INTERESSANT!


21.Aug.2018 10:50

KEEP AUSTIN WEIRD – SXSW 2008

maart 25th, 2008

TUESDAY MARCH 11, 2008

Per Continental Airlines reizen we terug in de tijd.

Waarom niet met het vertrouwde K(ip) L(ekker) M(akkelijk) met de evenzo vertrouwde stewardessen in het hemelse ultramarijn? Simpelweg omdat de kaartjes aldaar uitverkocht waren, en wij dit jaar een nieuwe tactiek verkozen: vliegen naar Houston en dan per (budget) auto naar Austin.
Continental Airlines heeft incheckbalies naast El Al, kompleet zwaar bewapende blauwe marechaussees, beetje Gaza-strook.
Wij vertrokken ’s middags uiteraard te laat vanaf Schiphol.

Een stukje Peter Pan Speedrockfamilie stond voor mij in de rij. En kijk, wie hebben we daar, gewapend met gitaarkoffer? Het is Felix van Moke met brandnew paspoort. Zijn handgeschreven (!) Ierse paspoort was niet goed genoeg om een visum voor Amerika te krijgen, en daarom was hij gedwongen snel een nieuw paspoort te organiseren en dat kostte een dag, maar hij kon het allemaal nog net halen. Hij vloog naar Austin met een overstapje in Newark, een andere keus had ie niet meer gehad.
De passagiers beantwoorden gelaten of lacherig de vragen bij de check-in door het beveiligingspersoneel, en op zich word je zenuwachtig bij de idee dat je per ongeluk een vraag verkeerd beantwoord, want dan kun je de trip op je buik schrijven. In het vliegtuig moet je ook nog eens een tweetal formulieren invullen. Het groene formulier blijft het meest irritante. Verkeerd of onvolledig invullen levert extra wachttijd op bij de Immigratie autoriteiten. Nog steeds moet je anno 2008 verklaren dat je geen lid van de NSDAP geweest bent, hetgeen voor mensen beneden de 61 niet eens mogelijk is, en daar je destijds pas op 18 jarige leeftijd van die club lid kon worden, praten we volgens mij niet over een heel erg talrijke, laat staan zeer gevaarlijke categorie Duitsers…
Maar de logica van al die vragen ontgaat mij wel op meerdere punten. Als een aantal vragen namelijk met ja beantwoord, kom je namelijk het beloofde land niet eens binnen! Dat staat er ook nog eens uitdrukkelijk bij….
vliegen over Groenland Veel harder dan 853km per uur ging ons vliegtuig niet. Stewardessen in het zwart met een gouden biesje en dronken (very demanding) Ier voor ons en natuurlijk hadden we zitplaatsen, weliswaar aan de raamkant, maar toch net achter de vleugel, hetgeen per definitie beperkt zicht oplevert.
De verstrekte proviand was het matigste voer ever. Kip die echt nog slechter smaakte als de kip van onze nationale trots. Op zich logisch, maar toch steeds weer een rare zaak, heen doe je over deze ruim 8000 km er makkelijk 10,5 uur over, terug een stuk minder.

Onderweg doe je in deze prijsklasse (t.w. 399 euro) nauwelijks een oog dicht, en de dames van de bediening deden mij om hun figuurtjes denken aan die hamsters uit de fabeltjeskrant, en dan houden ze je ook nog eens lekker uit je slaap met allerlei geloop, voedselpakketjes en belastingvrije aanbiedingen.

En zo komen we eind van de middag aan in Houston. Ons wacht dan het volgende ritueel.

Een maand geleden kostte mij dat op LAX-airport nog 2,5 uur, maar nu komen we er genadig vanaf met ruim 1,5 uur in de rij voor de douane voor je tigste tijdelijke visum. Mijn derde dit jaar… Het filmpje van de Amerikaanse immigratiedienst met de uitleg over dit ritueel, zie ik vandaag waarschijnlijk meer dan 12 keer voorbij zijn komen op de monitors boven het loket van de dienstdoende ambtenaren. En weer worden beide duimtoppen en de resterende acht vingertoppen fotografisch vastgelegd voor het douanegeslacht. On top moet de bril af, en wordt de zoveelste eye-scan gemaakt. Leve de technologie in het land van die technologie. Ook weer om een beetje achterlijk van te worden. En met een beetje pech sta je achter een Sjinees of andere mogelijk staatsgevaarlijke niet-Amerikaan die niet zo goed Engels spreekt, en sta je een kwartier extra in de rij.
Where are you coming, Sir?
Where are you going. Sir?
Where are you staying, Sir?
What is the purpose of your stay, Sir?
Op zo’n moment wil ik dan het liefst zeggen dat ik net uit Guantanamo Bay losgelaten ben, en dat dat toevallig niemand een fuck aangaat. Om gek van te worden. En dan komen alle borden in het Engels en het Spaans/Mexicaans heel beetje belachelijk over: “Welcome to the United States of America”.
The Land of The Free’, denk ik er dan altijd achteraan.

Chevy Meneer Johan van Take Root (tegenwoordig in Groningen) staat zo mogelijk nog langer als een concentratiekampganger in de rij een paar balies verder, en mist bijna zijn aansluiting naar Austin, terwijl wij ‘al’ het loket van Budget zoeken om onze tevoren gereserveerde Hyundai op te pikken. De mevrouw aan de balie verexcuseert zich in alle bochten: de Japanners zijn op. We moeten het –voor dezelfde prijs nu met een Chevrolet doen met airco and cruisecontrol. Altijd beter natuurlijk. We doen natuurlijk of we het heel vervelend vinden, maar springen stiekem een gat in grond. Een Chevy is op z’n minst een mindere blamage dan zo’n Japanse trapauto.

De Tomtoms waren ook op, maar we krijgen een lekker onhandig kaartje om de highway naar Austin te vinden.

Whatever, we rijden, maar het wordt al donker. Raar maar waar, geen restaurant meer te vinden langs de weg, dus wordt het McDonalds in Hempstead.

We hebben meteen contact met een homosexuele motorcowboy in vol ornaat met zijn behulpzame hond, een soort reuze Sint Bernard met aan weerszijde van de rug een soort posttassen door middel van klittenband onder de buik door vastgemaakt. De hond maakte deel uit van de ‘Volunteers Dog Brigade’ uit de stad Waco (yep), en werd vervoerd in een bench op een karretje achter motor. Baas in een spijkerjack -voorzien van talrijke padges met patriottische afbeeldingen en leuzen- met de viervoeter vormden tezamen een zeer interessante verschijning, maar waren zo aandoenlijk serieus, dat ik geen foto durfde te maken. Ben White’s La QuintaDe eerste weirdo was weer een feit.

We checken bij een van de vele La Quinta’s.

Dagen later blijkt het te stikken van de bands of crews van grotere bands (o.a. Von Bondies), en vooral mensen die downtown geen hotel meer konden krijgen om welke duidelijke of onduidelijke reden dan ook. Zo ook voormalig programmeur van Tivoli en exporteur van het voormalige NPI, de heer W. van Zeeland en zijn tijdelijke reisgenoot Monique (Buitenlandse Zaken, en nu gelegerd in Uruzgan; no kidding!).

 

WEDNESDAY MARCH 12, 2008

I-hoppen  I-hoppen   I-hoppen
I-hoppenOntbijt is eigenlijk niks. Beagle + jam. Daarom doen we het dik over bij IHOP, veel vet, veel suikers, eiwitten en cholestorol.

Op naar de stad in onze huurauto, ondanks alle eenrichtingsverkeer, chaos aan borden, aanwijzingen, waarschuwingen en omlei-dingen, handiger dan een taxi en parkeren valt mee

No (smoking) guns bordjesals je een gun hebt ff buiten wachten  bordjes bellen is dodelijk right

Alle lege plekken in de stad zijn opeens officiële parkeerplaatsen waar handige herintreders & lanterfanten een fors centje bijverdienen door een willekeurig bedrag tussen de 5 en 12,50 dollar in rekening te brengen voor een papiertje dat moet doorgaan voor parkeerbewijs.
Badge ophalen. Geen rij dit jaar, en de badge hebben we binnen 5 minuten want we zitten nog met foto en al in de computer. Finally the age of technology.
  Crossing Border team (Kees en Linda)Robert Tilly (Muziek Centrum Nederland) en Volkskrant veteraan Gijsbert Kamer
Bekende gezichten. Crossing Border team (Kees en Linda) , Robert Tilly (Muziek Centrum Nederland) en Volkskrant veteraan Gijsbert Kamer  en Lluis uit Spanje, de nieuwe manager van Kula Shaker.

Bespreking met nog een SXSW-veteraan Louis Behre van Crossing Border. Ook een mooi moment om een tegelijkertijd de goodiebag uit te mesten. Wat een flauwekultas dit jaar, heel milieubewust, binnen 5 jaar weggerot.
Snel een blik in de programmagids werpen. Aan oude zakken en nieuwe wijn geen gebrek. Lou Reed doet een keynote speech, Dolly Parton laat het afweten, Van Morrisson etc etc.
How boring eigenlijk. Een hoop gedateerde en overbodige Americana. En de onvermijdelijke panels over secondary ticketing en 360 degrees deals, de meest afgezaagde onderwerpen in de popbusiness van 2008 inmiddels; dat weten we nu wel.

sxsw party Collega en reispartner Rense van Kessel heeft een provisorisch programmaschema gemaakt en we gaan op naar de eerste Official SXSW Party. En zo komen we op een party in de achtertuin van een club waar een tot op heden onbekende en volstrekt overbodige band speelt. Dit is net te weinig om te blijven, bovendien hebben we een afspraak om 15.00 uur op de ‘Belfast-Nashville Sister City Party’ met ‘Northern Irish-themed food and plenty of refreshments’.   FOY VANCE ‘Be With Me’ FOY VANCE ‘Be With Me’

We zien FOY VANCE ‘Be With Me’ zingen, BETH NIELSEN-CHAPMAN en een acoustische set van onze Ierse vrienden THE ANSWER. E.e.a. aan- BBC aankondigeren afgekondigd door de opname leider van de BBC. De Britse overheid spendeert aan dit evenement naar verluidt zo’n 350.000 Ukp. Hiervoor is o.a. de bekende club Latitude geheel overgeschilderd en omgetoverd tot ‘British Music Embassy’. British Music Embassy Omdat het gebodene niet altijd even boeiend was, en de food ronduit goor, keek ik toevallig naar het plafond  en   ontwaarde daar een beetje homeland. Bij de uitgang krijgen we de eerste cd ‘Belfast; Sounds of The City’ uitgereikt, de eerste van een hele stapel krijgertjes.Jenever hier ‘wodka’ genoemdJenever hier ‘wodka’ genoemd
Tattoo ShopGauw maar weer wegwezen hier, langs de Tattoo shop waar zich dag en nacht mooi volk bevindt. Langs een pizza shop, terwijl op straat veel vocht wordt aangedragen ‘met karrenvrachten vol’ , om al het, veelal mediocre, vette-hap- voer weg te spoelen.

Pizza Shop Pizza Shopbud-bus  bud-light-bus

Tivoli en 013 posse 16.00 h @ Brush Square de ‘Canadian Blast BBQ’ met o.a. HOT SPRINGS, alwaar we de Tivoli en 013 posse zien genieten van de vooral gratis drank (vlnr Bob Huer –verklaard indie booker-, Sytse en Johan –Tivoli- en Joep Smeets –ex-Ekko, nu 013).

Effe snel nog de beurs zelf afstruinen. Die is niet veel anders dan vorig jaar.

He, wat is dat nu? Concurrentie ? The Alternative blijkt in Amerika een merchanising bedrijf te zijn.

Naamgenootnaamgenoot

Om 20.00 h moeten we bij de toegangsdeur van Emo’s Main Room voor het eerst behalve onze badge, ook onze ID laten zien. Mooi toch dat ik er nog zo jong uitzie, dacht ik nog. Geen ID, geen entree. Vervolgens wordt een klodder paarse stempelinkt op de binnenkant van de rechtpols gekwakt. Wat een primitiviteit. Het muzikaal gebodene BLACK JOE LEWIS & THE HONEY BEANS (Austin), een tip van ex-Legendary Stardust Cowboy manager Jim Yanaway (destijds bekend van het mooiste locale label: “Amazing Records; ‘if it is a hit, it is amazing’”). BJL is een soort locale James Brown met een blanke soul/funk band.BLACK JOE LEWIS & THE HONEY BEANS BLACK JOE LEWIS & THE HONEY BEANS Goorste toilet 2008

Effe een sanitaire stop alhier. Voila, sinds vorige jaar nauwelijks gepoetst , meteen –en wederom- de hoofdprijs voor de goorste toilet van 2008. Een sympathiekere beschrijving van deze tent treft U aan in het verslag van Gerard J. Walhof van de VPRO, die zijn eerste SXSW op de site van 3voor12 beschrijft.

 

21.00 MOKE @ Bourbon Rocks

MOKE @ Bourbon Rocks MOKE @ Bourbon Rocks
MCN-er Robert TillyOndanks de ruim 100 man (waaronder een groot contingent NL) ergernis, in een te grote  partytent. Maar het viel mee, en het kon erger en het regende niet. Toch blijft de vraag ‘heeft dit nut gehad?’ door mijn hoofd spoken. Twee Sint Vitus dansende dames, aangespoord door MCN-er Robert Tilly, broer van Phil, die wat meer biertjes dan gebruikelijk nodig had voor deze krachttour, staan voor het podium te dansen. Phil ziet plotseling de lichtmast naar beneden komen. Het is allemaal wel erg weinig, het pa, het licht etc. De band speelt zich in de naad en de sterren van de Texaanse hemel.

23.00 h THE SLITS (London) @ Elysium
Lang niet gezien, niet echt de originele line-up, maar vooruit. Sympathiek goud van oud, maar een beetje slecht en gedateerd.

23.30 h THE VON BONDIES (Detroit) @ EMO’s Annex
THE VON BONDIES (Detroit) @ EMO’s Annex THE VON BONDIES (Detroit) @ EMO’s Annex De groep kent het klappen van de zweep bij dit feest en zal in totaal 7 keer acte de presence geven. Jason, zanger/gitarist gesproken, en zijn vriendin die de band Hopper (album ‘Deergirl’) runt, een soort neo-psychedelia punk, het soort muziek dat op deze editie van dit evenement zwaar vertegenwoordigd is. Sympathieke, lieve mensen. Nieuwe hippies, zal ik maar zeggen.

Emo’s Annex is ook gewoon een grootuitgevallen plastic partytent van de Makro aan de overkant van een van de bars van het Emo imperium. De wc hier is 2 hele gore dixies; Jan Smeets zou meteen een hartaanval krijgen… Wegwezen.
Bij Stubb’s staat een mega rij.

24.00 h THE DODOS (San Francisco)@ Mohawk Patio
Een forse NL-posse staat ongeveer open-air te genieten van een bijzonder clubje met o.a. een xylofoon. GJ Walhof komt superlatieven te kort (zie zijn verslag) en dit is pas zijn eerste bandje…
Een vies broodje worst met MOKEIk heb het na een schuiftrombone solo wel gezien. Sort of artifarti.
Ergens ter hoogte van Neches eet ik een vrij vies broodje worst met MOKE, de boys zijn sort of tevreden, maar het is toch echt heel anders dan een uitverkocht Paradiso, toch?
En zo miste ik THE WILDERS.
Om de hoek speelt op het dak van een vrachtwagen een onbekende band, en probeert daarmee de aandacht te trekken voor een organisatie genaamd People’s Party die People’s Partyzich bekommert om meer aandacht voor de aanstaande verkiezingen. Net als Rock N Rights een dag later Rock Voteoveral in de stad.  Rock Vote heeft zelfs een stand op de beurs. Rock N Rights
Inmiddels vechten elders in op dit continent twee Democratische honden om een been…,

mind you fellas!

THURSDAY MARCH 13

We rijden door een armoedige buitenwijk richting North. Aan de voordeuren en lantarenpalen her en der de ribbons to support our troops. In de tuintjes staan her en der borden met Obama For President. Niet echt overtuigend, het lijkt wel of het immer progressieve Austin, een Democratische oase in het overwegend oer-conservatieve Texas, het eigenlijk allemaal geen bal kan schelen.

12.30 h The Velveeta Room. Welke groep was dat ook alweer. Fuck knows.

EDISON GLASS (showcase) @ Maggie Mae 14.00 h EDISON GLASS (showcase) @ Maggie Mae. Het management van Sarah Bettens heeft gevraagd de nieuwste loot aan het firmament te komen kijken. ID please. Nu al? Bij de entree krijg je een splinternieuwe Dickies tas (prijskaartjes hingen er nog aan) vol met rotzooi aangeboden. Weer meer cd’s. De groep staat hoog in de clipchart bij een nieuw fenomeen in de USA, het zogenaamde MTV U, de universiteitsvariant van het tot seriezender verbasterde MTV. Behalve deze twee outfits, kent men nog M2 en MTV Logo. Geen idee of deze films ook in Nederland gedraaid gaan worden.

Speeddaten  We hebben beloofd om om drie uur aan te zitten bij een speed date session voor Nederland in het Conventie Centrum. Of dit nou echt zinvol is? Er komt van allerlei ellende zaken doen aan ons tafeltje en de kandidaten schuiven elke vijf minuten een plaatsje door. Behoorlijk hopeloos, totdat THE WILDERS aanschuiven, dat maakt een hoop goed. Ik geef ze de tip van de situatie gebruik te maken. ISpeeddatenn Nederland moeten zij zich verkopen als ‘The Other Wilders’. De groep heeft vaagjes van onze blonde volksmaniak vernomen, lacht verlegen, en zegt –niet helemaal overtuigend- mijn tip serieus te overwegen.

Monique Na afloop is er even gelegenheid om Monique even de stand van haar Amerikaanse collegae te laten zien, die groene plastic soldaatjes (Sgt. Solo) weggeven met een gitaartje in de hand. Van de dienstdoende mevrouw van de stand van ‘Armed Forces’ leer ik nog wat army slang ‘the theatre’, waarmee zij echter ‘het front’ bedoelt. Waar ook ter wereld treden bandjes op voor het Amerikaanse leger. En dat is wat deze club tracht binnen te halen, welke bands willen er voor het leger optreden? Gauw wegwezen hier. Niet de juiste habitat voor een S5 als schrijver dezes.

Sikkema met dame In het volgende gangpad ontwaar ik Peter Sikkema die net als een koekkoek zijn flyers van Eurosonic/Noorderslag overal bij bevriende naties in de stands legt, alhier bij een Scandinavische dame.

Ik kom, een gangpad verder, de programmeur van Take Root weer tegen. verlaagde tourbus Via een beetje een foute beurt, waar het Leger Des Heils voornamelijk gestoorde daklozen opvangt, lopen we samen naar het Sheraton hotel. Om de hoek stapt een bandje uit de auto. Onderweg zien we weer een mega rij staan bij Stubb’s, terwijl reclame gemaakt wordt voor Body Of War. De 1 z’n dood… a.h.w.

Body Of War Body Of War
In het Sheraton praten we met een agent die o.a. handelt in Americana, meteen wordt even een act rondgemaakt voor Moulin Blues (Tommy Castro). De meeting duurt wat langer waardoor ik m’n afspraak met Lluis weer mis.

In de lobby van het Hilton wacht m’n volgende afspraak Sean, de agent van o.a. Anti Flag en Juliette Lewis. We maken Juliette rond voor het Bevrijdingsfestival in Haarlem. De volgende afspraak wacht al weer. Peter Jenner, voorzitter van de Internationale Managers Federatie wil graag dat ik de mogelijkheden voor een theatertour in Nederland met Billy Bragg onderzoek.

Eddie V’s Edgewater Grille Eddie V’s Edgewater Grille M’n eetafspraak wacht. Willem Van Zeeland pakt uit, gaat duur doen en op de culinaire tour bij Eddie V’s Edgewater Grille. Luigi is onze man aldaar, geboren in New York, op de universiteit geweest, maar in hart en ziel toch Italiaan gebleven (‘my brother has a house in Napoli’ weet je wel?). Zijn flux de bouche is ongekend entertainend, en maakt een hoop kokologische fouten weer goed, hij praat recht wat zo krom is als een hoepel, en smeert ons terloops een geweldig toetje aan, een locale specialiteit van kokosnoten. Lokale kokosnotenspecialiteit Wij zouden hem bij wijze van spreken (letterlijk dus) in de Foxtrot willen laten optreden met deze voorstelling. Overigens claimt dit restaurant sowieso uitsluitend en vooral locale specialiteiten te verhandelen, waarbij wij echter grote vraagtekens zetten. De ‘Brabant Potatoes’ zijn hele foute piepers geworden; van Gogh zou zich in zijn graf omdraaien. De overige clientèle slaat voornamelijk de oproep van de organisatie van het SXSW om meer ‘green’ te gaan, in de wind: op de valetparking betreft het uitsluitend veel chroom in de non-hybride sfeer en series, BMW, Porsche en andere PC Hoofttractors.

01.00am KID CONGO AND THE PINK MONKEY BIRDS (Washington DC) @ Maggie Mae’s Gibson Room.
KID CONGO AND THE PINK MONKEY BIRDS KID CONGO AND THE PINK MONKEY BIRDS KID CONGO AND THE PINK MONKEY BIRDS Splinternieuw zaaltje, niks verkeerds aan, misschien wat te clean. Ik had deze voormalige buddy van The Cramps, Nick Cave en Jeffrey Lee Pierce al jaren niet meer gezien. Hij stond hier voornamelijk ter promotie van zijn nieuwste geesteskind ‘Philosofy and Underwear’. Voorwaar geen slechte titel, een verdienstelijk album en navenant concert, waarbij zelfs wat Gun Club classics voorbij kwamen.
Volgens Gene, samensteller van onze sublieme Gunclub reissues, kost deze promotietrip Kid an arm & a leg.

FRIDAY MARCH 14

straatzichtautorijen!
Vanaf ons motel moet je over ‘The Congress’ en dan passeer je terloops een paar ‘South’ landmarks van Austin, nog afgezien van het jaarlijkse vleermuizen spektakel op en onder de brug over de rivier (zelf even googlen).

Allens Boots Allens Boots
De laarzenwinkel ‘Allens Boots’ is iets waar Janne van Room 11 al haar royalties zou kunnen opsouperen. En bij ‘Uncommon Objects’ kun je makkelijk twee uur je ogen uitkijken en niks kopen.
Uncommon Objects Uncommon Objects Uncommon Objects

Beide winkels, maar ook de aanpalende toneelkledingwinkel (‘outrageous vintage attire for ladies & gentlemen’) met de treffende naam ‘Lucy in Disguise with Diamonds/Electric Ladyland’ behoren tot de bijzondere winkels van de stad die zich sinds 2001 presenteert met de slogan: ‘KEEP AUSTIN WEIRD’. Het gelijknamige boek met de payoff ‘A Guide to the Odd Side Of Town’ van Red Wassenich (ISBN 978-0-7643-2639-4) legt het voor slechts 24,95 $ allemaal helder uit, en brengt het allemaal zwaar geïllustreerd en vooral mooi in beeld.

Aan deze straat wonen nogal wat mafkezen, artistiekelingen en volkskunstenaars. Alles handelt in van alles, biedt zijn kunsten aan, of doet aan een moderne vorm van straatbedelen.

  We horen muziek opklinken, en lopen een soort tuin binnen. Ook hier is een ‘party going on’ en wel een party van de locale zender KUT. Beetje rare naam, maar echt waar. Wederom een anonieme overbodige band.Radio KUT
Radio KUT

DEAD CONFEDERATE We komen de Amerikaanse manager van Voicst tegen die ons tipt en meeneemt naar de overkant van de straat. Via een pizzarestaurant komen om 16.00 h weer in andere tuin, waar we een door ‘Home Slice Pizza’ gesponsord concert met DEAD CONFEDERATE meemaken. We ontwaren diverse recordcompany scouts.

Niet minder weird, is het gevoel dat je krijgt als je uptown naar het universiteitsgebouw rijdt en een kijkje neemt ter hoogte van Guadelope Street alwaar in 1966 Charles Whitman een hele serie mensen om zeep hielp. Deze maniak sleepte een heel arsenaal schiettuig met zich mee en knalde vanaf een toren er lustig op los. De politie maakte een einde aan het pandemonium door deze dexedrine patiënt aan flarden te schieten. Bij de autopsie, waar hij in een nagelaten schriftje met dagboekaantekeningen zelf om had gevraagd, bleek dat ie een kankerachtige tumor in de hersenpan had met de moeilijke naam gliobastoma. Over deze schietpartij praten ze in Austin een stuk minder. Deze mafkees heeft trouwens heel wat popmuzikanten geïnspireerd. Lees het op Wikipedia.

We rijden een blokje rond en komen terecht op een receptie van een chique advocatenclub in de tuin van het Four Seasons Hotel. Ik ontwaar de oude advocaat en nieuwe lawyer van Living Colour. ‘How are you?’ ‘Ya, Great!’ ‘Tuurlijk. Lekker weertje, mooi uitzicht, gratis drank.
Tijd voor de schaft in een echt restaurant. Zowel de valetparking op Congress North als McGormick viel ditmaal fors tegen; meteen de laatste keer aldaar. Fuck you.

10.45 h KATE WALSH (Brighton, UK) @ Victorian Room At The Driskill. Praatje met de agent Neil. Niks verkeerds aan. Maar we moeten helaas verder.

Nieuwe Dears11.00 h In plaats van Lykke Li krijg ik upstairs at Maggie Mae KRIEF (Montreal, Canada) voorgeschoteld, een persoonlijke favoriet aangekondigd door een behoorlijk dronken programmeur van Glastonbury en The Great Escape op zijn eigen gesponsorde podium.
Wat zien ik? De drummer en de gitarist van The Dears! Dit is dus hun nieuwe band. ‘How are you, mate?’.
Ze willen zo snel mogelijk weer naar Nederland komen. Gaan we aan werken. Aardige mensen, briljant concert, in the vein of Mgmt! Album komt over twee maanden uit.

12am THE WHIP (Manchester, UK) is een sensatie. Onze Spaanse vrienden gaan uit de bol en daarom komt er van onze afspraak met L. weer niks.

MOKE  01.00 AM onderdeel van de Nederlandse ‘Damn! Night’ C-MON & KYPSKI @ Karma Lounge. Ver weg, uit het feestgedruis, ligt deze donkere, afgetrapte nachtclub. Er is geen fuck te beleven, een handje vol mensen (voornamelijk bekenden, waaronder –heel sportief en collegiaal- het voltallige MOKE) MOKEhangen in de zaal rond. Ik tel niet meer dan 34 mensen. Met zo’n publiek is het maar weinig feest met onze attractie. De band werkt zich dapper door een moeilijke set.
Dit is m.i. niet voor herhaling vatbaar. Gelukkig hebben deze jongens de film in Austin al eerder gezien, en volgen er nog tig geweldige en wel goedbezochte shows.
Wat een geflipte boel, slecht voor het humeur, we druipen af naar ons hotel.

SATURDAY MARCH 15

13.00 Mess With Texas 2, a noon-to-ten cornucopia of music and comedy at Waterloo Park.

clip_image001

Alhier 40 tot 50 verschillende acts variërend van groot tot klein (m.o.a. KIMYA DAWSON en THE BREEDERS) gratis toegankelijk op zwaar gesponsorde (o.a. Heineken, dat zich verder nergens liet zien) maar zeer armoedige podia, gerund door hippies en vrijwilligers.

Waterloo Park Waterloo Park
Hier gaf het naar schatting uiteindelijk zo’n 50 duizend mensen. En daar had dus al onze nationale trots moeten staan; al hadden we moeten bij betalen!
Op weg naar het Hilton hotel schaf ik nog een leuk boek aan, een spotkoopje a 19,95 $ met de treffende titel ‘Weird Texas, Your Travel Guide to Texas’s Local Legends and Best Kept Secrets’ (ISBN 9781402732805), van dezelfde schrijvers als het bekendere ‘Weird U.S.’. Wederom een aanrader, en het perfecte bewijs dat er met dit gekke land een hele hoop niet in orde is.

Paperwork09.00 h Hilton etentje met de manager van LIVE, INDIGINOUS, LOS AMIGOS INVISIBLES, SISE, PISTOLERA. Nuevo Latino attracties waar ik me nog eens extra in moet verdiepen. Zeer interessant.

Aan de overkant is het Convention Centre leeg en behoorlijk verlaten. Het feest is voorbij. En kijk toch eens hoe ‘green’ het allemaal is geworden.

 

 

SUNDAY MARCH 16

SXSW Softball Tournament car We melden ons om 13.00 h @Monroe “Lefty” Krieg Softball Complex voor het officiele SXSW Softball Tournament. Ik wil wel zo’n shirt, maar ik heb altijd een hekel aan sport gehad. Een bitch van een organisatrice laat me weten dat ik geen shirt krijg als ik niet mee doe. Ik waan mij weer even op de middelbare school. Doei, dan maar niet. Ik lummel wat rond, terwijl Rense en de jongens van Tivoli smalijk verliezen van een paar Yankee blaaskaken.

SXSW Softball TournamentSXSW Softball TournamentSXSW Softball TournamentSXSW Softball Tournament
Jim Yanaway Gelukkig meldt zich gezellige aanspraak op deze zondagmiddag, twee badgeloze kennissen worden het terrein opgesmokkeld. Ik ga in de rij voor de bbq staan en haal voor Jim Yanaway een bord vol viezigheid. Jim Yanaway    De andere gast, Rene Mesritz (aka Ener Bladezipper o.a. Grandmothers of Invention) wil weten hoe het in zijn geboorteland Nederland gaat, en wat wij hier eigenlijk komen doen. Koetjes en kalfjes. Intussen zien we nog een intruder rondsneaken, Kim Fowley met loopstok, deze mafkees, entrepreneur en non-valeur wordt per slot van rekening ook een dagje ouder.

Kim FowleyOok Martin Elbourne heeft een dermate kater dat sporten niet voor hem is weggelegd –vandaag, zegt ie). Hij vraagt of we zin hebben om te gaan shoppen. Hij is dol op goedkope Amerikaanse kleren. En in de Wall*Mart, Wall-Mart Maria'sDillards etc kost het allemaal een pepernoot, zijn de spijkerbroeken een tientje, etc.. Kom daar thuis maar eens om.  Pizzaatje en een pilsje erbij, en Martin is weer bijna het mannetje. Een minuut of tien later komt ie met een bijzondere outfit de een of andere mallwinkel uit. Of we vinden dat zijn nieuwe outfit voldoende herkenningspunten geeft. Sure man!Martin Elbourne
Waterloo RecordsWe droppen Martin bij zijn hotel, hij moet even een uurtje bijslapen, straks gaat het restant bandjes kijken gewoon weer verder.
18.00 h Wij gaan effe ‘plaatjeskopen’ bij Waterloo Records (een aanrader). Een dergelijke trip als SXSW is natuurlijk niet compleet zonder een dergelijke expeditie. Jammer dat er niet meer in de koffer past.

Homer Henderson @ LoveJoy Snel naar 604 Neches om om 19.30 h Homer Henderson @ LoveJoy mee te maken. 1 van de zoveel vrienden van Jim. Deze joint is vlakbij het homeless gebeuren en de voor 90% zwaar en vooral slecht getatoeëerde klandizie hangt er tussenin. Wat een tent! Hier had een cafe-scene uit Mainstreet gedraaid kunnen zijn. Hier wordt gewoon binnen gerookt; nobody gives a fuck. De meeste bezoekers zijn nu al straalbezopen of zeer stoned. Aan de muur ontwaar ik een mysterieus bord ‘The Order of The Fez’ met koperen naamplaatjes. Er is een verband tussen dit bizarre cafe, het logo van het cafe, en de sekteachtige Shriner beweging zoals je die op de hoes kunt zien van dat album ‘Frankenchrist’ van de Dead Kennedys (met die dikke mannen in die trapautootjes).

clip_image001[4]

Homer spoort niet helemaal, en blijkt een soort 1-mans orkest te zijn.

Zijn grappen zijn sick of merkwaardig (‘…my father died in a concentration camp, actually he fell of one of the guardtowers’, of ‘Allright, cut the crap, show me your tits!’), de muziek chaotisch, zijn zelf meegebrachte p.a. van ver voor de oorlog. Her en der gaan tijdens zijn voorstelling de stekkers los zitten, en dat levert irritant gekraak uit de boxen op. Zijn dame, een soort Mieke van de Jukebox, collecteert in de zaal met een plastic tonnetje, en doesn’t mind het gekraak. Dit is niet echt goed, we trekken het niet. Bovendien hebben we honger.

21.00 h Dinner @ Iron Cactus met Martin & Shaun Arnold (GoEvents). Het dakterras is vol, zegt de dame aan de intake. Als we het geduld hebben om 20 minuten te wachten mogen we naar het dakterras. Doei, het is helemaal niet vol, en we hebben geen geduld, dus gaan we beneden zitten. Door het raam zie ik buiten een met kunstbloemen versierd rijtuig met een paard ervoor stoppen. Een mafkees stapt uit, grist de zweep uit de hand van de dame die het voertuig bestuurt. Hij doet z’n broek omlaag, stopt de achterkant van de zweep in z’n reet en vraagt z’n nog dronken maat een foto voor thuis te maken. Na deze actie komen de heren aan een tafeltje naast ons zitten, roepen af en toe wat schunnigs, maar maken verder geen amok. Ze komen uit Ierland.
Een Mexicaanse maaltijd is een goede basis voor een avondje stappen, maar mijn gezelschap vergist zich alsnog in de impact van de Margarita.
We nokken om 23.00 h na een kwartiertje het melige New Yorkse TRAGEDY (‘A Metal Tribute to The Bee Gees’) @ Emo’ Main Room gezien te hebben. Onzin band, voornamelijk opgetrommeld om de vrijwilligers van SXSW feestelijk te amuseren. Het is hun afscheidsfeestje na een week zwoegen in hetzelfde gratis t-shirt (‘Volunteer SXSW’).
Voor ons ook, dit was een zware zondag, zwaarder dan bandjes kijken.

MONDAY MARCH 17

Voor het eerst denken we te kunnen uitslapen, maar dat komt er niet van. Een gang Mexicaanse huurlingen komt bladzuigen voor ons appartement. Niet dat het nodig was, maar orde en netheid staat bij deze Mexicaans georiënteerde hotelketen voorop. Bovendien staan de dames van the householding te trappelen om de kamers uit te mesten. We besluiten om IHOP te laten voor wat het is, en gaan onze galgenbrunch downtown Austin doen.
We kachelen Austin uit, richting HOUSTON. Autoradio aan. Ondanks het feit dat het maandag is, pikken we diverse radio-dominees op die ons in tranen overtuigen van van alles en nog wat, terloops wijzend op de ware plagen als homosexualiteit, pornografie etc. etc.

Vlak voor Houston rijden we de file in en staan achter een truck met aanhanger, die een ezel vervoerd. Anything goes!
Daddy's Darlin' Donkeys Daddy's Darlin' Donkeys 

Effe shoppen in de 1 of andere mall op zoek naar I-phones. Hoop gezoek, maar eigenlijk niks goedkoper dan gehoopt. Volgende keer. We gaan richting vliegveld.

Daar komen we collegae pelgrims tegen. GJW met kamergenoot Chris (VPRO) en een hoop opname apparatuur (hun hotelkamersessies waren een succes, bezweert G), Gijsbert, Bob, Peter Pan c.s. en Ron Euser. Hij had in Austin moeten wachten op een voorlopig paspoort omdat zijn echte paspoort met jas en al in zijn hotel spoorloos was verdwenen, of misschien wel gestolen.
Hoe dan ook, in de rij staan om naar Nederland op te hoepelen duurt een stuk minder lang.
Ik had sterk de indruk dat men eigenlijk best een beetje blij was dat we weer collectief opdonderden, en dat het de security ook allemaal een stuk minder kon schelen.
Het vliegtuig dat ons eigenlijk naar huis had moeten brengen, kwam niet, en daarom werd op de valreep ons vliegtuig een kleiner vliegtuig, met alle administratieve oproepen van de zijde van de luchtvaartautoriteiten van dien. Onverstaanbare omroepmededelingen, hassle en geouwehoer, en daarom alleen al vertrekken we ruim een uur te laat naar Amsterdam, gelukkig met de tijd mee, en komen 8 uur later aan.
Bij onze gate in Mokum staan nog steeds diezelfde marechaussees. Dat zal je beroep maar wezen.

Love Is The Song We Sing; San Francisco Nuggets 1965-1970.Thuis gekomen riste ik mijn afgeladen koffertas open. Effe snel de nieuwste aanwinsten in de cd-speler schuiven. Absolute aanrader is het vorig jaar uitgebrachte werkelijk prachtige 4-cd book van Rhino “Love Is The Song We Sing; San Francisco Nuggets 1965-1970.

 

 

 

customs Bovenin de koffer lag keurig een briefje met de groeten van de Transportation Security Administration: ‘Smart Security Saves Time’.

Howdy Texas.

 

Links:

www.austinartcar.com
www.myspace.com/lovejoys
www.eddiev.com
www.elkatif.org/Membership.htm
www.kosair.com/shriners.html