INTERESSANT!


18.Oct.2018 19:25

TEXANS FOR PEACE 17-03-07

maart 30th, 2007

Gisteren was het bere laat geworden en met die boemelbus duurde het toch weer meer dan 40 minuten om ons naar schatting 10 miles te verplaatsen.

Om tien voor tien word ik wakker van gefluit en gejuich buiten. Hey, yo, twee jeugdbasketbalteams, spelen onder m’n raam een vriendschappelijke wedstrijd. Naar mate de wedstrijd vordert kan ik verderslapen wel schudden, en kan ik net zo goed opstaan.

Alle kladjes en papiertjes uit m’n zakken gehaald, en typen maar weer op m’n geïmproviseerde werkplek, met 1 oog op het enorme tv-scherm waarop het locale nieuws te volgen is. Er is peace march aangekondigd die zal eindigen bij City Hall, en het lijkt me een interessant idee om eens even te peilen hoe de peoples van Austin over de oorlog in Iraq denken (wederom speelt Afghanistan geen rol hier). Taxi gebeld, slimme gozer deze keer, die alle files weet te vermijden en via Southbank zo de demonstratie op de hoek van 2nd Street en Guadelope in rijdt. Het blijkt een beetje een ratjetoe, een armoedige, maar vrolijke optocht van daklozen, oorlogsveteranen op krukken of in een rolstoel, verbeten Amerikaanse Iraniers (die weten dat hun land van herkomst binnenkort aan de beurt is!), communisten, werkelozen, een paar jongbejaarden, een kwintet politiek geëngageerde bourgoisdames (het anti-oorlogsorganisatiecomitee Code Pink dat tesamen met Instruments for Peace en Austin World Can’t Wait deze demonstratie heeft geïnitieerd), heren met nette bedrukte protestborden met een foto van Joe KIA om de nek, en vooral veel grijze, intellectuele hippies met de bekende paardenstaarten, steevast in Gratefull Dead shirts. Kortom, de sprekende minderheid.

Als het circus van Jeroen Bosch 6st Street passeert, zingt men uit de cafés en bars mee ‘This Land Is Your Land…’ “We, as musicians, have the power to create community and generate good feelings with Music and still deliver dark messages about the world.” Ja ja, dream on brother.

En dat allemaal onder toeziend oog van vette cops op Harleys.

De Austin American Statesman van de volgende dag rept over ‘more than a thousand’. Mijn promotersoog houdt het op maximaal 300 mannen, vrouwen en kinderen, boeren, soldaten, burgers en buitenlui meegeteld.

Vandaag laat ik het seminar voor wat het is, ik erger me aan de gemiddeld slappe tot slechte opkomst, de gemeenplaatsen en de omissies bij de panels (naar verluidt omdat een aantal panellisten vast zaten in de sneeuw in New York), het gebrek aan personeel dat e.e.a. moet uitversterken (er zijn ook nauwelijks microfoons voor de vragen uit het publiek, terwijl elke chairman smeekt om publieksparticipatie) .
Laat maar, ik heb ’t gehad. Kom nog even langs Emo’s Peter en Robert tegen.

 Emo overdag ook showcasesPeter & Robert

Ik ben net te laat voor een tv-show met Kraak & Smaak, waar ze tot de verbazing van het management royaal voor vergoed worden (vakbondstarief).

Stand van het Amerikaanse legerVervolgens maak ik een rondgang over de beurs met de vele standjes waar alle disciplines in de (pop)muziek proberen hun waren te slijten aan de bisniz. Er is ook een stand van het Amerikaanse leger “All The World Is A Stage, Tour with US”, cynischer kan niet.

 

 

Stand van het locale radio station dat op dat moment Ian McLagan interviewtProgrammeur en Directeur Noorderslag inspecteren of de brochures wel goed liggen Programmeur en Directeur Noorderslag inspecteren of de brochures wel goed liggenStand van slagenverzamelaars die foto’s maken van popartiesten…

Naast deze hal is een veel leukere hal ingericht door Flatstock 12: As part of the SXSW festival the American Poster Institute’s “Flatstock Poster Show Series” brings together the world’s best poster artists to showcase their incredible work at SXSW.

PostertentoonstellingPostertentoonstelling
Postertentoonstelling

Het lijkt wel of er van elke show in Amerika een aparte poster gemaakt wordt. Merkwaardig echter, want wij moeten het veelal doen met het door de artiest aangeleverde artwork, waardoor dit soort artistieke prestaties er in Nederland nauwelijks meer van komen en het ontwerpen verworden is tot het inelkaar zetten van de posters, die vervolgens ter goedkeuring naar de agent en naar de band heen en weer gepingpongd worden teneinde een finaal fiat te krijgen voor publicatie of reproductie.. Niks creatiefs aan dus. Gelukkig dat er nog festivals zijn die daar geen probleem mee hebben. En natuurlijk Vera. Kopen dat boek over de postercultuur van Vera. Een aanrader.

Op straat komen we C-mon & Kypski tegen die blij zijn dat ze zelf ook nog wat gigs hadden georganiseerd en de flipperij in Copa al gedelete hadden uit hun bewustzijn.

Afscheid van C-mon & Kypski

Ze moesten er vandoor ,want ze moesten naar New York rijden om daar maandag a.s. in de Rebelclub te spelen t.g.v. Amsterdam Calling N.Y. Ik ga daar niet zijn. Ik ben effe uitgeshowcased.

Wij gaan intussen even een eetdiscussie aan met de manager van K&S in een prima visrestaurant voor de afwisseling.

Onze laatste showcase avond begint met Delta Spirit in The Rio Grande. Op verzoek van de agent met het juiste a&r gevoel, zien we een toekomstige winnaar op het podium debuteren. In het publiek ontwaar ik de poptycoon Walter Yetnikoff, Legendary Music Industry Executive, tegenwoordig in de weer met Road Recovery.

Door naar Buffalo Billiards op 6st Street, alwaar een Bella Union avond is belegd met veel esoterische schoonheid van het grijze Albion, te beginnen met My Latest Novel uit Glasgow, een aanrader voor de liefhebber van dit genre luistermuziek. Bella Union is het label van Simon, de vroegere bassist van The Cocteau Twins, en ook het label van The Dears uit Canada.

Voor de liefhebber.

uitzicht vanaf het balkon van Buffalo BilliardsPeter S & Pepr

My Latest Novel  

Op naar de The Nightwatchman.

Gewapend met een akoestische gitaar met daarop, indachtig Pete Seeger & Woody Guthrie in zwarte plakletters de tekst ‘whatever it takes’ met daaronder een zwarte ster, beklimt ex-RATM Tom Morello met een truckerspet op zijn kalende hoofd, het geïmproviseerde podium tussen het kerkorgel en de kansel van de kerk op 200 East Eight Street, volgens de folder ‘Deliberately diverse and fully inclusive, Central Presbytarian Church in downtown Austin is a community of Christian faith where each person is welcomed as a unique child of God’. Tom’s hoop is misschien wel kinderlijk ijdel, maar hij is in het The NightwatchmanChristelijke Amerika hier een anti-christ, die desalniettemin vandaag op voorhand belooft zo weinig mogelijk te zullen vloeken in deze kerk, en die hier zijn positief bedoelde ‘One Man Revolution’ evangelie komt verkondigen: ‘Never Give In!, Never Give Up!’. Hij heeft een duidelijke, maatschappijkritische boodschap met pre-Dylaneske teksten voor zijn devote schare believers. E.e.a. is te vinden op zijn binnenkort te verschijnen nieuwe album (Epic). Ik probeer al de hele dag zijn manager te bellen want volgens mijn contact in New York wordt er gedacht over, en gewerkt aan, een showcases in Europa. Na ruim 40 minuten antiburgerlijke krijgsliederen volgt nog een zwaar afgedwongen toegift, ingeleid met een epiloog gericht aan ‘the sane city in the unsane state of Texas, the People’s Republic of Texas: Austin’. Tom verlaat met bebalde vuist in de lucht het podium.

The NightwatchmanThe Nightwatchman 

Snel een blok terugrennen om nog wat Bella Union stuff te verorberen, zoals Fion Regan uit Dublin, en een Amerikaanse signing uit Denton (Texas) genaamd Robert Gomez, mooi voor Motel Mozaique of Crossing Border.

Vanaf het balkon van deze tent -die zo uit een Western geplukt had kunnen zijn-, heb je een mooi overzicht over de bonte massa onder je. Veel in groene shirts gestoken, of anders uitgedoste Amerikanen en Britten die iets met Ierland hebben (het is vandaag per slot van rekening St. Patrick’s Day), vanavond opeens veel gekleurde medeburgers, cowboys, muzikanten die hun gear van hot naar hun pickups sjouwen, en vooral veel zwaar opgedirkte stereotiepe hoeren (zo uit de video’s van 2 Pack weggelopen) en buitenlui. Een pandemonium dat mij elke avond doet denken aan die scène uit Easy Rider als Billy & Captain America met die advocaat (de mooiste rol ever van Jack Nicolson) verzeild raken in de Mardi Grass. Neonverlichte naamplaten van bars, tatooshops, neringdoenden, vreettentjes en nog eens kroegen en bars. Het mooie van dit al is dat het niet zo is dat dit maar 1x per jaar aan de knikker is, maar dat het elk weekend prijs is. De geur van wierook, verschraald bier, hotdogs, soms urine, het straatafval bestaande uit de tig flyers en ander promotie materiaal, wordt na een paar avonden te vertrouwd en verrast of verbaasd niet meer. En is dit nou wel allemaal zo leuk en gezellig?

Dirty Dog BarThe Rio GrandeAntone’sTattoo Shop

Kings Of Leon in Stubb’s levert een belachelijke rij op, Zero Degrees is niet binnen te komen, The Beauty Bar idem (Kid 606). Ik heb ’t eigenlijk nu wel een beetje gehad met dit feestje. Veer nog even op als ik Mark van Kraak & Smaak zie draaien in een tent die niet in het programma is opgenomen. Van mijn locale vriend hoor ik dat er 125% meer badges verkocht zijn dit jaar, nog afgezien van de stapels losverkochte wristbands en de bezoekers die voor 15 of 20$ gewoon een kaartje aan de deur kopen. Ik schat dat dit festival vanavond zo’n 150 tot 200.000 bezoekers op de been brengt.

Omdat in Maggie May het programma is uitgelopen gaat After Forever veel te laat beginnen, we hebben de manager Rick beloofd om langs te komen. Er moet nog omgebouwd worden, dat duurt maar, en duurt maar. Het zaaltje, nou ja, bar dus, is nog niet eens half vol, maar in het donker lijkt het meer.

Ik praat nog even met wat Nederlandse officials die mij al vanaf donderdagavond bezweren dat het bij vorige edities ‘lang niet zo erg was’, en ze vinden het unaniem een schande dat ‘het zo belachelijk vercommercialiseerd is, maar ja, ’t is Amerika, toch?’. Met vereende krachten komen wij met een inschatting van de totale omzet en een geschatte winst. Geen kattenpis voor een van oorsprong alternatief festival. Ben je nou echt een kniesoor als je daar op let? Volgens Jim die de eerste acht edities actief was voor het feest, en om dit soorten redenen afknapte, en daarom principieel geen badge meer koopt, is het allemaal nog veel erger. But, you know, who cares!?

Na drie nummertjes harde gothiek van eigen bodem nokken we.

Ik begin nu ook een beetje te begrijpen waarom Gijsbert vorig jaar geprobeerd heeft het festival af te fietsen.

En we vinden een echte taxi die ons naar Hampton Inn Airport Riverside brengt.

Het betaalkanaal (billed as on command) toont aan dat dit hotel geen Arabische eigenaar heeft; dat moest ik nog even checken van Jeps, dan weet iedereen dat vast voor de volgende keer.