige riem en de schoenen zoals we die van diverse hoezen kennen.

bse_250[1] imagesCAX2J40P

Kortom, de eenvoud zelve; een beetje politiek correct, een kleine verwijzing naar zijn favoriete presidentskandidaat zonder hem bij naam te noemen. Of klonk daar toch een beetje teleurstelling in zijn stem?  
Zijn vooral sympathieke verhaal bracht ie zo overtuigend, dat ik vooreerst geloof dat ie het ook zelf heeft geschreven.  
Natuurlijk mocht er niet gefotografeerd worden, ook niet door de aanwezige pers. En audio-devices waren helemaal uit den boze, maar ga daar -ondanks strenge zaalcontrole- met de huidige apparatuur maar eens tegenaan staan; binnen no time stond het internet dan ook vol met plaatjes en tekst. De audio-rechten waren vergeven aan de nationale omroep. Hierin kan makkelijk de regie en de hand herkend worden van zijn management, dat indertijd in de Kuip ook besliste dat fotografen slechts vanaf de middenstip mochten fotograferen, waarop prompt de gekwalificeerde paparazzi uit protest het stadion verliet.
Om de zoveel zinnen zette Bruce punten achter zijn muzikale highlights, hints en tips voor collega muzikanten, door de toevoeging "it sucks", en soms werd het ‘f’-woord ook niet gemeden.  
Kijk, luister en oordeel zelf.
It sucks.
De man die ooit de mede-oprichter en directeur was van SXSW, en die anno 2012 alweer voor de 24ste keer de Folk Alliance International organiseerde in Memphis, Louis Jay Meyers, was nooit een echte vriend van mij, maar vooral en meer van een aantal lieden in Amsterdam uit de kringen van het voormalige Nederlands Pop Instituut;  Meyers die met die klup mensen in 2000 het plan had opgevat om een Amsterdamse versie van SXSW in elkaar te sleutelen, inclusief een startsubsidie van de concertgigant in Delft ter hoogte van zo’n half miljoen gulden. Access to Amsterdam was er doorgedrukt ondanks een negatief vooradvies van een haalbaarheidsonderzoeksbureau in Haarlem. A2A was niet alleen een dolk in de rug van Eurosonic/Noorderslag, maar ook zondermeer weggegooid geld. 
It sucked. 
Waarschijnlijk omwege mijn dubieuze golfreputatie (zie ook: link, link, link) word ik jaar in-jaar uit juist door deze man gevraagd om deel te nemen aan het SXSW Golf Tournament (c/o Folk Alliance, 510 South Main St., Memphis TN 38103), een soortement privé side-project als het ware, bestemd voor muzikanten en lieden werkzaam in de muziekindustrie.
En na ruim 20 jaar dacht ik dat het wel een keer zou moeten kunnen.
Met mijn nieuwe kantoor collega Margriet -die helemaal niets van golfen weet- stapten we in onze Alamo huurauto (voor 170 $ voor een week inclusief een tank benzine) en rijden we naar het Zuid-oosten van Austin.

Voor de gemiddelde Amerikaan zijn het barre tijden. Ruim 20% van het rijkste volk ter wereld leeft onder de armoede grens, de werkloosheid wordt een pietsie minder, maar het blijft ernstig sappelen. Maar het grootste probleem voor de herverkiezing van The Professor is de alsmaar stijgende benzine-prijs.
We namen de proef op de som en tankten onze Japanner ("you really don’t want to upgrade your car, Sir?) op weg naar de golfbaan nog eens lekker vol, en dat kwam ons op 25 $ (toch gauw zo’n 19 euro) te staan. Thuis zouden we aan een foutje bij de kassa gedacht hebben, maar in Amerika is een dergelijke prijs "a total shame"  Zakkenvullende Republikeinse olieboeren schamen zich er niet voor om te stellen dat dat alleen de schuld kan zijn van die zwarte moslimduivel in het witte huis.
IT SUCKS!

Aan de River Brazos ligt -hoe toepasselijk- de ”Riverside Golf Course", 1020 Grove Blvd, een weinig heuvelachtige, behoorlijke platte (USGA) 18-holes baan, met op papier ten minste twee waterhazards, die bij nadere beschouwing meer afwateringssloten bleken te zijn. 
 golfbaan
De course rules staan weliswaar heel prominent op de achterzijde van de score-kaart, maar worden m.i. ruimschoot met voeten getreden.
golf-rules

Onze host blijkt niet alleen Louis te zijn, maar ook de inmiddels 68-jarige auteur van het in 2008 verschenen boek "Murphy’s Laws of Songwriting", ene Ralph Murphy. ‘Ralfie’ voor de intimi is al ruim 50 jaar actief als hitliedjesschrijver, (voor Jeannie C.Riley, Crystal Gayle, Ronnie Milsap, Paul Brady, Cliff Richard, Randy Travis, Ray Price, Little Texas, Shania Twain, Brotherhood of Man, Vanity Fair) uitgever, producer (o.a. van de hitalbums van April Wine, en voor toplabels als CBS en Decca) van tig platina-albums, geeft colleges aan diverse universiteiten, is vice-president van de International and Domestic membership Group of the American Society of Composers Authors an Publishers, lid van het Southern Regional Writers Advisory Board of ASCAP, het Songwriters Guild of America regional advisory board, en gewoon lid van NSAI, NARAS, CMA, CCMA, SAC, SGA, and ASCAP. Onlangs werd hij onderscheiden met een CMA-award. Kortom een productief, kleurrijk, aimabel man, maar een minder fantastisch golfer bij de afslag.

De tweede flightgenoot was Ross Graham, CEO van de Northern Ireland Music Industry Commission, ook geen jongeling, maar wel stiekem een geweldige golfspeler. Van de derde man in de flight, een locale bassist, die in teveel vergeten bandjes had gespeeld, ben ik de naam vergeten. Deze horketork zou in Nederland van elke baan zondermeer verwijderd worden omwege het totale gebrek aan etiquette.
Het spelletje dat gespeeld werd, heette "Four-Person Texas Scramble", en ging met een shotgun van start. Ook bestond er de mogelijkheid om voor 25 $ vijf  ‘mulligans‘ in te kopen. Simpel gezegd ‘opnieuw’ een balletje slaan, en de vorige score niet tellen. Mulligans worden alleen gespeeld wanneer dit door alle spelers uitdrukkelijk is overeen gekomen in een vriendschappelijke ronde golf, en worden meestal gespeeld bij de eerste afslag, of zijn één  keer toegestaan per negen holes. Bij een wedstrijd voor een goed doel worden ze ‘verkocht’.  Vervolgens mag je tijdens de wedstrijd vijfmaal een slag overdoen. Echter wanneer men volgens de officiële regels speelt (bijvoorbeeld in een toernooi of handicap ronde) zijn mulligans verboden. En zo leer je dat dan ook in Nederland als je je golfvaardigheidsbewijs (gvb) haalt.Regelgeving is echter iets waar alle Amerikanen een pest aan hebben, en daarom zijn er ook zo veel regels, behalve bij het golven dan…
Een gvb is zeker in Texas volstrekt niet nodig, gekker nog, ik stond echt een beetje voor gek met m’n  gvb-pasje in de hand. Ik had mij voorbereid op een tippel van 18-holes, en maakte mij ernstig ongerust over het feit dat ik weliswaar een rentalset had weten te versieren, maar een trolley was niet voorhanden, en ik had geen zin om mer dan 10 kilometer met een zak ijzer op m’n rug te lopen sjouwen. 
Evenwel, hoe dom gedacht: dit soort voornamelijk Amerikaanse mannen in casual golfoutfit of in t-shirt met bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd op de buik, gaan niet 18 holes lopen! No way. Elke flight wordt onder andere daarom voldoende van golfcarts voorzien. Flightmember Venema dus on tour met eigen cart en caddy Margriet.
En zo werd om precies 12.00 uur een batterij golfcarts weggevlagd waar Lowlands U tegen zou zeggen; alsof er een ware vossenjacht werd geopend. Grote mannen (en een verdwaald vrouwspersoon) scheurden er in hun karretjes op los om naar hun eerste tee-off te racen. Waar aanwezig werden de paadjes gevolgd, maar waar tijdwinst te behalen viel, werd gewoon over de fairway gescheurd om een stuk terrein af te slaan. Er werd met de dikke Bertha afgeslagen en de verste bal was het uitgangspunt voor de tweede slag. De andere drie ballen werden in no time vanuit de carts met de uitgestoken hand over de fairway al rijdend opgepikt. Het leek meer op een soort polo-rodeo race met golfcarts. Wat een techniek. Terugplaatsen van divots en ballmarks repareren? Ik heb ’t niet gezien ! Ter hoogte van de landingsplaats van de eerste bal werden de ballen van de andere drie heren uit de flight gedropt en up you go, en dat 18 holes achter elkaar. In de rough werd nauwelijks serieus gezocht, tenzij de golfcart de gedachte plaats van landing kon bereiken. Nadat ik na drie holes van de verbazing was bekomen, vroeg ik voorzichtig om uitleg van deze cowboyachtige gang van zaken. De redenering was even verbijsterend als logisch: in de rough ga je niet lopen zoeken, het kost tijd en het is gevaarlijk! Gevaarlijk? "Snakes, spiders and scorpions, Willem! ". Tja, zoiets verzin je niet. De niet onverdienstelijke teameffort (voornamelijk par of iets beter) was ons inziens desalniettemin niet dermate dat we de prijsuitreiking hebben afgewacht. De plicht riep: Dinner at Eddie’s V (zie ook hier). Jammer genoeg was Luigi weer niet onze ober, maar na afloop van het dinertje kwam ie toch nog even handen schudden.
Deze tent blijft een aanrader voor mensen die niet graag hun darmflora aan de goden overlaat in Austin met al zijn overduidelijke flagrante obesitas, diëtaire bestialiteiten en ander culinair onvermogen. 
Aan het persoonlijke lijstje van restaurant-tips zou ik n.a.v. dit golftournament ook willen toevoegen het voor SXSW-gangers strategisch (6th/congress) gelegen Steak House

Een ander verplicht nummer (niet alleen volgens Johan Derks, die er rustig voor heen en weer vliegt) is een bezoek aan de legendarische en meer dan 30 jaar oude platen/cd-zaak Waterloo, die helaas zijn gelijke niet meer in Nederland kent. Ondanks hun motto "where music still matters", kan ik (en ook de 3voor12 posse) mij toch niet aan de indruk onttrekken dat de crisis in de muziekindustrie (althans de recordingside) ook hier zijn sporen begint na te laten. Er is in tegenstelling tot voorgaande jaren een stuk minder fanatiek aan de inrichting gewerkt voor deze SXSW-editie en het aantal displays met aanbevelingen is tot een minimum beperkt, terwijl niet meer alle product van de optredende artiesten verkrijgbaar zijn. Van de Nederlandse inbreng was 0,0 verkrijgbaar, en dat schiet natuurlijk niet op en bovendien het doel voorbij.  
En een soortgelijk makke gold ook voor mijn aanschaf, ofschoon ik blij was dat  ik het Recordstore-day doosje van The Doors (met vier singeltjes voor 49,99 $), dat in Nederland binnen no time uitverkocht was, toch nog heb kunnen aanschaffen. Maar de tevoren uitgespaarde ruimte in de koffer voor de thuisreis werd niet gevuld dit jaar.
It sucks.

En die zelfde sfeer voelde ik deze editie voor het gehele evenement eigenlijk.
Bij het uitchecken van de beurs viel mij al op dat het app-dit en app-dat geblazen was,  en dat de muziek nog verder naar de achtergrond gedrongen was op een paar vaste landenstands na, maar ook die waren veel minder uitbundig dan voorheen, op de drankjes om 17.00 uur na dan.  De ‘handelsroute’ met Nederlandse stands (mede gefinancierd door de Nederlandse overheid) had al helemaal weinig met Nederlandse muziek van doen, althans het is mij totaal ontgaan.
Regende het voorgaande editie nog weggeefcd’s, leuke t-shirts en andere interessante freebees, dit keer was het allemaal zuinigjes en wat er werd weggegeven was een plakplaatje en een ballpoint hier en daar en voorts rommel.
In datzelfde conventiecentrum ,op de tweede verdieping in Room 7 hadden mijn reisgenoten vanuit Nederland naar Houston, een forse posse van vpro/3voor12/ntr/3fm onder leiding van hun hopmannen, inmiddels hun twee koffers uitgepakt om vanuit een ‘geïmproviseerde studio’ hun uitzending te verzorgen. Het is mooi om te zien hoe heel een 3fm-uitzending vanaf locatie uit 1 stopcontact en 1 telefoonlijn kan komen. En wat voor een stopcontact! Daar zou een derde wereldland zich nog voor schamen. We zijn hier in het land van de ultieme technologie.  

DSC05226 DSC05223 DSC05222
DSC05224 DSC05225

Alle macht van 3fm komt uit twee koffers, 1 stopcontact, 1 telefoonlijn en een webcam  @SXSW 2012

Het land van de eternal warriors, dat 30% van rest van de wereld van wapens voorziet, maar dat bij het minste geringste aan bewapening van een ander land onmiddellijk aan alle bellen trekt.  
Op hetzelfde moment als Go Back To The Zoo op de Sonic Bids Party speelt op het dakterras van de club Maggie Mae’s, trekt onder ons, op 6th Street, ironisch genoeg de jaarlijkse Peace-rally voorbij, een beetje een droevige optocht van vooral in roze uitgedoste jonge en oude hippies, voorzien van muziekinstrumenten, trommels e.d., met voorop en afsluitend motoragenten met veel zwaailichten en bombarie. Dit keer was het wel een heel klein armzalig optochtje vergeleken met voorgaande edities, maar waarschijnlijk was dat ook omdat het die dag weer St. Patricksday was en dan lijken er in Amerika meer zuipende en feestende Ieren te wonen dan in beide Ierlanden tezamen. 

DSC05233
Go Back To The Zoo at Sonic Bids Party @SXSW 2012 – Rooftop Maggie Mae’s

Een SXSW-app (SXSW GO) is natuurlijk hartstikke handig, maar het blijkt een voor professionals zeer mankerende tool, die bovendien vol stond met foute tijden etc. (voor zover het programma überhaupt op tijd draait, maar dat is altijd zo geweest, en dat verbetert nauwelijks), ondanks de meer dan dagelijkse updates. De app geeft geeft onvoldoende of geen toegang tot contactpersonen, agents of recordcompanies. En bij de meeste bands lijkt het wel alsof men zich zo veel mogelijk wil verbergen.
Bekende, bekendere of bands die er dachten te zijn, passen voor bijbehorende gegevens op de app (maar ook op hun eigen websites) uit een soort dedain of wat dan ook.  
Waren er bij de vorige editie nog ruimschoots relevante agents aanwezig, die stuurden dit jaar voornamelijk hun jongste bedienden, en verkozen zelf vooral de afwezigheid -of indien aanwezig- de anonimiteit.
That sucks. 
Vooral die grote, gevestigde namen eisen de aandacht van de pers en de ruimte in de media op, terwijl de opkomende en vooral de nieuwe acts tegen dat geweld niet op kunnen. Natuurlijk is The Alabama Shakes een nieuwe act, maar daar weten we alles al van bijvoorbeeld.  
Het is een trend van de laatste twee, drie jaar, dat meer en meer onverwachte optredens van grootheden het beeld verstoren (dit jaar niet alleen Springsteen, maar ook John Mayer -die niet kwam-, Eminem, Jack White , The Cult etc. etc.) over totaal overnemen. 
De categorie ontdekkingsreizigers in de popindustrie wordt op die manier niet bediend en het festival dreigt ook in dit opzicht aan het eigen succes ten onder te gaan.
Pioneergoeroes haken af, terwijl routiniers en supporters ook hun kritiek hebben op de massaliteit en de te grote onoverzichtelijke hoeveelheid optredende acts, de nog steeds toenemende hoeveelheid parties. De optredens worden her en der ook nog eens gelardeerd door een stoet comedians en kilometers film, die ook weer fors afleiden van de muziek. Martin Elbourne, o.a. programmeurs van de categorie nieuwe acts op Glastonbury en op zijn eigen showcase-festivals The Great Escape mailde mij: "Not in texas as going to cmw From what I here sxsw becomes more and more of a student piss up. Nothing wrong with that but not for me. Jonmac who has been a few times says zero point   getting delegate pass anymore". Ook agents beklagen zich over de keuzes van de bands en het gebodene. Een jongere agent van een niet nader te noemen groot kantoor in London beklaagde zich tegenover mij. Hij stelde dat er nauwelijks meer ongetekende en tevens kwalitatieve bands meer te vinden zijn.
Ik moet bekennen dat ik naar huis ging met een zelfde gevoel.
That sucks.
Ook een jaarlijks terugkerende discussie  is die of een presentatie van het MCN te Austin nu wel zo zinvol is.  
Bij de entree van de locatie die ditmaal was uitverkoren werd geen naam genoteerd, maar wel heel moeilijk gedaan door een locale stresskip om vier uur ’s middags over het tonen van een ID. Bij het bereikt hebben van de 21-jarige leeftijd werd men voorzien van een zwart polsbandje met het logo en het adres van de dealer van Fender gitaren…

DSC05234 DSC05236

resp. Frank Satink (o.a. Metropool en Zwarte Cross) en Robert Meijerink (Doornroosje en Eurosonic) tonen hun ID @Dutch Impakt Party SXSW 2012

Binnen de omheining speelde een drietal Nederlandse groepen voor de bekende paardenkop plus.  

DSC05238
3fm dj Michiel interviewt Go Back To The Zoo@Dutch Impakt Party SXSW 2012

DSC05239
MCN’s Ruud en Arjan feliciteren GbttZ met behaalde resultaat
@Dutch Impakt Party SXSW 2012

DSC05241
3fm producent Willem coacht cameraman voor interview met GbttZ
@Dutch Impakt Party SXSW 2012

En dan volgt al jaren steevast de discussie over het nut. Afdoend argument is even steevast de even relevante opmerking dat het er om gaat of de aanwezigen kwalitatief zijn voor het beoogde doel. Einde discussie. 

DSC05237
Margriet Colenbrander (DVC en #TGWO) en Jacco van Lanen (DVC)
discussiëren over nut en onnut

DSC05240
Arjan Davids (MCN) en Wilbert Mutsaerts discussiëren over nut en onnut
DSC05242
Arjan & Leon Happé (Pias) & Peter Sikkema (Oosterpoort, ES/NS, BPG en Noorderzon)
Happé: "Pias is en gaat niet failliet. Wel is waar dat mijn verkering al 6 maanden uit is."

tekst: Ik werd aangeschoten door Dago, de directeur van Eurosonic/Noorderslag die graag even met mij mijn weblog over zijn feest wilde evalueren. N.a.v. SXSW 2012 hebben we gezamenlijk een paar nuttige conclusies getrokken, waarover misschien later meer.
De eerlijkheid gebiedt mij om te melden dat in mijn registratiepas van SXSW nu ook een (weliswaar een grotere) chip (dan vorig jaar) zat geplakt, dat was mij vorig jaar niet opgevallen. Tja, bij wie kan ik mij hier over beklagen? Is mij dit tevoren meegedeeld? Of is dit 9 – 11? Of gewoon Freedom of Speech?
Wat het ook zij: it sucks major. 

sxswpas-voor sxswpas-achter
voorzijde badges 2011 en 2012 chips binnenzijde badges 2011 en 2012

Komen nog de andere persoonlijke irritaties bij als daar is de slechte, onregelmatige of onbetrouwbare telefonische ontvangst. Ik dacht aanvankelijk dat het vooral aan mijn archaïsche mobieltje lag, maar meerdere collegae met modernere en hele moderne apparatuur, hadden zelfde ervaringen met hoofdsponsor van het evenement AT&T, het Amerikaanse zusje van de KPN. Dat werkt niet lekker, en bedenk daar dan bij dat de meeste mensen sowieso hun telefoon in de hele herrie en kakafonie niet horen overgaan of hun afwezigheidsmelder aan hebben staan. Evenement wifi lijkt alom maar is eigenlijk net zo prut als bij Noorderslag, en dan kun je beter bij McDonalds gaan zitten om je dagelijkse email binnen te hengelen.
That sucks.
En waarom moet je voor intercontinentale vluchten eigenlijk nog steeds 3 uur tevoren op Schiphol zijn?  
Van alles en nog wat tevoren invullen, terwijl e.e.a. weer eens dunnetjes ter plekke wordt overgedaan door een vliegveldbaliekluiver, douane-marechaussee,  schreeuwend securitytype of douane-beambte aan gene zijde van de plas?  
Waarom moet je op Schiphol je schoenen niet meer uit doen en in Amerika wel?  
Waarom zijn er altijd maar 3 of 4 van de 12 tot 20  paspoort/visa-balies in Amerika op het vliegveld open, en je dus tig uur voor kut in de rij moet gaan staan te wachten?  
En waarom moet ik vervolgens allerlei domme vragen met liefst een smile beantwoorden inmiddels na achterlating van alle acht vingerafdrukken, twee duimafdrukken, eye-scans van beide ogen?  
Waarom legt de Nederlandse overheid de gemiddelde Amerikaanse artiest geen strobreedte in de weg bij binnenkomst in Nederland, terwijl zijn Nederlandse collega  een dure werkvergunning moet aanschaffen, een encyclopedie moet invullen, z’n portemonnee  major moet trekken, terwijl ie niet eens een gage krijgt voor een optreden op SXSW?
Welcome to America ? The Land Of The Free ? 
It sucks.
Het was weer tijd om huiswaarts te keren.  
Bij gate 5 werd per omroep tig keer verzocht om vrijwilligers die tegen een vergoeding van 300 $ een dagje langer in Austin wilden blijven.  
De vlucht was weer simpelweg overboekt. 
Ik dacht dat dat niet meer mocht? Ik was vorig jaar al slachtoffer geworden van deze rare praktijken van Het Skyteam, the best professionals in the world of aviation, dus ik ging maar vast bij de boardingbalie staan om te voorkomen dat ik voor vrijwilliger zou worden aangezien.  
De prijs om nog een dagje te blijven in Austin liep binnen 30 minuten op van 300 naar 400 en vervolgens naar 500 dollar.  
Een student stond op en vertelde ons dat ie toch maar even in een week zo’n 1000 dollars had verdiend met vrijwilliger te zijn.
It sucks, but it pays?
Op de kruising van 6th Street en Bravados, in het hartje music capitol Austin, staat een lange slungel op zaterdagavond met een groot kartonnen bord boven zijn hoofd  met z’n rug tegen een politieafzetting. In grote hanepoten staat geschreven: "If you are not pregnant yet, I can help!"
It fucks.