INTERESSANT!


21.Nov.2018 13:04

"Gaat lekker Willem in Rotterdam"

augustus 24th, 2010

Vandaag kreeg ik van mijn Delftse internetpenfriend een artikel uit De Telegraaf doorgeseind met de toevoeging: "gaat lekker Willem in Rotterdam".

door Claudie Bolster

ROTTERDAM, vrijdag
De schietpartij om een opmerking over wildplassen in Rotterdam-Zuid, waarbij een vader en zoon ernstig gewond raakten, heeft olie op het vuur gegooid in een wijk waar de sfeer al explosief is. Hangjongeren maken buurtbewoners het leven zuur. Als er nu nog maar iets gebeurt, is het écht oorlog, waarschuwt een winkelier. „Turken in de buurt zijn heel boos.”
„Tegen deze mensen kun je niets zeggen. Je mag niet eens opmerken dat iemand niet tegen een muur mag plassen.” Een geëmotioneerde Zübeyde Onur (44) komt net uit het ziekenhuis waar ze haar gewonde man Ese (45) en zoon Oguzhan (19) heeft bezocht. Al vaker wees Ese de Antilliaanse jongeren in de wijk Bloemhof terecht. Nachten liggen zij wakker van de jongelui onder hun slaapkamerraam. „Wij moeten gewoon weer om zes uur op. Zij werken niet. Ze staan hier nachtenlang.”  Afgelopen woensdagavond ging het helemaal mis. In de Oleanderstraat sprak haar man opnieuw een van de jongeren aan op zijn gedrag. Hij stond te urineren. Juist nu tijdens de ramadan ligt dit extra gevoelig. De vastende Turkse bewoners zijn dan nog meer gesteld op netheid en rust. „Waarom moet ik zijn geslachtsdeel zien”, briest de vrouw. De wildplasser, een Antilliaanse jongen, pikte geen kritiek. Direct escaleerde de situatie. „Hier hebben ze mijn kind neergeschoten. Ik heb alles duidelijk gezien. Ik weet precies wie het heeft gedaan!”

Droevig
Zoon Oguzhan ligt met ernstige verwondingen in het ziekenhuis. Zijn vader die in de borst is geraakt, is helemaal van slag. Hij kan alleen maar huilen en voelt zich schuldig. Waarom moest hij er wat van zeggen? Waarom is zijn zoon zwaargewond en niet hij? Een andere zoon van elf is getraumatiseerd. Hij zag net als zijn moeder alles gebeuren.
De vrouw is vol woede, onbegrip en verdriet. Toch is zij niet van plan het recht in eigen hand te nemen. Dat is volgens haar niet de oplossing. „Ik ga weg. Ik wil hier niet langer wonen.”  Zo denken meer buurtbewoners er over. Een buurvrouw vindt de buurt geen goede omgeving meer voor haar opgroeiende kinderen. „Verschillende culturen hebben geen respect meer voor elkaar”, zegt ze. Om niets vliegt de vlam in de pan. De incidenten stapelen zich volgens haar op. Het gaat hard achteruit. En de politie, die zie je niet. Dat stelt eigenlijk iedereen in de omgeving van het Oleanderplein. Als er agenten aankomen, dan stuift de groep uiteen. Vaak hebben ze elkaar onderling al gewaarschuwd. Ze blowen, drinken, dealen drugs en hebben allemaal een wapen op zak, denken ze. Ze racen met auto’s. Rommel gooien ze achteloos op straat.   Iets van het wangedrag zeggen, is geen optie, zo blijkt maar weer. „Je bent haast in staat een kogelvrij vest te dragen”, stelt iemand. Angstige vrouwen lopen met een boog om de groepen heen. Veel ouderen durven niet meer naar buiten. „De ouderen zijn nog de enige Hollanders in de buurt. De rest is allochtoon”, beweert een aantal. 
De politiek maakt zich ernstige zorgen. De PvdA en het CDA gaan daarom vragen stellen. Leefbaar Rotterdam wil volgende week aandacht voor de wijk in de gemeenteraad. Gisteravond was er een bewonersbijeenkomst.

Ik antwoordde hem:
"Toen ik -lang geleden- eens door LRA gebeld werd met de vraag of  we niet eens moesten gaan samenhokken in Rotterdam, organiseerde ik een busje met een echte Rotterdammer als spreekmeester. Zijn opdracht was om de oervaders van de Concertgigant eens Rotterdam te laten zien, opdat zij zich konden oriënteren op de aanschaf van een stulp, woning of bungalow. We spraken af ter hoogte van het Novotel. Parkeerden daar onze auto’s (we kwamen uit alle windrichtingen als het ware) en stapten in het busje. Onze gids Theo (programmeur van o.a. Eksit en Lantaren-Venster) wenste ons in onvervalst Rotterdams een goede morgen, terwijl het al middag was.
De chauffeur koerste richting Brienenoord-brug, maar Theo liet hem onmiddellijk de rotonde aan het einde van de boulevard maken en sprak daarbij ons toe met de navolgende legendarische woorden: "We gaan dus niet naar Zuid, want daar willen we niet wonen, daar wonen namelijk alleen maar apen!"
Ik heb zijn wijze raad goed in de oren geknoopt."
Een jaar later ging ik met dezelfde Theo en een meneer van de gemeente Rotterdam een avondje kijken in Paradiso. Mijn mede-reizigers vonden 020 op voorhand al kut, maar om de leerervaring ging men toch mee. Nadat ze de hoofdstedelijke poptempel hadden geinspecteerd, concludeerden zij unaniem: "Wat een ouwe kankerteringzooi joh, asfalteren die hap!"