INTERESSANT!


21.Aug.2018 06:56

HOE IK MIJN VERJAARDAG VIERDE

oktober 25th, 2012

In 1969 schreef Remco Campert een Literaire Reuzenpocket voor De Bezige Bij met 180 pagina’s, vol met droevige verhalen, onder de titel "Hoe ik mijn verjaardag vierde".
Een titel die mij sindsdien bij elke verjaardag door het hoofd spookt.
Zo ook op 16 oktober j.l.

Nu ben ik van mening dat aan het bereiken van de leeftijd 14, 16, 18, 21 en 50 enige mate van relevantie toegedicht kan worden, de rest (zoals 60) telt eigenlijk niet en kan het beste zo snel mogelijk vergeten worden.
Bovendien heb ik zo’n beetje alles wat ik wil hebben en om me heen wil hebben, dus cadeautjes zijn voor mijn naasten en beminden al jaren een kleine crime en vergen veel verbeeldingsvermogen en creativiteit.
Er was ook iemand die mij er "hetzelfde" bijwenste, en dat vind ik nou wel weer heel erg overdreven. Het is maar de vraag of 120 begerenswaardig is. Jelma haar opa gaf, toen hij al bijna honderd was, haar nog steeds
een knaak (2,50) voor haar verjaardag, en dan doe je toch niet helemaal lekker meer mee.

Voordat ik zestien werd, werd roken toch als een verboden activiteit gekenmerkt.
"Achttien jaar en ouder" was een vrijbrief om eindelijk zonder jokken bij het loket een kaartje te kopen voor een pikante film in destijds Bioscoop Parisien, Vrijstraat 22-24. Deze smoezelige maar romantische bioscoop met art-deco inrichting uit 1917 is inmiddels gesloopt en naar verluidt de oudste huizen van Eindhoven zijn gevonden. Zo zag ik daar mijn eerste –leeftijd 14– Elvis film "Girls, Girls, Girls" uit 1962 op de goedkoopste rang. Die film was de best verkochte film in 1962 geweest met Elvis als Ross Carpenter en ergens in de film ook nog Jack Nitzsche (als pianist). Achter mij zaten twee heuse vetkuifen uit Reusel of daaromtrent, die mij attent maakten op "die uiers" van de waterskiënde dames: "Return to sender" was een onverbiddelijke hit.
Als achttienjarige maakte ik de eerste en tevens de laatste keer gebruik van het stemrecht (het werd de PSP).
En op m’n 16e mocht ik officieel brommer rijden, geen Zündapp, ook geen Puch of (nog beter) Tomos, maar een (weliswaar opgevoerde) Solex; later werd dat een (eveneens opgevoerde) grijze Mobylette, eigenlijk een meisjes brommer.
Eenentwintig betekent zoveel als ‘en nou moet je het echt zelf voortaan gaan uitzoeken’.
Mijn vijftigste verjaardag was een letterlijk en figuurlijk ‘Abraham‘. Vader Abraham kwam echt langs met een potje mosterd en een heusche geluidsinstallatie. En zo zagen de krantenbezorger en een zich de ogenuitwrijvende stomverbaasde postbode door de ruiten, veel te vroeg in de morgen -voor mijn doen- een waarlijk pandemonium: door de huiskamer marcheerde een bont gezelschap in polonaise op liederen naar keuze van de jarige uit het uitbundige repertoire van de heer Kartner. Dat was het verjaardagsgeschenk in 2002, en ook nooit meer geëvenaard.

Op 16 oktober 2012 werd er door mijn twee kantoormaatjes (Jacco & Margriet) thuis aangebeld.
Ze glommen reeds van de voorpret tijdens het feliciteren, en droegen een plastictas met daarin een cadeau dat verdraaid veel leek op een ingepakte 33-touren vinyl plaat.
En dat was nog waar ook.
Het betrof, gestoken in een zwarte hoes met gat, een zwarte vinylschijf met een wit label op beide zijden 1 nummer getiteld: "Willem Venema 60", af te spelen op 45 (RPM) toeren. En er is er maar 1 van.
Uiteraard moest die onmiddellijk op de draaitafel.

Het resultaat is hier te beluisteren.

hoes

De tekst en credits luiden als volgt:

lyricscredits

Bij het bestuderen van de credits is te bedenken welk een hoop werk, coördinatie en stiekem hierbij te pas is gekomen in het voortraject.
Dank aan al diegenen die bijdroegen aan dit bijzonder onverwachte en uiterst originele cadeau.

Kralingen, de jarige job, 16 oktober 1952/2012