INTERESSANT!


26.Apr.2018 17:27

TEA FOR TEXAS 14-03-2007 / 1

maart 27th, 2007

Het ontbijt is een multiple choice verhaal, maar welk vakje je ook aankruist het blijft ongezond, terwijl overal verschrikkelijk het gezonde leven en vooral diet eten wordt gepropagandeerd.

Veel helpt dat hier niet volgens mij, het wemelt van de vetzakken en dito dames, in korte broek, sportkousen en steevast een lollig T-shirt, dan wel Hawaï-shirt en natuurlijk de hipste sportschoenen. Totaal stereotype. Dat geldt ook voor zo’n beetje alle artiesten die hier rondhuppelen, die proberen er zo ‘gewoon’ mogelijk uit te zien, maar wel net zo, dat het lijkt alsof ze net voor de voorpagina van Rolling Stone Magazine of zo hebben geposeerd.

Die verstekelingen van gisterenavond hebben wel een auto bij zich, en ook allerlei instrumentaria. Wat krijgen we nou Rense? Een single room for triple use?

We hebben de ochtendshuttle van de conventiebus (die duurder blijkt te zijn dan de taxi) gemist, maar daar staat dus tegenover dat we met Rutger en Marg mee kunnen liften.

Zij hebben gisteren de showcase-locatie ‘Friends’ op 6th Street al kwartiergemaakt, ze moeten alleen nog een versterker versieren.

Aldaar aangekomen is Robbert Tilli van NPI al druk in de weer met het opplakken van A4-tjes op de vooruit van deze bruine Texaanse kroeg. Collega Arjan Davids maakt zich samen met Robbert druk over de gastenlijst van deze ‘Amsterdam Calling Showcase Party’. Robbert deelt voorzichtig de consumptiebonnetjes uit aan de toestromende genodigden., terwijl Rutger buiten zijn eerste interview doet met e.o.a. tv-station.

About about to go onA4-tje op de deur A4-tje op de deurArjan Davids & Robbert Tilli (NPI), die net de groeten van z’n broer Phil ‘Moke’ kreegOpenlucht interview gewoon op straat (6th Street-Austin) voor de deur van FriendsOpenlucht interview gewoon op straat (6th Street-Austin) voor de deur van Friends

Convention Centre Austin@4th Street

Overal zijn ‘parties’ aan de gang; elk land, label of debiel heeft er wel een –er is zelfs een conventionparty-zone. En overal is het drinken en eten gratis. Als je daar iets voor zou vragen zou er helemaal niemand komen.

Ondertussen ga ik even met collega Rense me laten registreren in het Convention Centre, a few blocks away, een soort lelijk, supergroot Vredenburg in grijs beton.

routinier Gijsbert Kamer

Merkwaardiggenoeg zijn de gemiddelde delegates (10000 -!!- stuks dit jaar) voornamelijk jonge yankees (een gekleurde Amerikaan kun je op 1 hand tellen, tenzij het een verdwaalde rap, hip-hop of rnb artiest is), zo geconditioneerd, dat zelfs beleefde Engelsen er nog wat van kunnen leren als het over in-de-rij-staan gaat. Alleen Nederlanders proberen voor te schieten.

‘Je kunt best in de volgende cue gaan staan hoor’, adviseert routinier (7e keer) Gijsbert Kamer van de Volkskrant ons als we hem voorbij zien lopen.

Op de vloer zijn gele lijnen geplakt en de bedoeling is dat we meezigzaggen. Dit zou in Nederland dus never werken. Wat een braaf volkje.

We doen maar even net alsof we er bij horen.

 Standing in lineStanding in line  Standing in line

registration‘Even’ zei ik, nou dat wordt dus toch weer fors in-de-rij-staan, volgens de vrijwillige steward moesten we op 6-10 minuten rekenen. Gekkie! dat werd dus uiteindelijk 3 kwartier. Weer moeten we ons paspoort laten zien (rijbewijs mocht bij wijze van uitzondering ook) en weer worden we op de foto gezet, allemaal best efficiënt. Tot mijn verbazing hebben na deze fotoshoot binnen 5 minuten onze onmisbare badge, want zonder dat ding kom je nergens binnen.

registration 

The Music Program en Het festival gidsje

Bij de uitgifte van de badge krijgen we tenslotte het grote conventie-boekje (‘if you loose this one, it will cost you 40 bucks, Sir!) met 270 pagina’s op duur glanspapier waar het milieu niet vrolijk van wordt.

Om te voorkomen dat je dat hele pak papier de hele conventie en vooral ’s avonds bij de showcases mee moeten torsen, krijg je nog een verkorte versie op minder milieuonvriendelijk papier, die net weer niet in de broekzak past; daarom heeft een beetje slimmerik –zoals Peter Vera- het dagoverzicht uit de Austin Cronicle (de lokale krant, die het gebeuren op allerlei manieren volgt en minutieus verslaat) gescheurd en draagt dat in 4-en gevouwen in de borstzak.

city view vanaf de smoking areaO ja, en uiteraard mag er nergens, maar dan ook nergens, behalve op de buitenterrassen gerookt worden.

En ik mag ook niet flyeren & stickeren, en mijn gun moet ik thuis laten.
Dit land bestaat zo’n beetje bij de gratie van de verbods-, gebods- en aanwijsborden, iemand zoals ik –met een zwaar anti-autoriteitscomplex & een S5- wordt hier wel erg obstinaat van, maar als gezegd, we passen ons aan, we zijn te gast hier, ofschoon we er natuurlijk wel dik voor betaald hebben.

verbodsbordbiertjes tot hier en niet verder je mag niet veel hier

En omdat we er voor betaald hebben, halen we ook meteen de conventie-tas op, dat blijkt een grote milieuvriendelijke katoenen Dirk van de Broek-tas de zijn, volgepropt met 35 flyers, 4 kranten, 11 muziektijdschriften (waarvan 2 met ingesealde cd), 5 brochures (waarvan 2 van de Engelse NPI met CD), 4 flyers verkleed als ansichtkaart, 10 cd’s, 1 hangoversurvivalkit (nou nou, ook origineel…dat had Slayer al meer dan 15 jaar geleden, maar vooruit), 1 bierviltje,

2 condooms, 1 pakje nicotine surrogaat (om het roken af te leren), 1 doosje lucifers (waarmee ik reisgenoot Rense meteen blij kon maken, want die moest gisteren in Memphis bij de security alle vier zijn aanstekers afgeven), 2 opschrijfboekjes en een voodoo-poppetje (verstrekt door het seminar zelf, kennelijk om de slechte bands van je af te houden).

Flyers Flyers

Convertion Bag Tijdschriften

 krantenbrochures muzieltijdschriftenstickers

promo-ansichtenHangoversetcd'srestant inhoud

De inhoud gaat praktisch integraal achter de rododendrons.

Terug op 6th street in Friends brak heel even paniek uit toen de computer van Rutger 2 meter omlaag geflikkerd was, en er uit dit kleine Apple-tje geen teken van leven meer kwam. Marg en Rutger brak het angstzweet uit, want zonder computer geen ABOUT en dus weinig showcase. De belangstelling was net genoeg om over naar 3voor12 te schrijven, maar een paar aanwezigen vluchtten tijdens de voorstelling wel even de straat op met hun gratis hapje.

Het biertje moet natuurlijk binnen blijven staan, want als je met een biertje de straat op loopt, ben je hier heeel zwaar in overtreding. ABOUT oogst redelijk succes en een aantal aanwezigen belooft vanavond naar de Beauty Bar te komen.

Op straat wordt het overigens per uur drukker en de politie (waaronder zelfs langharige agenten) is druk in de weer met wegafzettingen en paaltjes zetten met de bekende milieuonvriendelijke gele ‘crime scene’ linten (‘zo erg zal het vanavond toch niet gaan worden’, schiet mij door het hoofd). Op dat moment komt een oude bekende van mij aangelopen. Het betreft hier de locale bekendheid Jim Yanaway, bekend van het in 1990 ter ziele gegane label ‘Amazing Records; if it’s a hit, it’s amazing’, waarop in de jaren tachtig o.a. het legendarische debuutalbum ‘Rocket to Stardom’ van de al even legendarische Legendary Stardust Cowboy verscheen.

Jim nodigt mij uit om morgenvanavond te komen kijken naar de onaangekondigde show (om 19.00 h) in Threadgills van de al even legendarisch Roky Erickson aan de andere kant van de rivier.

Dat vind ik nou pas echt leuk.

Joe Boyd leest voor uit zijn nieuwe boekIk ga even conventie-ganger zijn, en ga eens kijken in het Day Stage Cafe waar de ook al weer legendarische producer Joe Boyd verhaalt uit de oude doos, afgewisseld met een hippie op gitaar die er liedjes van Bob Dylan doorheen mixt.

Aansluitend lopen we naar de overkant van de straat, naar de zesde verdieping van het conventionhotel Hilton. In de Ballroom, een megagrote vergaderruimte met plaats voor duizenden bezoekers, al waar de keynote speech gehouden zal worden door alweer een legende Pete Townsend van The Who.Two’s Missing?

Op de lange zijde van deze zaal staat een podium met een preekgestoelte en twee olijfkleurige fauteuilles, geflankeerd door twee grote videoschermen waarop gebeamed staat ‘Two’s Missing ?’.

Ik heb geloof ik weer wat gemist.

De speech, eigenlijk gewoon een interview afgenomen door een als zgn. kritisch journalist verklede hippie, wordt voorafgegaan door een voorwoord van de Co-founder zelf (een van de zoveel co-founders, want zo noemt iedereen zich hier al snel) Roland Swenson, netjes in ’t grijze pak gestoken, want deze conventie is voortaan big business, zeker na 20 edities.
Swenson maakt zich uiteraard heel erg zorgen om de ‘carbon-neutral’, want dat is de topic in Amerika, en natuurlijk roept ie heel erg ongeloofwaardig alle delegates op om zoveel mogelijk te gaan stemmen op die presidentskandidaten (zonder een naam te noemen) die een einde wil maken aan de oorlog in Irak; Over Afghanistan geen woord, want dat vindt men hier eigenlijk niet zo’n issue.
Dit soort hypocriete gewauwel (wat hier al heel snel erg ‘progressive’ genoemd wordt) en weer een portie oude doos van een popmuziekkant, waarop onlangs nog een pedo-vlekje werd aangetroffen, maar waar nu met geen woord meer over gerept wordt, en die hier ook nog eens zijn ‘Method’ (een soort professionele muziektherapie voor probleemgevallen) probeert de slijten, dat trek ik niet.

Vanavond wordt het showcazen geblazen, en daar moet even een sterke bodem voor gelegd worden.
Wij gaan schaften met collegae, de drie persoonssterke Duitse equipe van de firma Scorpio, die hier ook voor het eerst is.