INTERESSANT!


21.Nov.2018 13:01

"WHEN THE POWER OF LOVE OVERCOMES THE LOVE OF POWER THE WORLD WILL KNOW PEACE"

april 4th, 2014

JIMI HENDRIX is a TM of Authentic Hendrix, LLC under license from Experience Hendrix, LLC
SXSW 2014

KIP LEKKER MAKKELIJK

Deze maal was het wederom veel te vroeg voor mijn doen, maar het ging redelijk smooth.
De RTC taxi was op tijd, en de rechtstreekse verbinding tussen Rotterdam Centraal en Schiphol wint het onder de juiste omstandigheden, heel makkelijk van zowel de autorit, de parkeerellende en rip off naar de hoofdstedelijke luchthaven. Jammer genoeg kun je niet van Rotterdam naar Austin vliegen, maar ja, rechtstreeks van Amsterdam naar Austin in Texas kan ook niet zonder tussenstop.
Jammer genoeg heeft een paranoïde securityfreak ooit een keer verzonnen dat je officieel voor een internationale vlucht maar liefst 3 uur voor de daadwerkelijke afvlucht aanwezig moet zijn. Ik heb dat dwingende voorschrift wel eens genegeerd en moest dat bezuren. Dan toch maar tenminste 2 uur time to kill.
Ik verdenk de middenstand en de directie van de luchthaven samen te spannen om zodoende de consumptie aldaar te bevorderen. Een broodje en kopje thee komt al snel  – ook taxfree -  op meer dan 10 euro.

Inchecken doe je voortaan tevoren per computer en de bagage moet je zelf in een kooi met een lopende band er onder stoppen; zelfs je kofferlabel moet je zelf uitprinten. Eigenlijk zou vliegen dus goedkoper moeten worden, in plaats van duurder. Van extreme luxe kan je als economy-passagier per KLM ook niet spreken. Culinair is het geen hoogstandje, maar de afkorting staat dan ook niet voor niks nog immer voor Kip Lekker Makkelijk. Dat was in de jaren zestig al zo en dat is nog steeds zo. Bestel je een coca-cola, dan krijg je die steevast uit een blikje geschonken waarvan de inhoud groter is dan jouw plastic bekertje met zo’n leuke, typisch Hollandse decoratie: tulpje-molentje etc. Zuinigheid troef. Ik ben nog nooit op het aangegeven tijdstip vertrokken, maar ook nog nooit te laat aangekomen. Daar zit dus rek in.
Proefondervindelijk durf ik te stellen dat een stoel-bij-het-raam het meeste slaapcomfort geeft, temeer als je zo bij de hand bent om zo’n opblaaskussentje voor om je nek mee te nemen. Je ziet er belachelijk uit met zo’n mankerend zwembandje om je nek, maar je slaap effectief sneller en beter.
Jammer dat die -gemiddeld genomen- niet perfecte dames in het lichtblauw met die malle overgooiers je om de zoveel uur uit je slaap houden, met nootjes, glaasjes water en zo’n culinair niemendalletje bestaande uit plastic stamppot en geflipte stukjes kip in een laf zoet sausje, gesepareerd door een hoopje in stukjes gehakte snijboontjes en stukjes wortel; gecompleteerd met een plastic bestek in een servetje, een flesje bronwater ergens uit Frankrijk of een onbekend gehucht in de Verenigde Staten, een in plastic verpakt stukje onnozele kaas, crackertjes met als abmacher een op piepschuimgelijkend stukje gebak. En dan gaat het licht uit. Snaveltjes toe en slapen tot we je weer wakker maken.
Captain Van Puffelen en de cabine-crew danken U namens Het Sky-team voor Uw clandizie, we zetten de landing in op Houston International Airport. Het is bijna tien uur later.

STAND IN LINE
Als je denkt dat je er dan bent, dan kom je toch jaarlijks bedrogen uit.
Houston kent weliswaar een ontvangsthal, waar tot voor kort ook nog een fijne slogan op de muur stond in de trant van ‘Welcome to the Unites States of America’, maar echt welkom voel je je niet zolang je daar als vee in lange rijen voor het immigratie-loket moet wachten tot je aan de beurt bent. Tot jaarlijkse grote ergernis is de bureaucratie aldaar ook gezegend met een logistiek die in groene bordjes wordt uitgedrukt: van de 40 (!) loketten zijn er gemiddeld 6 open, en daar brandt dan een groen lampje. Regelmatig verkleurt het groen naar rood en licht elders een groen licht op, of niet en wordt de meute door 4 of 5 loketten afgewerkt.
Het lijkt wel alsof het de ambtenaren in hun filmische politie-uniformen ook geen reet kan schelen.
Voor de loketten zijn van de ergerlijke lines ingericht met paaltjes en linten waar je zigzaggend door heen gejaagd wordt. Op schoolse wijze worden de visa-kandidaten die hun formulier niet goed of volledig ingevuld hebben (met rode pen is bijvoorbeeld volkomen fout) gemaand om het overnieuw te doen en weer achter aan te sluiten.
Het in line staan (queue) is in Amerika heel gewoon, en mensen die een keer naar SXSW willen moeten daar maar vast aan wennen want vanaf het ophalen van je badge tot het bezoeken van de seminars of showcases is het een permanent in de rij staan. Die sfeer is voor mij persoonlijk een jaarlijks terugkerende beproeving en een regelrechte aanslag op mijn anti-autoriteitscomplex, met name in die gevallen waar onnodig gezigzagd moet worden (er staat bijvoorbeeld geen hond en toch een circus van paaltjes en touwen) of waar de dienstdoende ambtenaar of security-medewerker er genoegen in schept om te laten zien wie er over jouw entree gaat. Het in line staan roept -zonder dat ik van die generatie ben- bij mij altijd beelden van vn-ambtenaren die eten uitdelen of concentratiekampen op. Ik ga dan ook alleen in uiterste gevallen in de rij staan.
Helaas mag je het security-gebeuren op de vliegvelden niet fotograferen. Maar er mag zoveel niet. Tot voor kort was bellen in line in de ontvangsthal van Houston, Chicago, LA en NY ook niet toegestaan. Dat soort verboden wil ik gewoon niet begrijpen.

Chevy Tahoe

TAHOE
We kiezen uiteindelijke bij Alamo (car rental) toch nog een groter auto uit dan degene die we gereserveerd hadden. Patsy, een paar turven groot, klets honderd uit om er nog van alles bij te verhuren en maakt me gek met haar kortingen, en ik heb na haar verhaal geen idee meer waar ik allemaal voor heb getekend met mijn visakaart (alle andere pasjes doen het niet of worden niet geaccepteerd). Thuis ga je natuurlijk nooit in zo’n half-geblindeerde, beige, maar toch een beetje goudkleurige, 315 horse power, 8 cylinder Chevrolet Tahoe Sport Utility Vehicle zitten, maar in Amerika -en zeker in Texas- valt dat niet op. Kleine autootjes zijn nog niet hip in de Panhandle. Maar ook de motorcade van Obama en bijvoorbeeld Lady Gaga en Beyonce bestaat vooral uit deze specifieke Urban SUV’s.

Tahoe, vernoemd naar Lake Tahoe en niet naar de vleesvervanger

 

Wij rijden weg van Houston richting Austin. Het duurde ruim een kwartier zenders aftasten alvorens we een bijpassende zender hadden met de juiste Amerikaanse highwaymusic. En ja hoor daar waren ze: Led Zeppelin, Foreigner, The Eagles en dergelijke typische of ergerlijke pastiche 70- en 80-ies rock, maar verrukkelijk tijdens zo’n rit, waarbij we natuurlijk een foute vreetschuur aandeden. Ditmaal was het Chappell Hill (bakery-deli-bbq-smokehouse).
In een programma van de BBC had ik een culi de beef van dit soort gelegenheden horen roemen, dus deze culinaire ervaring wilde ik toch een keertje riskeren.
Voor onze rookie Amerika-ganger Lisa was Meat Plate-700, Catfish Plate-988 en Chicken Strip Dinner-699 en BBQ on Bun Sliced-705 een mooie introductie in de veel en vet wereld van de gemiddelde Amerikaanse burgers. Beef is zo’n beetje alle rundvlees. Ik wist niet dat zo’n lel vlees soms wel 8 dagen geroosterd wordt in zo’n olievatgelijkende hout-oven. Veel zout, peper en olie erover heen en garen maar.
Het resultaat is dan ook een soort vettig draadjesvlees. Niet echt goor, maar je moet er wel van houden. De catfish was meer snot, maar aan de kip had men niet veel kunnen verkloten. De sides waren -op de zoete rode boontjes na- eigenlijk een snackbarjoke.

Chappell 1 Chappell 2
  deze vreetschuur kan ik niet aanbevelen

Back on the road again. Binnen vier uur -inclusief deze horecatieve onderbrekening- waren we ingecheckt bij een Super8 drive-in motel, east off de Interstate Highway 35 ter hoogte van 9th Street; eigenlijk dus aan de foute kant van de weg. Want deze kant van de IH35 wordt nog steeds niet als een toplocatie erkend, ergo dit stukje is nog immer badtown volgens de boekjes. Overdag is dat redelijk flauwekul en ’s nachts valt dat ook mee.
Dinsdag 11 maart verkassen we naar het hotel dat we al jaren als uitvalsbasis gebruiken. De Radison blijkt verbouwd, de breakfastroom is nu een bar annex schaflokaal, maar het is allemaal bediening en kwa gezelligheid opteer ik toch nog steeds voor de jaren 60-sfeer, maar die is door deze verbouwing naar de klote. De locatie van dit hotel wordt aangeduid als Congress/Chavez. Kamer 1262 heeft een ruim overzicht over de rivier die North van South Austin scheidt. De brug waar Congress overheen gaat is de beroemde brug waar het ’s avonds wemelt van de vleermuizen.

View from a room 1 View from a room 2

View from a room (1262)

View from a room (1262)

Aan diezelfde Cesar Chavez Street ligt op een paar honderd meter het Austin Convention Center, zeg maar de Jaarbeurs van Austin, en tevens het hoofdkwartier van het jaarlijkse SXSW Music Festival, dat elk jaar een dag eerder lijkt te beginnen.
In eerdere instantie heb ik daar al ruimschoots over bericht.
Registratie (middels het in line staan) levert je een badge en de gebruikelijke bag op. Evenals de goodybag van Eurosonic/Noorderslag was ook dit jaar de bag van SXSW slechts voorzien van een paar items zoals de grote en de kleine (pocket) Guide, een krantje en dat was het wel zo’n beetje. Uiteraard was de bag van het macro-biotentype, een buitenformaat katoenen boodschappentas met ‘art’ versierd.
Mijn dochter houdt van een dagelijkse tassenvariatie, dus die komt thuis sort-of goed van pas, maar als vent ga je niet met zo’n tas over straat, ook niet in deze stad vermaard om zijn gekkigheid.
De rest van de dag wordt met bandjes kijken, praatje en schaft afgevuld.
En dat tot en met de zaterdagnacht toe.

SHOPPEN
Verplichte kost voor de muziekliefhebbers is een bezoekje aan de vermaarde platenwinkel Waterloo Records aan de Lamar Blvd.
Waarom Johan Derksen daar nog steeds maar liefst  – naar eigen -  zeggen 2x per maand naar toe vliegt is mij niet helemaal duidelijk: 
Het is jammer genoeg gewoon niet meer wat het was. Een hoop lege vakjes, vooral hogere prijzen en ditmaal niet eens een uitgebreide, aparte sectie met SXSW-artiesten. Er is een extra rij vooral overbodig en peperduur vinyl bijgekomen, dat dan wel. De boekenafdeling is inmiddels te verwaarlozen, en het (nieuwe) personeel is veel minder omnivoor dan voorheen en is vooral goed in het opzoeken in de computer, maar dat kunnen ze bij Platenboef op de Binnenweg sneller. Steevast eindigt zo’n cyberactie met de constatering dat jouw gezochte item net tevoren verkocht was, maar dat het uiteraard wel besteld kon worden. Tja, dat kunnen we thuis ook (en goedkoper). De totale aanschaf was gerustgevend in de zin dat ik geen enkel moment bevreesd was dat de Nederlandse douane wellicht bij nadere inspectie te Schiphol mij zou nabelasten. Dat was voorgaande jaren wel anders.
South Congress mag ook niet kwa shopping overgeslagen worden, maar spectaculaire of bijzondere aanschaffing kan ik dit jaar niet melden.

South Congress 1 South Congress 2
South Congress 3 South Congress 4
South Congress 5 Allens Boots en vooral Uncommon Objects moet je gezien hebben en Lucy is een ongeloofelijke feestartikelenwinkel
uncommon zelfgebouwde fotocamera op statief uncommon schemerlamp opgebouwd uit koeienhoorns en armadillos

fototoestel op statief handgeknutseld schemerlamp uit koeienhoorns en armadillos

 

MORE BOOBS LESS GUNS
Opvallend is de aanwezigheid overal inmiddels van geüniformeerde politie. De kostuums zijn zo gevarieerd dat vaak het verschil tussen politie (in als z’n variaties) en security niet meer duidelijk is. Het dragen van een vuurwapen is in Nederland nog een manier om te zien met wat voor autoriteit je te maken hebt. In Texas mag zo’n beetje elke gek een vuurwapen dragen. En de oproep van ‘that black guy in the white house’ om minder guns, wordt in Texas nog steeds overschreeuwd door de cowboys, freaks en rednecks die zich blijven beroepen op het 2e amendement uit de grondwet. Merkwaardig genoeg heeft dat artikel eigenlijk niks met het dragen van vuurwapens uitstaan, maar dat telt niet. De politie-inzet wordt jaarlijks forser, vooral voor de weekend dagen wordt de inzet opgehoogd; bussen vol hulptroepen voor het geval dat, en op de drukke kruisingen van 6th Street staan riot-agenten in een grimmige coral opgesteld alsof ze zich tegen de indianen moesten verdedigen. M.n. na de dramatische car crash (zie hieronder) werd met het oog op mogelijke copycats de inzet bij de buitenring van het hart van straatfestival verhoogd.

verhoogde politieinzet 1

verhoogde politieinzet 2
verhoogde politieinzet 3 verhoogde politieinzet 4
politieinzet  

In supermarkten, winkels, clubs, concertzalen en restaurants wemelt het van de geüniformeerde politie in vol ornaat inclusief guns, sprays etc. Navraag leert dat dat inhuur is van off-duty agenten, die in overleg met de baas -in hun vrije tijd dus- mogen bijbeunen, en zodoende hun matige salaris kunnen oppimpen middels de particuliere markt. Misschien een tip voor Ivo Opstelten…
In Austin wordt dagelijks gedemonstreerd en dat hoort bij een democratie, dus het gebeurt. Tenminste twee demonstraties liep ik tegen het lijf. Beide waren een beetje zielig, maar zeer verschillend. Het onschuldige protest tegen de slechte behandeling van huisdieren was begrijpelijk en aandoenlijk. De andere betoging betrof een zootje mafkezen en ongeregeld (niet eens de NRA) dat pleitte voor het recht om zware vuurwapens te mogen dragen. Dat is overigens niet echt verboden dus ik begrijp niet helemaal wat het probleem was. Opmerkelijk dat deze demonstranten van zonderlinge zotten zonder politiebegeleiding met alle wapentuig door de stad mag marcheren.

gunlovers 1 gunlovers 2
gunlovers 3 gunlovers 4
demonstratie wapenfreaks vriendelijk raamverzoek
tegendemonstratie Deze optocht kende ook een éénpersoonstegendemonstratie van een prettig gestoorde dame op leeftijd die haar hele bos hout inzette. Zij kreeg een hoop likes.
More Boobs Less Guns  

TM
Woensdagavond 13 maart schaften we in het vermaarde Threadgill Grills. Diezelfde avond pakte de Amerikaanse posterijen uit voor de burgerij en de festivalgangers middels het sponsoren van een festivalprogramma in Butler Park (aan de zuidzijde van Lady Bird Lake.
Op het podium staat Janie L. Hendrix, President/CEO of Experience Hendrix, L.L.C., de zus van Jimi Hendrix een verhaal te houden over hoe geweldig haar broer was, en het financiële hoofd van de U.S. Postal Service, Joseph Corbett legt uit dat het moment daar is om in bijzijn van o.a. Wayne Kramer, Robbie Krieger, Lucinda Williams en nog een zootje luminaries de nieuwste zegel in de serie Music Icons te reveilen. Eerder (2013) verschenen in diezelfde serie Lydia Mendoza, Ray Charles en Johnny Cash. De luminaries verzorgden daarna een soort tribute.

Jimi-1 Jimi-3
Jimi-4 Jimi-5
Jimi-6 Jimi-7Jimi-8

Het betreft een bijzondere uitgave (limited-edition) van een zegel naar ontwerp van Greg Breeding die daarvoor het oorspronkelijke artwork van Rudy Gutierrez gebruikte.
Een kunstwerkje dus voor 0,39 cent met de beeltenis van Jimi Hendrix in kleur. Bedenk dat toen kunstenaar het portret schilderde het posttarief 0,06 dollarcent bedroeg. Toen kon je zegels per stuk kopen, nu slechts per blok met 16 zelfklevende zegels (‘pane of 16’). Ter exploitatie is e.e.a. nog artistiek uitgewerkt met diverse gadgets (die and without die cuts), een ingelijst block, t-shirts, firstdaycovers etc. (zie: ebay.com/hendrixstamp).
Oplettende filatelisten konden zich bij een merchandisingstand van de posterijen laven aan firstdaystamps en kregen daarbij gratis een speldje en een plectrum.
Dat het hier een commerciële hippie release betreft moge blijken uit het feit dat op e.e.a. overal waar het maar even kan tot gekmakens toe, U op het trademark en copyright gewezen wordt.
Jimi of niet dit blijft Amerika en handel.

US Postal Service met Willem van Zeeland Jimi-2
US Postal Service met Willem van Zeeland  

THE CAR CRASH INCIDENT 
Diezelfde nacht hoor ik op mijn hotelkamer uit mijn IPad heel veel keren poink klinken: Verontruste thuisfronteers die vragen of iedereen ok is. Waar gaat het over?
Blijkt dat Nederlandse media zo’n beetje als eersten melding maken van twee doden in het centrum van het SXSW-festival gedruis. Het is een uur of 01.00.
Gauw CNN aangezet. Niks te vinden. ABC News dan. Niks. 
Op internet twee Nederlandse berichtjes, na een kwartier wemelt het van de Amerikaanse meldingen op het internet.
Omdat wij op onze jachtlijst rondom dat tijdstip een aantal tenten op de gewraakte locaties hebben staan, check ik toch maar even alle medepassagiers.
Iedereen is ok.
CNN meldt een uur of wat na het drama e.e.a., maar de 6 doden bij een brand in New York gaan voor.

.

De identiteit van de twee doden in Austin wordt in de Amerikaanse media niet vermeld, evenals de naam van de dader. 23 gewonden en twee doden zou het geven.
Na wat chaotische ("at least 2 dead") en sensationele berichten ("It Was Like Watching Evil"), kan uiteindelijk geconcludeerd worden dat de politie ene Rashad Charjuan Owens (‘black male, D.O.B. 9-30-1992’) met een 2 jaar oude grijze Honda Civic (en dus niet zilverkleurige Toyota, zoals her en der gemeld) bij een pompstation aan de ventweg paralel aan de IH-35 tot stoppen had willen dwingen.
Rashad blijkt alsnog een rapper  te zijn opererend onder de naam KillingAllBeatz (a.k.a. K.A.B254), op weg naar een optreden dat zou plaatsvinden om 01.00 in Club 1808. In plaats van te stoppen ging hij er van door en sloeg 9th Street. Dit is een 1 richtingsstraat met nota bene een direct aan de IH-35 gelegen politiekantoor. Bij de eerste gelegenheid naar rechts scheurt zonder te remmen de naar verluidt dronken (.114 exceeding the legal of .08") chauffeur Red River Street op en ramt daarbij een wegversperring. Tijdens het ritje vanaf IH-35 via 9th Street en vervolgens Red River wordt van alles en nog wat ondersteboven gereden. Ter hoogte van de club Mohawk dropt Owen de auto en tracht te voet er vandoor te gaan. Een politieagent velt hem met een stroomstootpistool en arresteert hem. Hij blijkt reeds meerdere strafbare zaken op zak te hebben in Alaska en in Texas, waaronder doorrijden na een ongeval, onder invloed rijden en het niet verschijnen ter terechtzitting. Hem wordt dood door schuld aangewreven en mishandeling van nog eens 23 anderen. Een Nederlander Steven Craenmehr (Massive Music) blijkt een van de twee doden te zijn.

fatale kruispunt t.h.v. Mohawk 1 fatale kruispunt t.h.v. Mohawk 2
fatale kruispunt t.h.v. Mohawk fatale kruispunt t.h.v. Mohawk -2-
fatale kruispunt t.h.v. Mohawk 3 fatale kruispunt t.h.v. Mohawk 4
fatale kruispunt t.h.v. Mohawk -3-
fatale kruispunt t.h.v. Mohawk -4-
frontdoor Mohawk Cheer Up Charlie's, 900 Red River naast Mohawk
Mohawk frontdoor Cheer Up Charlie’s, 900 Red River naast Mohawk
crossing Red River_10th Str final crime scene alwaar de auto tot stilstand kwam
Crossing Red River/10th Street final crime scene alwaar de gewraakte auto tot stilstand kwam

De verdachte hangt tenminste 2x de doodstraf boven het hoofd in Texas, waar de doodstraf nog van toepassing is. Volgens mij kan je maar 1x geëxecuteerd worden, maar zo werkt dat niet in Texas. De kans dat verzachtende omstandigheden ("hij wist niet goed de weg in Austin") leiden tot mogelijk 1x dood door schuld is in het Amerikaanse rechtssysteem altijd een optie met een beetje goeie advocaat. Inmiddels zullen nabestaanden ongetwijfeld ook het festival aanklagen, of althans een poging daartoe doen wegens nalatigheid, slechte versperringen etc.. Het festival is weliswaar verzekerd, maar alles kan in de claimcultuur van Amerika. Ingewijden achten de kans zelfs aannemelijk dat het festival zonder schuld te bekennen settled out of court om een dure procesgang en negatieve publiciteit te vermijden. De festivalorganisatie betreurde onmiddellijk het drama, maar wees er bij elke gelegenheid ook op dat de dader niets met het festival van doen had. Dat is dus nog maar de vraag. Weliswaar maakt Club 1808 geen onderdeel uit van de officiële gigs.Weliswaar zijn tenminste 11 festivalpodia in Red River Street (w.o. de 2 clubs in het stukje 9th – 10th via Red River), maar het drama was een regelrechte ramp geweest als deze dolleman links was afgeslagen, en Red River was opgereden, alwaar op dat moment Stubbs had kunnen leeglopen, een festivalspot met zo’n 3000 bezoekers. Overigens Mohawk had die avond diverse namen op het programma staan als +++ (Crosses), The Black Angels, X en Tyler The Creator. Kortom allemaal narigheid.
Desalniettemin was het unanieme oordeel en vooral dat van de organisatie dat het pech was en geen reden om het festival voortijdig te beëindigen. Bovendien The show must go on. Dit festival is van een tuinfeest zo’n 20-25 jaar geleden met 800 bezoekers uitgegroeid naar een miljoenenbedrijf en pivotal for the city economics en de belangstelling van de media voor dit evenement is conform en massaal voor alles wat er gebeurt.

persbelangstelling 1 persbelangstelling 2
persbelangstelling 3 persbelangstelling 4
grootse persbelangstelling voor het drama  

Desalniettemin stelt The Statesman de zondag na het festival dat het gezuip in Austin (5e zuipstad van Amerika) uit de hand dreigt te lopen. Zo’n 6-7000 comadrinkers per jaar markeren het publieksbeeld.
Onderzoek van de lokale politie stelt dat de gemiddelde dronken chauffeur in Austin al 80x bezopen achter het stuur heeft gezeten alvorens goed tegen de lamp te lopen. Maar ook hier geldt dat het een miljardenomzet bedraagt die bijdraagt aan de lokale economie en de nationale economie. Nummer 1 in Austin staat het Four Seasons Hotel, alwaar het vooral cocktails zijn die de klok slaan. Frisdrank zonder alcohol wordt op bepaalde uren niet eens meer afgerekend.

temporary memorial t.h.v. Mohawk
temporary memorial t.h.v. Mohawk

WIFI
Positieve bijdragen kwamen dit jaar o.a. van Curtis Harding een zwarte band cowboyhoeden en een blanke drummer, die her en der namens Burger Records (en iets hippers is er momenteel niet te melden) optraden. Gelegenheden die in Nederland onmiddellijk door de brandweer afgekeurd zouden worden, zijn in Austin nog steeds geen issue als het de veiligheid van het publiek betreft. Zo zag ik de band in een aftandse platenwinkel in de bad side of town spelen tezamen met labelgenoten Mozes & The First Born. Mozes deed zo’n 12 optredens in Austin en dan dwing je respect en waardering af. Remy de manager liep op z’n tandvlees, maar nam alle complimenten in dank af inclusief de titelsuggestie voor het volgende album: Veni Vini Vici.
Curtis stond op donderdagavond in de tot concertzaal gepromoveerde Central Presbyterian Church.

Curtis in de kerk
Curtis Harding in de kerk

Nette, progressieve gelovige vrijwilligers runnen deze kerk, waar het ook voor een anti-christ als schrijver dezes desondanks prettig toeven is. Dat deze kerk met de tijd meegroeit moge blijken uit het feit dat je zelfs op hun wifi mag meeliften in ruil voor een kleine belofte.

Wifi the Lord
Wifi the Lord  (screenshotfoto met dank aan Macgriet)

’s Middags was ik bij toeval getuige van de zoveelste afgang van Lady Gaga in Austin. Ik wilde net mijn fietsje aan de brugleuning bij de zijuitgang van Stubb’s parkeren toen ik een kluwe fotograferende en gillende kids ontwaarde. Op voorhand overheerste haar aanwezigheid (o.a. als keynote speaker) alle andere publiciteit. Alleen al daarom daalde haar gunfactor met forse punten, want het geeft een heel leger SXSW-gangers die niet echt gediend is van dit soort stunts.
Voor de backstage-uitgang van Stubb’s (en dat is een te net woord voor deze specifieke, legendarische, maar armetierige forse concertgelegenheid, waar eigenlijk alleen het buitenpodium en vooral het pa deugt) stonden een colonne politie en geblinde, blinkend gepoetste, zwarte Suburbans geparkeerd met draaiende motor. Achter het stuur Rocky’s en/of Hele Grote Negers met Hele Grote Zonnebrillen op, strak in het pak. Nou weet ik niks van De Dame, en dat wil ik ook best zo houden, want ik heb helemaal niks met dit soort hype, maar de poppenkast rondom dit media fenomeen is in Amerika niet te zuinig. Ik begreep dat Madame even had gesoundcheckt en weer naar de volgende surprise-party moest. Het pandemonium was conform haar status. Schreeuwende politieagenten in alle soorten en maten, aangevuld met een zwarte brigade security mannen, gewapend en wel maakten het pandemonium compleet. In de top-50 eindigde LG op de 48e plaats met de nodige aantekeningen in negatieve zin. Als ze op deze artistieke voet voortgaat wordt ze nooit de nieuwe Madonna, zoveel is mij wel duidelijk. Dezelfde avond verklaarde de Amerikaanse promotor van Lady Gage in de media dat de geruchten over een vermeende slechte voorverkoop van haar zojuist gestarte tour met klem ontkend moesten worden.

Lady Gaga verlaat Stubb’s na inspectie

wachten op een glimps van Lady Gaga 1 wachten op een glimps van Lady Gaga 2
wachten op een glimps van Lady Gaga wachten op een glimps van Lady Gaga; ze is ingestapt
ze is ingestapt gaga-zoomingaga uitzwaaien
ze is dus ingestapt en vertrekt gaga uitzwaaien

HOUSTON WE GOT A PROBLEM
Op zaterdagnacht loop ik zoals elke avond om de massa’s op 5th en 6th Street te ontlopen via de backstreets terug naar het hotel. Merkwaardig genoeg worden deze straatjes niet gebruikt voor het bevoorraden van de clubs, wel voor het afvoeren van garbage en handel in poeders van het zwaardere caliber. Politie is hier nauwelijks aanwezig. De backstreets staan vol met containers waar met grote regelmaat vuilnisbakken en plasticzakken met lege flessen en blikjes in geleegd worden. IJswater loopt via de achterdeur ongeveer uit elke club de alley in waar het een gore modderzooi wordt. Door die viezigheid lopen trosjes, extra opgemaakte, lallende, rokende of dronken dames van alle rangen en standen in hun afgeknipte spijkerbroeken -waar veel te vaak veel te vette billen uitpuilen- op high heels en vette piercings door de navel. Droevige dronkaards liggen uitgeteld tegen de muur en in de shit. Overdag lijken deze alleys wel op een fotoreportage uit Congo of andere ellende. Stroominstallaties lijken wel willekeurig aan de muur geprikt.

SXSW 2007 backstreet alleys SXSW 2011 backstreet alleys
backstreet alley Austin 2007 backstreet alley Austin 2011
SXSW 2013 backstreet alley 2 SXSW 2013 backstreet alley
backstreet alley Austin 2013 backstreet alley Austin 2013

Meestal armoedige, gekleurde jongetjes zitten in de vuilcontainers en halen de blikjes eruit. Die worden in winkelwagentjes verzameld en dat levert kennelijk wat op. Het stinkt er permanent. En het is maar goed dat het soms vet regent in Austin opdat al deze rottigheid goed wegspoelt. Gewoon armoede als gevolg van het schier materialistische en kapitalistisch ingestelde maatschappij met een almaar uitdijende onderklasse, die geen enkel vangnet meer heeft behalve Het Leger Des Heils en voedselbonnen. Het plaatselijke opvangcentrum van het Leger ligt nog net in het uitgaanscentrum en daar liggen en hangen de kanslozen, dopies, zielepoten en ook gestoorde types. Dit is de keerzijde van het land of the free, of opportunities, met de hoogste graad van technologie en een vermeende hoge welvaart in de snelst groeiende stad van Amerika met een lager werkeloosheidspercentage (7,2) dan Nederland (8,8).
Texas heeft alles van Amerika. Rednecks,cattle, hippies, olie, quicksilver, vliegtuigbouw, rijst, katoen, ruimtevaart ("Houston we got a problem"), golfbanen, cowboys, indians, ongekende rijkdom, schiere armoede etc etc. Ik val elk jaar van de ene in de andere verbazing. Een aanrader is een bezoekje aan het Bullock Texas State History Museum. Het completeert het beeld van deze bijzondere staat en het rare land dat de Verenigde States van Amerika heet.

VARIOUS

Eagle has landed Redacteuren 3voor12 evalueren nog even de positie van Lada Gaga @Houston airport
Houston…theEagle has landed @Texas Museum Austin Redacteuren 3voor12 evalueren nog even de positie van Lada Gaga @Houston Airport
rode fietsenplan een van de sponsors van het rode fietsenplan
Rode fietsenplan @Austin; een eerdere gratis versie sneuvelde omdat de fietsen gestolen werden  Een van de sponsors van het rode fietsenplan
G LOVE kocht er al een bij Bohemian Cover arse-mededeling van het Convention Centre
Tradefair SXSW 2014 wellicht een nieuwe gitaarrage: G LOVE kocht er al een ‘Bohemian’ Cover arse-mededeling van het Austin Convention Centre
opmerkelijk transporter van een van de vele optredende bands Barbwire history
Opmerkelijk transporter van een van de vele optredende bands Barbwire history @Texas Museum Austin (bezoek ook eens het Devils Rope Museum in McLean in Texas www.barbwiremuseum.com/)