INTERESSANT!


18.Oct.2018 19:24

DEEP IN THE HEART OF TEXAS 16-03-07

maart 29th, 2007

Ook toevallig, staat diezelfde kale pik van die ringtones ook weer op een taxi te wachten, en nog een meneer in ook zo’n korte broek met te lange pijpen met SXSW-badge. Als we met z’n allen in dezelfde cab gaan, zijn we er niet alleen allemaal eerder, maar dragen ook nog eens een steentje bij aan het milieu dat op deze dagen in Austin al zo zwaar te lijden heeft. En voor 3,50 $ kun je never met de Shuttle zo snel in town zijn.
Eerst iets te ontbijten versieren, want die rommel, foute vette boterhammen met alleen maar pannenkoekenstroop en die oneindige stroom van cereals, komt mij nu toch echt de neus uit. Ik wil gewoon een ontbijtje, geen Italiaans pasta of andere vettigheid, worstjes of anderszins. Dat valt niet mee, en een ambachtelijke bruine boterham is in dit stukje van Austin niet makkelijk te vinden, gek genoeg is er trouwens ook niet echt een McDonalds, aan het einde van 6th Street zit wel een Wendy met een soortgelijk assortiment, waar we aan het eind van deze vrijdag een vette bek gaan halen ter afsluiting van de vrijdag.

Eigenlijk vindt publieke gedeelte van het hele 21ste feest plaats in een kwadrant van 9 hoofdstraten en 14 dwarsstraten (blocks), met als episch centrum 5 en 6th Street tussen Brazos en Red River/Sabine. De ‘parties’ waar je meestal een uitnodiging voor moet hebben, zijn verspreid over de hele stad. Als rookie kom ik daar natuurlijk veel te laat achter, maar eigenlijk spelen op die parties veelal dezelfde bands als ’s avonds, alleen hoef je dan niet in de rij te staan tot je een ons weegt, en mis je op die manier minder shows. Mocht ik de 22st editie overwegen dan moet ik dat echt anders doen, want voor lul in een rare denkbeeldige rij gezet te worden door een vrijwillige uitslover die het midden houdt tussen een concertbezoeker, hippe student en een padvinder, is echt tegen mijn geloof.

Ik heb de afgelopen dagen te vaak in de rij gestaan, eigen moet je hier voor alles in de rij staan; om stapel gek van te worden, en wat een zonde van je tijd.

Daarnaast zijn er nog wat echte openlucht optredens aan de andere kant van de rivier waar o.a. Public Enemy zal optreden. Ik moet ‘t nog een keer goed turven, maar ik schat dat 30-40% van het programma eigenlijk oude meuk is, mooi, nostalgisch, dan wel verantwoord, maar ook vaak vergane, overbodige glorie. Maar voor de community incl. de locals die SXSW bezoekt is het allemaal credible, verantwoord en ‘cool’.

Austin zelf is fors oververtegenwoordigd in alle opzichten en presenteert tevens de meeste overbodige bands, maar toch, de oud- en nieuwgoudzoekende couleur locale geeft toch een soort flavour aan dit evenement dat het zo specifiek en nationwide maakt.

Flavour & couleur localeFlavour & couleur localeFlavour & couleur locale Flavour & couleur localeFlavour & couleur localeFlavour & couleur localeFlavour & couleur locale Flavour & couleur locale Flavour & couleur locale 

Alle panels scoren is net zo onmogelijk als alle bands willen zien, ofschoon het seminargedoe stukken overzichtelijker is dan het showcase gedeelte.

What do you want from life?We kiezen vandaag voor ‘What Do You Want From Life’ (naar een albumtitel van The Tubes) dat gaat over artistdevelopement, veel komt er niet uit het panel met o.a. Britt Daniel (Spoon), Matt Hales (Aqualung), Dave Faulkner (Hoodoo Gurus) en Tom Morello (RATM), behalve de bekende klachten en tragische, danwel komische verhalen vol frustratie.

Daardoor kom ik helaas vijf minuten te laat voor de ‘South By Bookstore’ signeersessie met Pamela Des Barres (‘I’m With the Band/Let’s Spend the Night Together: Backstage Secrets of Rock Muses and Supergroupies’). Behalve bandlid van de GTO’s was zij een van de eerste, officieel erkende groupies. Helaas was ze al pleite, ze had haast, of moest ze weer snel aan het werk? Wie zal ’t zeggen? Oude lijken genoeg hier, per slot van rekening. Op de toonbank lag gelukkig nog wel een vers gesigneerd exemplaar. Pik in.

Miss P bij Roky met fototoestelBoek Pamela Boek Pamela Joe Boyd signeert ook eigen boek

Even doorlopen naar Room 16B voor ‘What Makes A Successfull Tour?’. Ik wil een keer de man die ik al vijfentwintig jaar van de telefoon ken, Frank Riley, de handschudden. Hij is al langer geleden opgehouden met het boeken van bands into Europe, en beperkt zich tot Amerika, en voelt zich daar heel happy mee. Op de gang kom ik toevallig de direkteur van The Agency-Canada tegen, maak er een praatje mee, en druk ‘m onze eigen promo-sampler in de hand, en vraag ‘m om eens te luisteren wat hij vindt van onze Nationale kanjers. We spreken af dat ik gebruik zal maken van de uitnodiging van de Culturele Attaché om volgend jaar op de Canadese variant van de Noorderslag aanwezig te zijn, en dan eens te kijken wat we over en weer voor elkaar zouden kunnen betekenen.

Nu effe doorlopen, want we moeten op tijd zijn op ‘Official 2007 SxSW Showcase Australian Artists’, in een soort grote partytent recht tegenover de vooringang van het conventiecentrum. Vorige week waren we al attent gemaakt op een mooie rock attractie die eigenlijk met The Answer zou gaan touren als support, ware het niet dat ze er net vorige week bij Capitol-Australie uitgedonderd waren bij de meest recente shake-out. Airbourne is heel down under, een aanrader die heel mooi past in onze hardere collectie, de manager en de band zijn heel down to earth, wat willen we nog meer. De roze champagne uit Australië smaakt zeker zo goed als de gemiddelde Franse equivalent, niks mis mee.

Elke act mag een half uurtje spelen en zo worden er in een tijdsbestek in 7,5 uur 13 bands doorgedraaid.

Eigen is het tijd voor de warme schaft, maar ik wil toch nog even kijken wat een persoonlijke muzikale jeugdliefde van vroeger er anno 2007 van bakt. ’t Ziet weliswaar allemaal meer uit als een doorleefde Wild Romance, maar The Beast Of Bourbon heb ik zelden zo to the point zien presteren. Goeie band! Direct na afloop valt Spencer P Jones, de gitarist mij om de hals, ‘how the fuck are you mate?’, na ruim 20 jaar herkende hij mij nog. In het publiek voor het podium zag ik ook Gene van de fanclub van Jeffrey Lee Pierce. Nou vooruit dan, allemaal met elkaar op de foto. Ouwe jongens krentenbrood. We nemen afscheid, we zien elkaar wel weer ergens. Mag deze dagboekenier nog even het hele repertoire van The Beast (en ook van Cruel Sea) bij de lezers aanbevelen?

Australian Showcase (Rense in gesprek met agent van The Horrors, die de avond tevoren vuilnisbakken hebben geleegd in het publiek)Tex Perkins (Beast of Bourbon)

 Tex Perkins (Beast of Bourbon)Gene/Spencer/de manager

Voor de gein proberen we nog even het staartje van The Doobie Awards 2007 mee te pikken, alwaar Willie Nelson de Lifetime Achievement Awards krijgt van High Times Magazine, maar de vertoning is al over. Gek genoeg ruikt het in de Redrum niet naar geestverruimende middelen.

Terug op straat komen we de directeur van 013 tegen met zijn hoofdprogrammeur Gert Gering.

directeur en hoofdprogrammeur 013 de andere programmeur van 013 Japie

Wij vinden dat hotel uit 1865 met dat mooie marmer een acceptable restaurant heeft en er is daar binnen even geen muziek en herrie.

Seth Lakeman @La Zonna Rosa (aanrader)We moeten wel goed dooreten om tijdig in La Zonna Rosa te geraken ten einde de show van Seth Lakeman te kunnen bijwonen, en aansluitend met de manager nog even ideeën uit te wisselen over zinvolle optredens en bijbehorende promotie in Nederland. Seth Lakeman is een prima act voor Nederland, niks mis mee.
Collega Rense rent door naar Emo’s Annex (The Cubical), Antone’s (My Brightest Diamond), terwijl ik de paardentaxi neem en probeer Parish binnen te komen om Steve Earle te spreken, die recentelijk van manager is veranderd.

paardentaxi paardentaxi

Net als bij Stubb’s (Satellite Party) en bij The Beauty Bar (Bonde Do Role) is er geen doorkomen aan; ik ga dus niet meer in de rij staan. Ik weet niet zo goed wat ik van Soweto Kinch (Elefant Room) moet vinden en besluit door te rennen naar Latitude 30 om onze eigen attractie Kraak & Smaak te supporten. Dat blijkt niet echt nodig, want men hangt letterlijk en figuurlijk al en masse met de benen buiten. Gelukkig, we staan niet voor lul, volle bak en alle relevante peoples binnen. Klein probleempje: founder Mark K is van het podium gesaneerd, hij paste er simpelweg niet op met z’n draaitafels. Slordig, maar zo werkt het hier. Klein, chaos en de backline gewoon op straat inelkaar zetten. Kleedkamer? Podium? Hoezo? Waar? Waarom? Niet zeuren, 200 dollar de man of een badge of anders oppleuren.

Kraak & Smaakt schaft bij de Geisha Sushispeelt in Latitude 30Fans: Ruud (NPI)/Ferry (Excelsior)/Marcel A (de manager)/RoBackline op straatTV met voetbalwedstrijd blijft gewoon aan tijdens het optredenMark mag niet meedoenMark mag niet meedoen 

een paar straten verderop; ook deze band boft dat ’t niet regentDe slimmere bands hebben een grote coach die als kleedkamer wordt gebruikt, de rookies hebben mazzel dat het niet regent.
Ik spurt nog even naar Maggie May’s Rooftop om Goldrush te zien en te spreken, en meteen de volgende groep Electric Softparade uit te checken. Prima band, zetten we ook op de boodschappenlijst. De voeten worden dik en we hebben het wel een beetje gehad. Weer geen taxi te vinden, ook niet ter hoogte van Wendy, dan maar weer met de boemelbus naar het hotel. Dit moet de volgende keer anders.