INTERESSANT!


18.Jul.2018 10:52

ALVIN LEE R.I.P.

maart 8th, 2013

Op 6 maart j.l. overleed in Spanje op 68 jarige leeftijd Alvin Lee (geboren 19 december 1944) aan complicaties opgelopen bij een routine operatie. Behalve dat ik mij er op betrapte dat ik niet eens in de gaten had dat ie al 68 jaar was, vraag je je bij zo’n vage omschrijving als complicaties meteen af wat dat dan geweest kan zijn, of dat je beter niet in Spanje geopereerd kan worden. Zijn werkelijke naam was Graham Barnes (wist U dat?) en we kennen hem natuurlijk vooral als de voorzanger van TEN YEARS AFTER, waarvan in 1967 het eerste album met de gelijknamige titel verscheen. In die tijd kon ik alleen maar dit soort albums bij andere liefhebbers mee luisteren of bij wijze van uitzondering lenen ("als je er voorzichtig mee bent, en als je de juiste naald in je pickup hebt zitten"). Pas in 1971 kon ik mij het album financieel permitteren. In 1989, precies 20 jaar na Woodstock en met dezelfde band en dezelfde crew inclusief geluidsman deed ik mijn eerste eigen show met Ten Years After in Paradiso; ik vond dat een hele eer. Mijn exemplaar, nota bene een Franse persing -want die waren in 1971 goedkoper- werd door de hele band gesigneerd. Alvin signeerde met de toevoeging ‘Rock On’.

1e album alvin lee signedBeing a provincial, heb ik de eerste series concerten met Ten Years After in Nederland moeten missen, dat was allemaal ver van huis en dus -omwege het ouderlijk gezag- out of the question.
Het legendarisch concert in de Oude Rai op 15 december 1971 had ik moeten missen, wat restte was een illegale release van o.a. dat concert op het label "World White Records" (zie ook deze link)
Maar ik had wel alle albums dus. Psychedelische bluesrock met jazz invloeden. Allemaal op Deram, maar ik had al snel in de gaten dat dat iets met Decca te maken had en daar zat ook een andere grote held van mij op, namelijk John Mayall, en die had ik al een paar jaar eerder in de smiezen, en zodoende had ik mij al in al die bluesartiesten verdiept waar ook Ten Years After liedjes van coverde, maar dan op geheel eigen wijze (zoals ‘Spoonful’). 
Dat illegale live album had het management aan het denken gezet en TYA sloeg terug juni 1973 met een officieel dubbel live album genaamd "Recorded Live". Fijntjes werd de navolgende tekst toegevoegd op backcover: "In answer to the inferior live recordings sold illegally. This is the official Ten Years After bootleg". Beat the bootleggers zou Frank Zappa gezegd hebben. De concerten tussen 26 en 29 januari 1973 in Amsterdam-Rotterdam-Frankfurt-Parijs werden op de tape-recorders vastgelegd van de Rolling Stone’s Mobile Recording, een truck die vaker bij legendarische concerten werd gesignaleerd. Die mobile stond garant voor super kwaliteit, en bovendien werd de producer van The Stones, Chris Kimsey, ingehuurd. Het is een beetje raar maar de website van Alvin Lee met de historische gigs, maakt geen melding van een concert in Rotterdam noch in Amsterdam. Wel wordt een show op 26 januari 1972 in het Concertgebouw gemeld, en nog gekker Gijsbert Hanekroot claimt op 1 januari aldaar een foto van TYA gemaakt te hebben. Vast staat dat in 1973 op 28 januari Frankfurt en op 29 januari Parijs aan de beurt was, en sommige bronnen melden dat op 26 maart het Concertgebouw in Amsterdam werd gespeeld met PFM (een hele rare groep met Italianen en violen) als supportrol. Sommige bronnen melden nog een keer Frankfurt op 13 juli, en een show in Amsterdam op 4 december, maar toen was het live dubbelalbum al uit, dus nummers van die shows kunnen er niet op staan. Kan dus zijn dat 26 januari 1972 met 1973 wordt verward, of dat de maart show in 1973 apart is opgenomen, maar dat lijkt mij onwaarschijnlijk. En dan zouden De Doelen op 27 januari of 29 januari aan de beurt geweest zijn. Wordt uitgezocht. Naar aanleiding van dat album werd ik zelfs lid van de fanclub van Ten Years after. De fanclub "TYA Lovers Society" werd gerund door de zus van Alvin Lee, maar ondanks een drukke mailwisseling bleef het bij een sullige lidmaatschapskaart en een plakplaatje. Ook toen waren de posterijen niet to the point.
De reputatie van TYA in het Concertgebouw was dermate dat het een must-seen concert werd.

Lidmij kaart Brief Fanclub 3e brief fanclub
Lidmaatschapskaart Briefwisseling (1) Briefwisseling (2)

ticketsHet lukte mij om kaartjes te krijgen voor het concert op 26 april 1974 in het Concertgebouw te Amsterdam, dat toen nog geen koninklijk predikaat had. Op een mooie voorjaarsavond stonden we aanvankelijk netjes in een chaotische rij voor de entree van het Concertgebouw, dat was indertijd nog een draaideur. Ik neem aan dat de organisator Paul Acket was. In ieder geval werd de security gedaan door het merkwaardige bedrijf van Frits All, in de dagelijkse werkelijkheid een veiligheidsambtenaar bij de Amerikaanse ambassade in Den Haag. Frits trok voor dit soort concerten een blik Hagenezen open van diverse pluimage met een gemeenschappelijke uitstraling, die samengevat er op neer kwam dat je wel oppaste om amok te maken. Op een gegeven moment brak paniek uit bij de ingang doordat Amerikaanse militairen gelegerd in Budel en diverse Duitse basis een run op de deur maakten. Die militairen, een mix van wat je in Apocalyps kunt zien, hadden zelfs hun vrijetijdsuniform nog aan en rookten openlijk joints en hadden kratten pils bij zich. Frits stond bovenop een soort baldakijn boven de draaideur met een megafoon. Zijn mededeling aan het contigent braaf publiek was in het plat Haags zelfs nog verstaanbaar: Mense hou je kaartjes in je zak tot de controle want het geef negers die ze zo van je afpakke.
Dit was mijn eerste concert in Amsterdam en een tafereel waar ik geen reet van begrijp. Met wat discussie heb ik mijn eigen balkonplaats kunnen innemen, ik heb geen idee meer welke band de support was, wel weet ik zeker dat er nog vrolijk heel veel vette joints voorbij kwamen, gevolgd door gratis flesjes bier. Het was een janboel en groot feest op het balkon. Alvin Lee kwam in een volgspot licht van de rechtertrap (vanuit de kleedkamerverdieping) naar beneden met om zijn hals de bekende gitaar met de ban de bom sticker, die sinds Woodstock zijn handelsmerk was. Hij had merkwaardig genoeg witte Zweedse klompen aan, totaal niet rock en roll.NEG-TY-after-@-Concertgebouw-Amsterdam-1974-(7)
Het concert kon beginnen. Geen idee wat voor pa er stond, maar de recensie in de Volkskrant rept van een overtollig volume. Je mocht zelfs overal foto’s maken en er zaten zelfs gasten met heuse tape-recorders op schoot. Zonder het zeker te weten staat mij bij dat de band gewoon dat dubbelalbum speelde. Het concert eindigde met een forse aanslag op de gitaar en volgens mij was dat het outro van Goin’ Home (-by helicopter-), de gitaar werd al doorgierend in de standaard op het podium gezet, volgspot er op en Alvin verliet over dezelfde trap het podium.
Legendarisch concert, alhoewel, de recensent van de Volkskrant die ‘Rock n Roll Music To The World’ op dat moment al tot de oudere successen schaarde, terwijl het album met dat nummer er op pas in 1972 was verschenen, gaf een 6+ en de band nog hoogstens 10 jaar. En dat laatste was een correcte profetie want de band kapte er in 1974 mee.
Recensie
Veertien jaar later kwam de reunie en ondergetekende werd hun Nederlandse promotor (20 Years Later) tot Alvin Lee de groep in 2003 weer verliet, terwijl de resterende bandleden nog wat aanknoeide met diverse voorzangers. Maar zonder Alvin ‘fastfingers’ Lee (dit in tegenstelling tot Eric ‘slowhand’ Clapton) geen Ten Years After in mijn beleving. Van die fanclub heb ik nooit meer iets gehoord.
Op 7 maart j.l. publiceer de de normaal weinig emotionele zuurpruim, maar geniale columnist Bob Lefsetz een geheel eigen in memoriam dat ik U niet wil onthouden (met dank aan Ben Giezenaar die mij hier op attent maakte).

"I want to know you
I want to show you
I want you to grow
Inside of me"

My tenure as a doper was very brief. I’m just not stable enough for drugs, my hold on reality is just that tenuous. But in my brief window of getting high, especially before sensimilla, when good dope was rare, occasionally you’d find some good bud, you’d pay $20 bucks for a lid instead of $15, and you’d end up with marijuana that would smack you in the head and almost paralyze you. And the only thing to do then was put on the headphones and listen to music. Something like Ten Years After’s "50,000 Miles Beneath My Brain."
Once upon a time, before the advent of YouTube and Spotify, you could give the gift of music. A record album was de rigueur. And for Hanukkah 1969, my friend Ronnie gave me Ten Years After’s "Ssssh."
I was disappointed. It was on Deram, a second-rate label. And it took me forever to get into it, despite Ronnie’s protestations that it was fantastic. He insisted on hearing "Good Morning Little Schoolgirl" over and over again, and at this point, I consider Ten Years After’s version to be definitive.
And I came to like "Stoned Woman."
But I never completely cottoned to "Ssssh."
But I absolutely LOVED the follow-up, "Cricklewood Green"!
The definitive cut on "Cricklewood Green" is "Love Like A Man." Its riff not quite as famous as that of "Smoke On The Water," but just about as satisfying. "Love Like A Man" was an epic, nearly eight minutes long.
Not made for the radio, but you at home. You put this on and the rest of the world disappeared. All your problems faded away.
That’s the power of a heavy riff.
And I loved "Cricklewood Green" so much that I went to see Ten Years After at the Fillmore East.
We had dinner at El Faro, my parents went to a play, and they deposited my friend Marc and I at the hallowed rock hall, where we had sixth row seats, the best I ever got.
Alvin Lee was RIGHT THERE! Playing that red semi-hollow Gibson, just like in the "Woodstock" movie.
Yes, "Woodstock" had been released just two months earlier.
But most people hadn’t seen it. Because it was platform released. Played in only the big cities until the summer. Mere months later, Ten Years After was one of the biggest bands in the land, because of their live rendition of "I’m Going Home," in its nearly ten minute version. Check it out. It’ll make Justin and Britney and the rest of the poseurs look positively two-dimensional. Because it was live, and the band was POSSESSED! By the music. It was undeniable. That’s why it had to take up so much time in the film.
And when the show was over, and I’d like to tell you it was spectacular, but it was not, the band was not completely into it, they seemed to be saving it up for the late show, we met my parents at Ratner’s next door.
Where I proceeded to puke all over the sink. My father said it was paella, the waiter didn’t believe him, he thought it was drugs.
Now the follow-up to "Cricklewood Green" was a dud. "Watt" was only memorable for being "stolen" by a guy in my dorm who signed his note "
Gnossos Pappadopoulis," which meant nothing to me, thank god he returned it a few days later. No, that’s not exactly right, I knew who Gnossos Pappadopoulis was, he was the main character in Richard Farina’s "Been Down So Long It Looks Like Up To Me," which we had to read in English 102, spring semester. That book inspired me, changed my life, back when books did that.
But then Ten Years After switched labels, they went to CBS and promptly had a hit, something they’d never managed before.
"I’d Love To Change The World" was undeniable.
But it was a different sound. Featuring acoustic guitars, it was mellower. It was as if Ten Years After had sold out, that they calculated this hit. And this rubbed me the wrong way. I didn’t buy the album, not after "Watt."
But what was even stranger was that after that Ten Years After disappeared. Oh, they put out a few albums, but no one bought them.
Alvin Lee teamed up with Mylon LeFevre, but got no traction there either.
Disco didn’t need to kill Ten Years After, a sinkhole got them. They were just GONE!
And that’s the way they stayed. Their material was never featured on classic rock radio, it was like they didn’t even exist.
But those of us who were there never forgot.
Not because of "Woodstock," but because of "Cricklewood Green."
How do I explain this?
Imagine there was a band. They weren’t especially good-looking. But they could play. And their ability to do this, especially the lead guitarist, got them traction and granted them a career.
That was Ten Years After.
That’s not today.
Maybe that’s Alabama Shakes. They’ve got that one cut that’s undeniable, "Hold On." It’s no "I’m Coming Home," but it’s good. But they’ve got no more and nobody else does either.
Not that Alvin Lee was a songwriting genius. But he hit a few out of the park. And when you do this, you’ve got a career.
Everything’s gone topsy-turvy. MTV made it so you had to be beautiful, so you had to know how to dance, and then the Internet made marketing more important than music. It’s like being pecked to death by ducks, all the wannabes forcing their music upon you.
But no one had to force "Love Like A Man" on anybody.
You just had to hear it and you wanted to hear it again, you needed to buy the record, you wanted to see the band live. It was solely about the music, image had nothing to do with it.
What’s the essence of "Love Like A Man"?
There’s that riff.
But focus on the bass, dancing under the track.
And the way the organ accompanies everything, lubricates the cut.
And then there’s the way the track goes up in the middle.
You don’t want to change "Love Like A Man," you just want to get close to it.
But having said all that, my favorite track on "Cricklewood Green" is "50,000 Miles Beneath My Brain."

"I want to see you
I want to free you
I want to be you
Inside of me

Love me, 50,000 miles beneath my brain
Love me, 50,000 times and then again"

It’s so INTIMATE!
And then it becomes so RAUCOUS!
How do we explain this to the younger generation?
Once upon a time we were not all connected. If you were lucky, you had a few friends, you had a few favorite bands. And whether alone or with buds, you went to basements, to holes to see your favorites, and what happened there was only for you. There were no iPhones, no cameras, the experience happened in front of your eyes and lived on in your brain.
That was it.
But oh was it special.
And Ten Years After had a place in the firmament. They were not one hit wonders, ignore the chart, that’s meaningless, especially in the early seventies, when AM radio was a joke, all the action was over on the FM band. But really, it was in your house. People owned Ten Years After records. This was no PSY, no Carly Rae Jepsen, this was a band, with a body of work, and a career.
And I still listen to this music today. Because we always go back to the classics, and "50,000 Mile Beneath My Brain" is one of mine. There was that night in my dorm room when I was too stoned to move and I played it over and over again, I remember it like yesterday.
And I owe it all to Ronnie.
Who passed away two decades ago.

Alvin Lee died today.
Some people are gonna say he played too fast. That that was his only skill.
But if you were there, you know it was much more than that.
Yes, his quickness got him noticed.
But his music made us remember him.
And I do.

"Love Like A Man"
"50,000 Miles Beneath My Brain"
"I’m Going Home (by Helicopter!)
"Been Down So Long It Looks Like Up To Me"