INTERESSANT!


21.Aug.2018 10:52

VOOR KLACHTEN MOET U BIJ DE DIRECTIE ZIJN

juni 17th, 2013

"Sorry meneer, maar de apparatuur doet het niet. U kunt omdraaien, en elders proberen te parkeren of U moet contant betalen."
En zo ging ik dus voor het eerst naar de Ziggo Dome te 020 om een concert bij te wonen.
Ik was er al een paar keer op werkbezoek geweest en wist dus met die oefening precies hoe ik de ‘P.Dome’ onder de Ziggo Dome moest bereiken.

Weliswaar kwam ik vanavond ambtshalve om te kijken hoe de support het er af zou brengen.
De zangeres MOYA ratelde snel haar Twitter account en vergat haar eigen show in Amsterdam aan te kondigen. Posteren en flyeren door Paradiso was door de directie van de Ziggo Dome op last van de Concertgigant verboden.

Parkeerticket-Rod-Stewart"Het kost 20 euro. Wilt U een kwitantie of niet?"
"Ja, natuurlijk wil ik een kwitantie!"
De parkeerprofessional ingehuurd door de Gemeente Amsterdam Parkeergebouwen repte zich naar een portacabin en kwam enige minuten terug met het hier afgedrukte parkeerbewijs op A4 formaat, evenwel zonder btw-vermelding.
"Nou, hebbie niet kleiner? Lekker verhaal vader, lekker professioneel" beet ik de man in z’n voornamelijk geel reflekterend pak toe.
"Meneer U hoeft Uw frustraties niet over mij uit te storten, u moet daarvoor bij de directie van Moosjo zijn, wij gaan daar niet over!" (hoezo ‘directie Mojo’ ?)

Rod Stewart daarentegen had de allerbeste zin van de wereld. Als ik er op 69-jarige leeftijd nog zo uitzie, dan kan mijn Umwelt trots op mij zijn. Niks buikje, maar een gezond gebruinde six-pack boven de respectievelijke zwarte, daarna kanarie-groene en tenslotte witte pantalon. Het kapsel nog immer in het model gebleekte pleeborstel, het niet vergenoeg dichtgeknoopte opzichtige polkadot overhemd, en met de stem van een generatie camping en kroeghits, heeft Rod het volledige recht om op die leeftijd nog te zingen "Don’t you think I’m sexy"!
Een show met Rod Stewart is een show voor de fans, voor het volk. Lekker ordinair met de nodige verkleedpartijen en typisch Brits voetbalsentiment. Heel veel mevrouwen op leeftijd in het publiek die zich uitgedost hadden alsof ze zo uit de koopgoot dan wel de pc hooft kwamen gerend. Ook vooral mooi gebruind, flagrant opgemaakt en met veel namaak goud, of met echte overseized diamantengarnituren bezet. Kortom my kind of people zoals ik ze al sinds de begrafenis van Johnny Hoes niet meer gezien had.
De songtitels werden per scherm afgetitled zodat je wist hoe het liedje ook-al-weer heette. Uiteraard kwamen alle hits voorbij -net als eind jaren tachtig in de Ahoy.
Het verschil was dat het niet ramvol zat, en de members en avenue ‘ziggo people’ niet helemaal van dezelfde partij waren als het volk in de zaal.
Was de Ahoy indertijd één meezingavond als ware het een overwinningswedstrijd van Feyenoord, met belabberd geluid uit een heel groot pa-systeem, in de Ziggo was het geluid heel acceptabel, maar de uitbundige sfeer desalniettemin de helft van de Ahoy.
Het is een hard oordeel, maar een eerlijke constatering van een kenner en liefhebber van het repertoire.
Normaal gesproken is het weerzien per concert met een held van weleer meestal een deceptie, bij Rod Stewart is dat nauwelijks het geval.

Inmiddels heeft deze rock veteraan zo’n 250 miljoen albums verkocht en een dolle carrière met veel partnerruil achter de rug; en de alimentatie zal ongetwijfeld navenant zijn.
Maar feest was het altijd en blijft het. Ondersteund door een patente band met dames met het uiterlijk en van het kaliber Candy Dulfer, op een kei-wit jok podium omringt door lekkere hot legs background zangeressen in tropische Baby Jane outfit. Backline in het wit en alles radiografisch.
"Hey Ziggo people, hahaha, the next song is from my friend Van Ziggy Morrison, ha ha, Ziggo Ziggo what a name! Have I told you lately?"
Rod wist van geen ophouden, veel humor. Zigo, ziggo, ziggy, het hield niet op. Hij had er echt lol in.
Een heel liedje lang schopte hij een vrachtwagen voetballen de zaal in ter ere van z’n kluppie Celtic, terwijl de voetbalbombast van de projectieschermen afspatte.
De hele invasie van 1944 werd nog eens dunnetjes overgedaan inclusief Schotse doelzakken etc.
En na ruim 1 uur en 40 minuten in de finale de onvermijdelijke ballonnenregen vanuit het plafond.

Tonight’s the night.