INTERESSANT!


17.Jul.2018 01:43

DON’T MESS WITH TEXAS 15-03-2007

maart 28th, 2007

Collega Blaauw belt me uit bed, het is hier godverdomme tien over zeven, gek!

Ik kijk naar buiten: stralende zon! Zo hoort Texas te zijn. Zo herinner ik mij Texas van een vorige reis.

Er zijn problemen met het vorige week terloops georganiseerde extra support van Donavon Frankenreiter in Paradiso. Beetje te weinig plek op het podium Later blijkt het een beetje loos alarm en is het opgelost. Mooi, maar wel kei wakker, met een slechts een paar uurtjes slaap. Snel verslag van gisteren geprobeerd te noteren. Gedoe met stroom en internet, code vergeten, briefje kwijt, kamer was opgeruimd door een hele grote chicita uit Mexico, niet meer doen mevrouw, dan raakt m’n administratie in de war. Baliekluiver Andres Lopez Marquez (die alles weet over pot in Amsterdam) legt zijn personeelslid uit dat ze alles moet laten liggen, alleen bed en badkamer aanraken, verder niks. Shuttle gemist, dan maar een taxi. Die kan ik mooi delen met een pik van Virgin Mobiles, die een heel ingewikkeld verhaal houdt over ringtones, als ie ontdekt dat ik er geen fuck van begrijp, gaat ie druk en interessant zitten bellen over het clearen van een stukje Linkin’ Parc… nou lekkere ringtone zal dat wezen.
En het is opschieten geblazen, want ik wil per se de sessie over ‘China’s Emerging Music Market’ bijwonen.
In China blijkt de beste vorm van distributie het piratenwezen te zijn, een cd mag eigenlijk maar 3$ kosten, en voor een download krijg je via de telefoonmaatschappijen maximaal 12 $cts, en dan is de kwaliteit ook nog eens een beetje kut. En ga je touren dan gaat eerst de rider out of the window, daar doen ze in China niet aan. Een concertkaartje mag maximaal 4 euro kosten, terwijl gemiddeld een PA een zanginstallatie is en alles gaat c.o.d., want ook creditcards is nog maar heel sporadisch een manier om te betalen. Veel houtje touwtje dus. Het aanwezige panel, waarvan alleen Kaiser Kuo op een Chinees lijkt, is nogal sceptisch, maar de conclusie is dat het slechts a matter of time is, en dat het de moeite van de ontberingen waard is. Medewerking van de autoriteiten moet je helemaal maar afwachten, maar alle panelleden bezweren dat er op vijf woorden na die je niet moet gebruiken in China, er eigenlijk niks aan de hand is. Sell your stuff for less than the bootleggers! Politie is rent-a-cop. O ja, en je moet je niet laten afleiden door de verhalen van The Rolling Stones etc want dat zijn elite concerten voor ex pats, en dik gesponsord. Net als in april aanstaande Sonic Youth en NOFX zullen gaan doen.
Die Kaiser (alleen de naam al) is een mooie voor een panel op Noorderslag volgend jaar. Effe de Peters tippen. Visitekaartjes gescoord en alle panelleden een sampler cd van onze eigen trots gegeven.
In de aanpalende Press-room zie ik een hand omhoog gaan. Mijn goede vriend Hugh Cornwell roept. ‘How the fuck are YOU doing?’ Hij heeft er net een artistpanel opzitten (Artist Speak Up). Hij had de artiestenlijst in de gids van het festival zitten tellen en was op 1576 verschillende artiesten gekomen, waarom er een hele hoop met dan 1 optreden deden, sommige zelfs drie of vijf. En dat allemaal in ruim 70 verschillende clubs, en dan tellen we nog even niet mee, de straathoeken, parkeerterreinen, terrassen en achtertuinen.

Optreden op een bouwplaats..in de deuropening van een muziekwinkel  …op een dak…in een tent op straat

Een aardige tent om de middag af te sluiten met een maaltijd is Cafe and Bakery onderdeel van een volstrekt kitsch hotel, maar wel voer om binnen te houden. Tuurlijk krijg je ketchup bij de tournedos, maar een kniesoor die daar in Texas over zuurt.

Vandaar naar Threadgills is te lopen. Brug over en je bent er.

The Roky Erickson Trust presents: The 5th Annual Roky Erickson Psychedelic Ice Cream Social celebrating Electro-Shock Survivors! ROKY ERICKSON and The Explosives, Spoon, Robyn Hitchcock and Peter Buck, Michelle Shocked, Stuart Braithwaite of Mogwai, Tommy X Hancock, Black Lips, Powell St. John, J. T. Van Zandt & Sumner Erickson of The Texcentrics March 15th, 2007  2:00  PM (DOORS) to 8:00 PM Threadgills WHQ, S. Austin, Texas Tickets available at http://www.frontgatetickets.com and at Threadgills WHQ. $20.00 General Admission and children 12 and under Free with an adult. http://www.rokyerickson.net/

Jim staat al op me te wachten. “I will introduce you to the manager and to Roky.” Sure, sure.

De door Gibson Guitars gesponsorde tourbus van RokyEr komt een grote bus aangereden met Gibson-gitaren er op gespoten.

Er stappen van allerlei 50 en 60+ uit, maar geen Roky.

Ik ga het podium en de backstage maar eens uitchecken. Oeps, dit is dus zo’n grote tuin met een piepklein podiumpje met een houten dak er boven, zoiets als in Yburg aan het strand staat. Backstage is het paadje tussen de heg en de achterkant van het podium en SL en SR.

backstage@Threadgillsbackstage@Threadgills

 backstage@ThreadgillsHet podium formaat

Ongelofelijk dat dit allemaal bestaat en vooral kan. Allemaal heel gewoon hier, moet kunnen. Threadgills is een volstrekt hippie gedoe, met toespraken van de broer van Roky en al z’n vrienden, kinderen op het podium etc. Voor het podium sneakt Pamela DeBarres met een foto-toestel rond. De toespraak is een politiek verhaal, een aanklacht tegen het systeem van het opsluiten en behandelen van psychiatrische patiënten met elektrische schokken, waar je veelal niet echt beter van wordt. En Roky behoort tot die vermeende slachtoffers.

Dan komt deze legende uit de bus, heel relaxed van allerlei passanten en stadsgenoten de handschuddend loopt ie naar het podium.

De legende komt uit de bus (links de manager) Electroshocks zijn niet echt goed bevallen
Roky plays the guitarDe broer van Roky

Naast het podium staat een familievriend in Roky’s cape met Roky’s zonnebril op. Op het podium staat zijn zilverkleurige Gibson in de aanslag. De begeleidingsband The Explosives blijken zeer competente muzikanten uit de Austin scène te zijn ofschoon ze er uit zien alsof ze een hele hoop drank en doop er door gejaagd hebben. Uit de gesprekken na de wedstrijd blijkt dat dat niet alleen zo lijkt, maar dat dat ook zo is.

Roky is een van de weinige artiesten die ik nog nooit gezien had en die eigenlijk bij mij in hetzelfde lijstje als Captain Beefheart staat. Uitheemse, buitenaardse liedjes en vreemde geluiden en toch fantastische rock & roll, ongedateerde psychedelische sixties. Alle culthits passeren de revue, en natuurlijk wordt het feest bij de toegift met de uitsmijter ‘I Walked With A Zombie’ (hoe verzin je zo’n nummer) inclusief dat rare hoehoehoehoe-gebibber wat we kennen van zijn eerste groep The 13 Floor Elevators. Just like he never left. Manager Daren, tevens manager van wat er over is van The New York Dolls, hoopt op een Europese tour omdat in Scandinavië een beginnetje heeft met een bom duiten van een doorgedraaide fan/organisator. Hij belooft om contact te houden; we zien wel.

Het publiek w.o. Peter Weening (Vera)…en Ron EuserRon & Jim Yanaway (ex-manager Legendary Stardust Cowboy)Logo van de open-air clubna afloopAankondigingAanwijzingen op het toilet van de club 

Jim brent mij terug naar de stad. In Stubb’s knippen we Get Cape, Wear Cape, Fly (Southend-UK), in Friends The Storys (Swansea-UK), in Emo’s Patrick Watson (die we herkennen van het programma bij de laatste Nederlandse shows van James Brown, alleen nu met een eigen band; een aanrader), in de Beauty Bar Patio Protokoll (Boston), in The Rio Grande Foals (Oxford-UK) zijn ook al een aanrader (goeie tip Robert).

Foals@RioAgente en zanger van Foals (tip!)

voor lul in de rij staan bij Sam The ShamDan wordt het even kut, want als tussendoortje wilde ik mezelfd tracteren op een andere held, die ik nog nooit heb gezien Sam the Sham uit Memphis, weliswaar zonder Pharaos, maar Red 7 is bom en bomvol, niemand mag er meer in, we staan een half uur voor lul in de rij, ondanks mijn dure badge

Deze ervaring drukt de feeststemming. Om de hoek bij Stubb’s zie ik The Dears net hun laatste nummer spelen en het podium aflopen. Terug op straat blijkt opeens diezelfde straatkant hun openlucht kleedkamer te zien; dit zou ik als promoter in Nederland eens moeten proberen te flikken…

The Dears@Stubb’sOpen-air kleedkamer The Dears

Effe doorstappen naar de Lava Lounge Patio voor SixNationState (allemaal aan elkaar) uit Reading-UK, na 3 nummertjes door naar de Shout Out Out Out Out (Edmonton Alabama) in de Beauty Bar Patio, Shit Disco duurt kort en Matt & Kim sluiten af, ik vlucht weer naar buiten –voor mij hoeft dat dus niet. In The Rio Grande mis ik Airtraffic, maar kom nog net optijd bij de Lightbar aan om Novillero te kijken, die net een soulcover verkrachten, moet kunnen.Novillerio @ The Lightbar (op het dak dan)Guitarist van SixNationState slaat zojuist reeds na 15 minuten spelen zijn gitaar aan stukken 

Collega Rense checkt ondertussen even Black Lips en The Presets uit. Ik besluit mij op weg te geven naar de Copa. Dat is gewoon een foute pizzeria, waar het meubilair in een hoek is opgestapeld. C’Mon & Kypski staan daar voor een paardenkop te spleen; we zijn weer thuis… Hier krijgen wij de pest over in ondanks de excuses van Muziek Export.
We moeten rennen om nog bij Red Eyed Fly binnen te geraken om The Horrors te kunnen zien. Een rij van hier tot Tokio dus. Forget it, wordt weer het boemelbusje naar het hotel.